თბილისის მოდის კვირეულის სპეციალური სტუმარი, სილვია გობელი, რომელმაც ავთანდილის ჩვენებაში მიიღო მონაწილეობა

სილვია გობელი მსოფლიომ 1981 წელს გაიცნო, როდესაც ფრანგულ Vogue-ში ჰელმუტ ნიუტონის ფოტოსესია Big Nudesგამოქვეყნდა. ის თბილისს 2016 წლის Mercedes-Benz-ის მოდის კვირეულის ფარგლებში ეწვია და ავთანდილის ჩვენებაში მიიღო მონაწილეობა.

ჩვენი ინტერვიუს წაკითხვის შემდეგ, მოდელების პიროვნებების შესახებ არსებული სტერეოტიპი ნამდვილად დაგემსხვრევათ და დარწმუნდებით, რომ ულამაზეს გარეგნობასთან ერთად, ის ღრმა, საინტერესო და კეთილშობილი შინაგანი სამყაროთია დაჯილდოებული: საუბრისას აქცენტი როგორც ფიზიკურ, ასევე მორალურ ღირებულებებზე გააკეთა და მოდის ინდუსტრიის განვითარების შესახებ საინტერესო მოსაზრებებიც გაგვიზიარა.

სილვია ვენაში

დაიბადა. სამართლის უნივერსიტეტში სწავლობდა, ტრამვაიში სამოდელო აგენტმა რომ აღმოაჩინა და სულ მცირე ხანში პარიზში ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული სააგენტოს - Marylin-ის კონტრაქტორი გახდა. ჰელმუტ ნიუტონმა ფავორიტ მოდელად დაასახელა და თავისი ცნობილი წიგნის - Big Nudes-ის ყდისთვის სწორედ მისი ფოტო აარჩია. ამ ფაქტმა სილვიას კარიერის წარმოუდგენელი წარმატება განაპირობა. მისი გადაღება გავლენიანმა ფოტოგრაფებმა - გაი ბორდინმა, ჟანპაოლო ბარბიერიმ, ოლივიერო ტოსკანიმ, პიტერ ლინდბერგმა (Guy Bourdin, Gianpaolo Barbieri, Oliviero Toscani, Peter Lindbergh) დაიწყეს; იბეჭდებოდა წამყვან მოდის ჟურნალებში, როგორებიცაა: Vogue, Elle, Cosmopolitan, Glamour, Marie-Claire.

.
კარიერულ წინსვლას ერუდიციამაც შეუწყო ხელი: გადაღებებისთვის მოგზაურობა ნიუ-იორკში, ლოს-ანჯელესში, ლონდონში, მილანში, რომსა და გერმანიის სხვადასხვა ქალაქში უწევდა, თუმცა ინტეგრირება არსად გასჭირვებია - თავისუფლად ფლობდა გერმანულ, ინგლისურ და ფრანგულ ენებს.

დღესაც პარიზში ცხოვრობს და აქტიურ სამოდელო საქმიანობას ეწევა. ამ ეტაპზე სააგენტო ჭომენმოდელს-თან თანამშრომლობს, მისი პირადი აგენტი მარტინ პორონია. საქმიანობის პარალელურად, ბევრი ახალგაზრდა ხელოვანის პროტეჟეცაა - ფოტოგრაფებს გამოფენების, ხოლო დიზაინერებს ჩვენებების ორგანიზებაში ეხმარება, ბევრ ახალბედა მოდელსაც უშუამდგომლა, პარიზში კარიერა რომ გაეკეთებინათ.

