ზაფხულის ლიტერატურა

ხატვრული ლიტერატურის კითხვის დროს შექმნილი განწყობა და შთაბეჭდილებები ახალი სამყაროს კარის გასაღებს ჰგავს, რომლის ზღურბლს იქით უამრავი თავგადასავალი და თითქოს ჩვენს თავზე მოთხრობილი ამბები და შეგრძნებები იმალება.

ხშირად მიფიქრია იმაზე, თუ ვინ ვარ? რა მინდა? საკუთარი თავის ძიებაში ზოგჯერ თავიც კი დამიკარგავს. რთულია, "მე"-ს იდენტიფიცირება იმ ქაოსურ რიტმში მოახდინო, რომელსაც ყოველდღიურობა ჰქვია.

ეგოს მართვა და მასთან კომუნიაცია ხომ ძალზე რთული და თითქმის შეუძლებელიცაა, ზუსტად ეს არის ადამიანის მისია სამყაროში, გააზრებულად თუ გაუაზრებლად ეგოს სტიმულირება, მართვა და დაკმაყოფილება. ამ სამ ეტაპში
კი უამრავი ტკივილი, გაურკვევლობა, სენტიმენტები და მარტოსულობა იმალება.
ძილის წინ, როდესაც ცხელ შხაპს მივიღებთ და დავასრულებთ ხვალინდელ გეგმებზე ფიქრს, საკუთარ თავთან მარტონი ვრჩებით. ამ დროს თითქოს საკუთარი "სიშიშვლისაც" კი გვეუხერხულება.



დათა ალექსეევი

ვფიქრობ, ამაზე ინტიმური და მისტიკური მსოფლიოში არაფერი არ არსებობს. რა საინტერესოა კომუნიკაცია საკუთარ თავთან, როდესაც ბოლომდე გულწრფელი ხარ და ამაო რჩება შენი ყოველდღური რუტინის თუნდაც საჭირო მოჩვენებითობა, რომელიც მხოლოდ ძილის წინ გტოვებს. სპექტაკლის პრემიერაზე პომპეზურად გაშლილ ფარდას ჰგავს ეს ყველაფერი, ახალი შეგრძნებების ყოველდღიური პრემიერა, რომელიც დაძინებამდე ნახევარი საათით ადრე ზოგჯერ სასიამოვნო და ზოგჯერაც უსიამოვნო სცენათა დუბლებს ემსგავსება... ფაქტი კი ფაქტად რჩება, შენ მარტო ხარ საკუთარ თავთან, საკუთარ შეგრძნებებთან და საკუთარ მესთან, მაგრამ "პრემიერის" სისტემატურმა ხასიათმა მარტოობიდან მარტოსულობაში თუ გადაინაცვლა, ამას უკვე სხვა რამ ჰქვია. ძილის წინ გადაშლილი ფურცლები საკმარისია იმისთვის, რომ სამყარო და საკუთარი თავი უკეთესობისკენ შეცვალო. ემპათია სწორედ ის არის, რაც ყველას გვჭირდება. ნაცნობი შეგრძნებები, უცნობი ისტორიები, ვნება და ღელვა, ვნებათაღელვაც, რომელიც აერთიანებს კაცობრიობას, აერთიანებს ლიტერატურას და ხსნის მთავარ კვანძს არა მარტო ლიტერატურაში, არამედ ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაშიც. რატომ? პასუხი მარტივია, ჩვენთვის საყვარელი გმირები და პერსონაჟები ხომ ჩვენ გარშემო ნანახი, აღქმული და გააზრებული ადამიანები არიან, რომლებიც ჩვენთან ძალიან, ძალიან ახლოს ცხოვრობენ...

„შურისძიებას აცვია პრადა“


„ეშმაკს აცვია პრადა“ - ლორენ ვაისბერგის წიგნი, რომელმაც ეპოქა შექმნა. ფურცლებიდან ეკრანზე გადანაცვლებისთანავე ფილმი ისეთი მსახიობებისთვის გახდა წარმატებული, როგორებიც მერილ სტრიპი და ენ ჰეთეუეი არიან.

ყველას გვახსოვს ნიუ-იორკში ჩასული გოგონა, რომელიც წარმატებულ კარიერაზე ოცნებობს. მოხვდება ყველაზე მოდურ ჟურნალში და აუწყობს ფეხს ახალი ცხოვრების უცნაურ, მაგრამ საინტერესო რიტმს. ძლევამოსილი მირანდა პრისტლის როლი ფენომენალურად გენიალურია. ყველასთვის ნაცნობი სცენა ფილმის ფინალიდან ნებისმიერისთვის ერთნაირად ემოციურია, - როგორ ტოვებს ენდი მირანდას მარტო. ნუთუ ეს დასასრულია?

„არა რადგან, მირანდა პრისტლი ისევ იცვამს "პრადას", ისევ ატარებს "ჰერმესის" აქსესუარებს, მოდის ინდუსტრიაში კვლავ სუპერგავლენიანი, ძველებურად ჭირვეული, მედიდური და დაუნდობელია. ანდრეა საქსის ცხოვრებაში კი ბევრი რამ შეიცვალა - გათხოვდა საყვარელ მამაკაცზე, დედობისთვის ემზადება, საქმეშიც წარმატებულია, საკუთარი მაღალრეიტინგიანი ჟურნალი აქვს, ფინანსურად უზრუნველყოფილი და თავდაჯერებულია. და როცა ჰგონია, რომ მირანდა პრისტლის შემზარავი აჩრდილი მივიწყებას მიეცა, სწორედ ამ დროს გამოჩნდება იგი! ეშმაკი შურის საძიებლად ბრუნდება!“
  • წინა
like
1

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.