ექსკლუზივი: ინტერვიუ მეტ დეიმონთან ჟურნალი ”ბომონდისთვის”

უკვე რამდენი წელია, პაპარაცები ჰოლივუდის მსახიობ მეტ დეიმონზე ნადირობენ, რათა მისი უარყოფითი თვისებები ”აღმოაჩინონ”, მაგრამ ამაოდ. მსახიობი, რაც დრო გადის, უფრო და უფრო გვაოცებს თავისი სტაბილურობით, ოჯახის ერთგულებით და დადებითი ცხოვრებისეული პოზიციებით.

11 წელია, დაქორწინებულია, ჰყავს 4 ქალიშვილი და ოჯახთან ერთად ნიუ-იორკში ცხოვრობს. ეს ჩემი მეხუთე შეხვედრაა მეტთან, ამჯერად - ლას-ვეგასში, მაგრამ როცა შევხვდი, ისეთი დაღლილი იყო, არც კი უცდია ამის დამალვა, ამიხსნა, ბოლო ორი კვირის განმავლობაში 6 ქვეყანაში მომიწია გადაფრენამ, რაც, ასაკის მატებასთან ერთად, უფრო ძნელდებაო. პირზე თბილი, გულწრფელი ღიმილი

არ მოშორებია. მომიყვა, როგორ სურს სამყაროს შეცვლა, რა შემთხვევაში აჩვენებს თავს სხვაგვარად და რატომ სურს, რომ მისი ქალიშვილი მამის კვალს არ გაჰყვეს.



- ნოემბერში ეკრანებზე გამოვიდა სურათი Monchester by the Sea, რომლის პროდიუსერიც შენ ხარ, ცნობილია, რომ შენ უნდა გეთამაშა მთავარი როლიც...
- დია, ასეა, მაგრამ რადგან ამ ფილმის გადაღებებები The Martian-ის გადაღებებს დაემთხვა, გადავწყვიტე, ეს როლი ჩემი საუკეთესო მეგობრის ძმისთვის, კეის აფლეკისთვის დამეთმო. დარწმუნებული ვიყავი, რომ გაართმევდა თავს და მართლაც ბრწყინვალედ ითამაშა. როცა ჩემი შვილები გაიზრდებიან და ამ ფილმს ნახავენ, ვეტყვი: ეს არის ის, რაც მამათქვენმა გააკეთა მაშინ, როცა თავის პროფესიაში განსაზღვრულ დონეს მიაღწია. როგორც პროდიუსერი, ამ ნამუშევრით ძალიან ვამაყობ.

-რა პრინციპით ირჩევ როლებს?
- ჩემთვის, პირველ რიგში, რეჟისორია მნიშვნელოვანი. კარგ რეჟისორთან მეტია კარგი კინოს გადაღების შანსი. 15 წელია, ამ პრინციპისთვის არ გადამიხვევია.

- კარგი როლისთვის რაზე ხარ წამსვლელი?
- ბევრ რამეზე, მაგრამ მთავარია, ამან ჩემს ჯანმრთელობას არ ავნოს. თუ ფილმში რომელიმე სცენა სარისკოა, მირჩევნია, პროფესიონალმა შეასრულოს.

- ცნობილია, რომ გამოკვეთილი პოლიტიკური პოზიცია გაქვს, რასაც ხშირად ახსენებ ინტერვიუებში, რატომ არ იყენებ ამისთვის სოციალურ ქსელებს?
- დატვირთული ცხოვრება მაქვს. მირჩევნია, მეტი დრო ოჯახთან ერთად გავატარო. მეგობრებს ვერც ვნახულობ, სოციალური ქსელები კი დიდ დროს მოითხოვს, ამას ემატება ზედმეტი ყურადღება ჩემ მიმართ, როცა გწერენ, უნდა უპასუხო... ამისთვის კი დრო არ მრჩება.

- წლებთან ერთად რა გამოგდის უფრო ადვილად და რა - უფრო რთულად?
- უკვე 46 წლის ვარ, ამიტომაც არც ისე ადვილია, ძველებურად საათობით ვივარჯიშო სპორტდარბაზში, თუკი ამას ჩემი როლი მოითხოვს... არადა, მოითხოვს...