- პროფესიული საქმიანობა საკმაოდ მოულოდნელად დაიწყეთ. რთული იყო გადაწყვეტილება უნივერსიტეტის მიტოვების და შოუბიზნესში წასვლის შესახებ? გიფიქრიათ ადრეულ წლებში მოდელობაზე?
- გარდატეხის წლებში, 12-14 წლის ასაკში, ფიზიკური მონაცემების გამო, ყველა მოდელს მეძახდა _ სკოლაში ყველაზე მაღალი ვიყავი. თუმცა ბოლომდე არასოდეს მიფიქრია, რომ ეს რეალური პროფესია შეიძლებოდა გამხდარიყო. როგორც აღვნიშნე, ჩემი ოჯახის სურვილი იყო, უმაღლესი განათლება მიმეღო, ამიტომაც, მათი რჩევით, სამართლის უნივერსიტეტში ჩავაბარე, შემდეგ კი, როდესაც მოულოდნელად ტრამვაიში აგენტმა აღმომაჩინა და მოდელობა შემომთავაზა, საკუთარ თავს ვუთხარი: `რატომაც არა?~ - 18-19 წლის ვიყავი და ჯერ კიდევ მშობლებთან ერთად ვცხოვრობდი, მინდოდა ფული მეშოვა და დამოუკიდებელი ცხოვრება დამეწყო. ამიტომაც, შემოთავაზებას ძალიან ადვილად დავთანხმდი.

მას შემდეგ, მოვლენები სწრაფად განვითარდა: 2 კვირაში პარიზში წამიყვანეს, სადაც ფოტოგრაფებთან და სხვადასხვა ჟურნალის წარმომადგენლებთან შერჩევებზე მატარებდნენ. როდესაც ჰელმუტ ნიუტონს შევხვდი, მან განაცხადა, რომ სწორედ ჩემი გადაღება სურდა. მითხრა: ფრანგული Vogue-ისთვის დიდი, შიშველი ფოტოების გადაღებას ვგეგმავ, წინააღმდეგი ხომ არ იქნები, ფოტოსესიაში მონაწილეობა რომ მიიღოო. მე კი ვუპასუხე: შენთან არა, ჰელმუტ, ნანახი მაქვს შენი ფოტოები და მათზე შეყვარებული ვარ-მეთქი. ჩემი კარიერა სწორედ Vogue-ის იმ კამპანიით დაიწყო და მას შემდეგ, 10 წლის განმავლობაში ყოველდღიურად ვმუშაობ. ასე რომ, რა თქმა უნდა, ეს გადაწყვეტილება ჩემი არჩევანი იყო, და თანაც ისე მოხდა, რომ არც იყო - მოვლენები თავისთავად განვითარდა. სააგენტოსთვის რომ მეთქვა, ყველა ჯავშანი გააუქმეთ, სწავლის გაგრძელებას ვაპირებ-მეთქი, ვფიქრობ, უმადურობა იქნებოდა - ადამიანების უმეტესობას ჩემი შანსების 1 პროცენტიც არ მისცემია.

ზოგადად, ცხოვრებაში ბევრი სხვა შანსიც მომეცა, მაგრამ ვიტყოდი, რომ ოპორტუნისტი არ ვარ და ყველა შესაძლებლობას არ `ვეკიდებოდი". მაგალითად, შემეძლო რომელიმე ცნობილი როკვარსკვლავის გოგონა გავმხდარიყავი: სამოდელო ბიზნესში ყოველდღიურად მნიშვნელოვან ადამიანებს ხვდები - როგორც როკვარსკვლავებს, ასევე პოლიტიკოსებს და სხვა გავლენიან პირებს, თუმცა მამაკაცები სიტუაციის მიხედვით არასოდეს ამირჩევია. ვფიქრობ, ქალებს მხოლოდ ფული არ უნდა აინტერესებდეთ, ჩვენ ხომ გულიც გვაქვს და სიყვარულიც შეგვიძლია. შემოთავაზებები ჰოლივუდიდანაც მქონდა -ჩემი გადაღება რამდენიმე ფილმში სურდათ, მაგრამ უარი განვაცხადე.

- რატომ არ დათანხმდით?
- გახსოვს ფილმი Fleshdance? მას შემდეგ, რაც ფრანგულ vogue-ში (1981) ჰელმუტ ნიუტონის, შემდეგ კი (1982) - იტალიურ vogue-ში ჟან პაოლო ბარბიერის მიერ გადაღებული ფოტოები გამოქვეყნდა, მოულოდნელად ფილმის პროდიუსერი დამიკავშირდა და მითხრა, რომ ჩემი გადაღება სურდათ. ვკითხე, ფილმი ცეკვების შესახებ არის-მეთქი? მიპასუხა, რომ ასე იყო. კი მაგრამ, მე ხომ მოცეკვავე არ ვარ-მეთქი, მან კი მითხრა: რა პრობლემაა, ვინმეს ვიპოვით, ვინც შენ მაგივრად იცეკვებს, სახე კი შენი ექნებაო. ამაზე არ დავთანხმდი და ვუთხარი, არც მსახიობი ვარ და არც მოცეკვავე, თანაც, არ მინდა მოვიტყუო-მეთქი. ასე რომ, ბევრ შესაძლებლობაზე ვთქვი უარი და ვფიქრობ, ის გზა ავირჩიე, რაც ჩემთვის საუკეთესოა.

- დღეს ახალგაზრდა ხელოვანებს -ფოტოგრაფებს გამოფენების, დიზაინერებს ჩვენებების ორგანიზებაში ეხმარებით. ვფიქრობ, ეს უდიდესი კონტრიბუციაა. მოგვიყევით ამის შესახებ.
- მიმაჩნია, რომ მოდის ბიზნესში მართლაც ნიჭიერ ადამიანებს საკმარისი შესაძლებლობები არ ეძლევათ - რეალურად, ბევრ ფულს მხოლოდ დიდი ბრენდები შოულობენ. ჩემი აზრით, კარგი იქნებოდა, ბაზარზე ბევრი დიზაინერი და მეტი არჩევანი რომ იყოს, კარგი ფულის შოვნა ყველას შეეძლოს და არა მხოლოდ ერთ პიროვნებას, რომელიც ყველა ცნობილი ბრენდის მფლობელია და ტრილიონებს აკეთებს.




- როგორც უკვე აღვნიშნეთ, წლების განმავლობაში უამრავ ნიჭიერ ფოტოგრაფთან მოგიწიათ მუშაობამ. როგორ ფიქრობთ, რომელი გხედავდათ ყველაზე მეტად ისეთს, როგორიც თავად მოგწონდათ საკუთარი თავი? რომელი მათგანია თქვენთან ყველაზე ახლოს?


-ვიტყოდი, რომ ჩემსა და ჰელმუტ ნიუტონს შორის გარკვეული კავშირი მართლაც იყო: მაშინ მხოლოდ 19 წლის ვიყავი და მან იმაზე მეტი იცოდა ჩემ შესახებ, ვიდრე მე საკუთარ თავზე. საუბრისას უბრალოდ თვალებში მიყურებდა და ყველაფერს ხვდებოდა... წარმოუდგენელია, 19 წლის ასაკში ცხოვრებისეული სირთულეების გადალახვა შეგეძლოს, ისიც არ იცი, საკმარისი ძალა გაქვს თუ არა ამისთვის. ჰელმუტმა დაინახა, რომ ძლიერი ქალების კატეგორიას მივეკუთვნებოდი და მისი გადაღებული ფოტოებიც სწორედ ასეთ ქალს განასახიერებენ. ის ფემინისტი იყო - ძლიერი სქესის წარმომადგენლებად ქალებს მიიჩნევდა და არა მამაკაცებს. ამიტომაც, ვფიქრობ, ჰელმუტი მართლაც ჩემს შინაგან სამყაროს ხედავდა.

არაჩვეულებრივი ფოტოები გადამიღო ბარბიერიმაც, როდესაც მათ ახლა ვუყურებ, აღფრთოვანებას ვერ ვმალავ. ალბათ, ახალგაზრდობაში მართლაც ლამაზი ვიყავი...