- ხომ იცი, რომ ძალიან სიმპათიური ხარ და 46 წლის ასაკშიც არაჩვეულებრივად გამოიყურები?
- (იღიმის და თანხმობის ნიშნად თავს მიქნევს) ფიზიკურ მხარეს ვეღარაფერს მოვუხერხებთ, წლებს თავისი მიაქვს, ამიტომაც ყველაფერი რთულდება. ფორმის შესანარჩუნებლად მეტი ვარჯიშია საჭირო, მკაცრი დიეტის დაცვაც მიწევს, არადა, მიყვარს მეუღლესთან ერთად კარგ რესტორანში გემრიელად ჭამა. ჩემი საყვარელი კერძია დიდი თეფშით მორთმეული იტალიური პასტა წითელი ღვინით, მაგრამ გადაღებების დროს ეს ყველაფერი უნდა დავივიწყო. მორალურად და ემოციურად ამ ასაკში უკეთ შევიცნობ საკუთარ თავს და ბევრ რამეს ვაკონტროლებ.

- ყოველ ჯერზე, როცა შენთან შესახვედრად ვემზადები და შენს წინა ინტერვიუებს ვკითხულობ, ვცდილობ, მცირე ნაკლი მაინც ვიპოვო შენში, მაგრამ, ჩემი აზრით, იდეალური მამაკაცი ხარ. გავიგე, რომ შენს კოლეგებს საჩუქრად შამპანურს შეჰპირდი, თუკი გადაღებების დროს შემთხვევით დაარტყამ. მომიყვები ამის შესახებ?
- (იცინის) ჰო, ჰო, მართალია, რადგან ხშირად ვთამაშობ ექშენკინოში, სადაც ამა თუ იმ სცენარის მიხედვით ჩხუბი მიწევს. გადავწყვიტე, ასეთი სცენების თამაშისას, თუკი ვინმეს ზედმეტად მოვდებ, ბოდიში მოვუხადო. ვიფიქრე, ერთი ბოთლი შამპანური კარგი კომპენსაცია იქნებოდა ყოველი ჩემი ”ჩავარდნის” დროს. ამით საკუთარ თავს სტიმულს ვაძლევ, რომ უფრო მობილიზებული ვიყო ასეთ მომენტებში. ამწუთას, თუ არ ვცდები, ჩემი ბოლო ფილმის გამო უკვე მთელი ყუთი შამპანური მაქვს დასარიგებელი. მომიწევს დარიგება.

- ცხოვრებაში ოდესმე თუ გამოგიყენებია შენი საბრძოლო ცოდნა?
- წესიერი ჩხუბი არც ვიცი, მხოლოდ ფილმებში ვარ `მონდომებული~, სერიოზულად ვამბობ. ჩემს გმირებს რომ ვუყურებ, ვხვდები, შემიძლია თავი მოვაჩვენო ყველას, რომ მაგარი მოჩხუბარი ვარ. მიყვარს სპორტი, განსაკუთრებით კრივი, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში სხვა ადამიანი ვარ.

- როლებში, ძირითადად, დადებით მაგარ ბიჭს თამაშობ, საინტერესოა, შინ, ოჯახურ წრეში როგორი სტატუსი გაქვს. იქაც მაგარი ბიჭი ხარ?
- უმცროს გოგონებს, ჯიას და სტელას, ჯერ არ უნახავთ ფილმები ჩემი მონაწილეობით, ძალიან ადრეა. მათთვის ჯერჯერობით ყველაზე პოპულარული ფილმებია Frozen, Happy Feet და ყოველ ჯერზე, როცა ისინი სკოლაში მიგვყავს, მთხოვენ, მანქანაში მათი ფილმების საუნდტრეკები დავდგათ. იზაბელა 10 წლისაა, ერთხელ მან შინ თავისი მეგობრები მოიყვანა და მათთვის სპეციალურად მოვაწყვეთ ფილმ ”მარსელის” ჩვენება. წინასწარ დავურეკე ყველას მშობელს, ამის წინააღმდეგი ხომ არ იქნებოდნენ. აი, ასე ვატარებთ დროს, როცა გადაღებები არ მაქვს. სახლში ჩვეულებრივი მამა ვარ და თუ გგონია, რომ განსაკუთრებულად მეპყრობიან, ცდები. ცოლიც კი მშვიდად რეაგირებს ამ ყველაფერზე. შინ 5 ქალბატონი მყავს და ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, რომ ისინი მმართავენ მე და არა მე მათ. ერთი მხრივ, ასე ცხოვრება ადვილი არ არის და ზოგჯერ სურვილი მიჩნდება, სახლიდან გავიდე და მარტომ გავისეირნო, მაგრამ მალევე ვბრუნდები. ძალიან მიყვარს ჩემი ოჯახი, ამიტომ მათ ბევრი რამის უფლებას ვაძლევ, ვანებივრებ.