_ თქვენ ახლაც ძალიან ლამაზი ხართ!
- ახლა სხვაგვარადაა, თუმცა უნდა მიიღო ის ფაქტი, რომ ასაკი გემატება, ადამიანისთვის ესეც უდიდესი შანსია: ახალგაზრდობის წლებში უამრავი მეგობარი დავკარგე - ზოგი შიდსით გარდაიცვალა, ზოგიც სხვა დაავადებებით. ამიტომაც, ვფიქრობ, ძალიან გამიმართლა, რომ მომეცა შანსი, ასაკში შევიდე და ვიცოცხლო.

- დღესდღეობით იშვიათია ადამიანი, რომელსაც პლასტიკური ქირურგისთვის არ მიუმართავს. როგორ ინარჩუნებთ ბუნებრივ სილამაზეს?
- რაც შეეხება პლასტიკურ ოპერაციებს, ეს ალბათ იმაზეა დამოკიდებული, გიყვარს თუ არა ტყუილი, ან  დილით სარკეში რომ იხედები, მოგწონს თუ არა საკუთარი თავი. თუ იმ ქალების კატეგორიას მიეკუთვნები, რომლებსაც, მაგალითად, უკვე ბევრი ნაოჭი აქვთ და `საკუთარ ტყავში თავს კომფორტულად არ გრძნობენ", მაშინ პლასტიკური ოპერაციის წინააღმდეგი ნამდვილად არ ვარ. მოკლედ, როდესაც ადამიანს სურს, მეტად ახალგაზრდულად გამოიყურებოდეს, ან ბუნებრივად დიდი ცხვირი აქვს და თუ ამ ნაკლს გამოასწორებს, გალამაზდება, პლასტიკური ოპერაცია აბსოლუტურად მისაღებია, მაგრამ ეს წესად არასოდეს უნდა გავიხადოთ. თანაც, კანს მთელ სხეულზე ხომ ვერ გადაიჭიმავ. ასაკთან ერთად ხელებიც იცვლება - ვენები იკვეთება. შესაძლოა, ვენების დასაპატარავებელი რაიმე საშუალებაც არსებობს, თუმცა არც ვიცი და სურვილიც არ მაქვს, ამის შესახებ ვიცოდე.

სწორად არ მიმაჩნია სტერეოტიპი, რომ ყველა ქალი ახალგაზრდად დარჩეს და ყველა სექსუალური იყოს, შემდეგ კი -  50 წელს რომ გადასცილდება, გაუჩინარდეს, რადგან უკვე `ძალიან ასაკოვნად" ითვლება.
- ახალბედა ფოტოგრაფებისთვის პოზირებთ ხოლმე?
- რა თქმა უნდა, ყოველთვის, როდესაც ვხედავ, რომ ნიჭი აქვთ და მათი ფოტოები მომწონს, შანსს ვაძლევ, გადამიღონ. საერთოდ, ნიჭიერი ადამიანების ძიებაში ვარ, არა მხოლოდ ფოტოგრაფების, არამედ - სტილისტების, მოდელების: თუ სადმე ლამაზ მოდელს ვნახავ, რომელსაც პოტენციალი აქვს, პარიზში კონკურენტუნარიანი იყოს, პარიზში დამკვიდრებაში ვეხმარები; ასევე ვიქცევი ფოტოგრაფების და სტილისტების შემთხვევაშიც.

- ცოტა ხნის წინ vogue-ში წავიკითხე: წითელ ხალიჩაზე ყველაზე კარგად მოდელებს შეუძლიათ გამოიყურებოდნენ და ეს, გარკვეულწილად, მათი საქმიანობის დამსახურებაა - ურთიერთობა მუდმივად დიზაინერებთან რომ უწევთ, გემოვნებაც უყალიბდებათო... რომელმა დიზაინერმა მოახდინა თქვენი გემოვნების ჩამოყალიბებაზე ყველაზე დიდი გავლენა?


- აზედინ ალაიამ. მისთვის ბევრჯერ ვიმუშავე და როგორც აბსოლუტურად ყველა მოდელს, ჩვენებებში მონაწილეობის სანაცვლოდ თანხა მეც არასოდეს მინდოდა. ისიც, შოუს დასრულების შემდეგ, ყველას სასურველ კოსტიუმს გვირიგებდა; ტერი მიულერთან მუშაობა ყოველთვის მიყვარდა, რადგან მისი კოსტიუმები მდიდრული და ელეგანტური იყო. მიყვარდა ივ სენ ლორანთან მუშაობაც, ის განსაკუთრებული, რაფინირებული ადამიანი იყო, 60-70-იან წლებში მოდის ინდუსტრია შეცვალა: მისი დამსახურებით, ხედვა ქალების შესახებ რადიკალურად შეიცვალა.

- 90-იანებში ისეთ მოდელებზე იყო მოთხოვნა, რომლებიც პერსონები იყვნენ, ახლა კი ყველაფერი სხვაგვარადაა. თქვენს ერთ-ერთ ინტერვიუში ამის შესახებ აღნიშნავთ. როგორ ფიქრობთ, რამ განაპირობა ეს ტენდენცია, ტექნოლოგიების განვითარებამ ხომ არა?


- ვფიქრობ, მოდის თვისება ისაა, რომ ის მუდმივად იცვლება, ასევე იცვლება სილამაზის აღქმაც. დღესდღეობით "მოდაც" მოდიდან გადადის. მაგალითად, 100 წლის წინანდელ ფოტოებს რომ ვათვალიერებთ, რომლებზეც იმ დროისთვის ულამაზესად მიჩნეული ქალბატონებია გამოსახული, ლამაზებად სულაც არ გვეჩვენება - საკმაოდ ტანდაბლები და მრგვალფორმიანები არიან. ახლა ეს ესთეტიკა შეიცვალა: ომის შემდგომ პერიოდში, ქალების ტენდენციური სილუეტი უფრო და უფრო გამხდარი გახდა; 80-იანებში აქცენტი პერსონაზე კეთდებოდა - ემანსიპირებულ, დამოუკიდებელ ქალზე; 90-იანებში გლამურული ქალები მოსწონდათ; ასე რომ, ეს ხედვა, ქალის იმიჯთან ერთად, მუდმივად იცვლება და ამიტომაცაა საინტერესო მოდის განვითარების პროცესი.

ერთადერთი, რაც არ მომწონს, ისაა, რომ ყველა ერთ ყალიბში ჩამოსხმულივით ხდება. ახლანდელი მოდელებიც პიროვნებები არიან, თუმცა, იმის საშუალება არ ეძლევათ, საკუთარი ინდივიდუალურობა გამოავლინონ, ერთგვარი ზეწოლაც კი მიმდინარეობს, რომ ყველა ერთნაირად გამოიყურებოდეს. დღეს არ სჭირდებათ ექსპრესიული გამომეტყველება, პირიქით - მოდელებისგან გაშეშებულ მზერას მოითხოვენ, აქცენტი ტანსაცმელზე რომ გაკეთდეს.


ჩემი ხედვით, მოდელის მანერა გლამურულიდან ძალიან მკაცრი, რობოტულისკენ შეიცვალა და ეს, გარკვეულწილად, ტექნოლოგიების დამსახურებაცაა, განსაკუთრებით კი მას შემდეგ, რაც მოდის ბიზნესში რუსეთი და ჩინეთი ჩაერთნენ. არ მიმაჩნია, რომ ეს მათი ბრალია, მაგრამ დროსთან ერთად, ჩვენი აზროვნებაც შეიცვალა: მსოფლიო ბიზნესი ნიშნავს, რომ კომპანიები გლობალური მასშტაბების გახდნენ - ამერიკულმა ფირმებმა დედამიწის გარშემო არსებული ბიზნესები შეისყიდეს. ასე რომ, ვფიქრობ, ამ რობოტულ სცენარს სწორედ გლობალური იმიჯი განაპირობებს.