- შენი გოგონებიც ან ჯერჯერობით მხოლოდ უფროსი ქალიშვილი ალბათ ოცნებობს ისეთ გმირზე, როგორიც შენ ხარ - ძლიერსა და უშიშარზე?
- ამ თემაზე ჯერ არ გვილაპარაკია, მაგრამ ვიცი, რომ ალექსია უყურებს ფილმებს ჩემი მონაწილეობით. ჩემთვის მთავარია, შვილები ბედნიერი მყავდეს და თუ შემიძლია, მათ რაიმე რჩევა მივცე, მხოლოდ ისაა, რომ ირგვლივ კარგი ადამიანები შემოიკრიბონ. ვურჩევ, თავიანთ შინაგან ხმას მოუსმინონ, რომელიც სწორ გადაწყვეტილებას უკარნახებს. მთავარია, თითოეული მათგანი თავს კომფორტულად გრძნობდეს, როცა მომავალში გულის სწორს აირჩევს. გულწრფელად გეტყვი, არ ვისურვებ ჩემი სიძეების არჩევაში მონაწილეობას. ეს მათ უნდა გადაწყვიტონ, ხოლო ჩემი და ჩემი მეუღლის ფუნქცია ისაა, კარგი აღზრდა მივცეთ, სწორედ ეს დაეხმარება მათ სწორი არჩევანის გაკეთებაში.
- როცა შინ ხარ, თუ ეხმარები მეუღლეს საყოფაცხოვრებო საკითხების მოგვარებაში, მაგალითად, სუპერმარკეტში პროდუქტების საყიდლად დადიხარ?
- სიამოვნებით წავიდოდი, მაგრამ ცოლმა იცის, რომ დიდხანს მოუწევს ლოდინი, სანამ დავბრუნდები. ამიტომ ვეუბნები, ძვირფასო, მზად ვარ დაგეხმარო, მაგრამ ხომ გესმის... აჯობებს, შინ დავრჩე (იცინის). საერთოდაც, სწორედ ამის გამო გადავბარგდით ნიუ-იორკში, იქ გაცილებით თავისუფლად ვგრძნობთ თავს.

- თუკი რომელიმე ქალიშვილი მსახიობობას მოისურვებს, რას იტყვი?
- რა თქმა უნდა, შევეცდები, გადავაფიქრებინო. მსახიობობა ძალიან რთულია. ეს ის პროფესიაა, სადაც ვერავინ დაგეხმარება, თუ საკმარისი ნიჭი და შეუპოვრობა არა გაქვს. ხოლო, თუკი ვერ გადავაფიქრებინებ და რომელიმე მათგანი მაინც მოინდომებს ამ გზის გავლას, გვერდით დავუდგები. საკუთარ თავზე ვიწვნიე ეს. მეც ასე მიჩიჩინებდნენ, არ გაჰყვე მსახიობობასო, ჩემი არავის სჯეროდა, მაგრამ ჩემი რწმენა იმდენად ძლიერი იყო, რომ სხვანაირად არ შემეძლო.

- რახან ლას-ვეგასში ვართ, თამაშს ხომ არ აპირებ?
- თამაშის მოყვარული არ ვარ. ახლა ის უფრო მსიამოვნებს, ვუყურო, სხვები როგორ თამაშობენ და იგებენ. მე კი, აჯობებს, დავისვენო.

- ბანალურია, მაგრამ მაინც შეგეკითხები, რა მიზანი გაქვს ცხოვრებაში?
-ჩემი სურვილია, რაღაც სასარგებლო გავუკეთო ამ სამყაროს, შევცვალო იგი უკეთესობისკენ, მივიტანო ადამიანებამდე მესიჯი, რომ ეგოიზმი ჩვენი მტერია და ბევრი უბედურება სწორედ იმიტომ გვემართება, რომ არ ვფიქრობ იმაზე, რაც გარს გვახვევია. ვიმედოვნებ, ეს გამომივა.


ანა პავლოვა
სპეციალურად "ბომონდისთვის", ლოს-ანჯელესიდან

like
2

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.