დღეს კომპანიებს უწევთ, მუდმივად ერთმანეთი შეისყიდონ და გაიზარდონ - თუ ამას არ იზამენ, სასურველ ბიზნესს მათი მტერი კომპანია იყიდის. მოდის ინდუსტრიის ჯგუფი მსოფლიოში ბევრი არ არის და ისინიც გამუდმებით ერთმანეთს ეომებიან - შეუძლებელია, "დიდი ბოსები" ერთ ოთახში დასვა. ეს ყველაფერი კი ბიზნესს ძალიან რთულს, მძიმეს და ზედმეტად ფულსა და ძალაუფლებასთან ასოცირებულს ხდის. ქალებს ხომ უპირველესად სილამაზე, ხელოვნება უნდა გვიზიდავდეს...

- მართალია გავრცელებული აზრი, რომ მოდელებს სოციალურად აქტიური ღამის ცხოვრება უყვართ? თქვენ სად ატარებთ თავისუფალ დროს?
- ყველაფერი მოდელის პიროვნებაზეა დამოკიდებული. ვიღაცას წვეულებები, დალევა, ნარკოტიკები ან ამ ყველაფრის ერთად კეთება მოსწონს, თუმცა, არსებობენ ადამიანები, რომლებიც მეტად მშვიდები არიან- საკუთარ საქმეს აკეთებენ, საზოგადოებაში მეგობრებსა და მოდის ინდუსტრიაში მოღვაწე პიროვნებებთან ერთად ჩნდე­ბიან, ერთ ჭიქას სვამენ და შემდეგ იძინებენ, მეორე დღეს კვლავ ჯანსაღად რომ გამოიყურებოდნენ. არ ვაკრიტიკებ მათ, ვისაც მთელი ღამე გართობა სურს, მაგრამ ფაქტია, რომ ჩემი ასაკის ბევრი ქალი, რომელიც ახალგაზრდობაში ნარკოტიკებს და ალკოჰოლს ეტანებოდა, დღეს საფასურს საკუთარი გარეგნობით იხდის. ისინი კი, ვინც საკუთარ თავზე მუშაობდნენ, ახლა პირიქით - 10 წლით ახალგაზრდულად გამოიყურებიან.

- ამ ეტაპზე ვარჯიშობთ?
-რა თქმა უნდა, ყოველდღე სატრენაჟორო დარბაზში დავდივარ, როდესაც კარგი ამინდია _ ველოსიპედით ვსეირნობ ან დავრბივარ.

- რომელია თქვენი საყვარელი ბუტიკი ან ონლაინმაღაზია?
- შოპინგი არ მიყვარს! ნამდვილ ქალს არ ვგავარ, უფრო კაცის ხასიათი მაქვს. როდესაც აუცილებლად რაღაც უნდა ვიყიდო, კონკრეტულ ბუტიკში მივდივარ, ყველაფერს ვათვალიერებ და თუ რაიმე მოვირგე, იქაურობას მალევე ვტოვებ.

-როგორ ხედავთ მოდის ინდუსტრიას 100 წლის შემდეგ?


- უპირველესად, ვიმედოვნებ, რომ 100 წელიწადში ცხოველებს აღარ დავხოცავთ იმის გამო, რომ ქურქი გვეცვას. ძალიან აქტიურად ვიცავ ცხოველებს და ბუნებას, ვეგეტარიანელი ვარ. არ მინდა, ცხოველები მხოლოდ ჩემი სიამოვნებისთვის იხოცებოდნენ.

ტექსტი: ქეთი ფოფხაძე

ფოტო: თეიმურაზ პულუზაშვილი

ჟურნალი ”ბომონდი”

სექტემბრის ნომერი

like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.