ექსკლუზივი: ინტერვიუ ემა სტოუნთან, სპეციალურად ”ბომონდისთვის”

ემა სტოუნი: როცა იმედგაცრუება გეუფლება, შენს თავს უნდა უბიძგო.


ჰაეროვანი და დაუჯერებლად მომხიბვლელი ემა სტოუნი თავისი შავი ავტომობილისკენ მიიჩქაროდა, სადაც მძღოლი ელოდებოდა. უეცრად პატარა ბიჭი დაინახა, რომელიც მისი ნაცნობის ვაჟი აღმოჩნდა. იქვე სხვებიც იდგნენ. ემა ყველას მიესალმა და მიეფერა, ვინც ბავშვის გვერდით იდგა. მსახიობი რესტორანში მიდიოდა, სადაც მეგობრებთან ერთად უნდა განტვირთულიყო. იშვიათი შემთხვევაა, პრესასთან 9-საათიანი საუბრის შემდეგ ადამიანი ასე დაუღლელად გამოიყურებოდეს და გარშემო მყოფებსაც არ ტოვებდეს უყურადღებოდ. "მერე გნახავთ", - წამოიძახა მან და სანტა მონიკას მიმართულებით გაეშურა. ამ ყველაფერს ჩვენი შეხვედრის

შემდეგ ლოს-ანჯელესის ერთ-ერთი სასტუმროს ფანჯრიდან ვაკვირდებოდი. მანამდე კი ვსვამდით ჩაის და ვსაუბრობდით...

როცა ემა ოთახში შემოვიდა, იმწამსვე გაახსენდა, რომ მწვანე ჩაი უნდოდა და თავის თანაშემწეს თავაზიანად სთხოვა, ჩაი მოეტანა. მიუხედავად იმისა, რომ ოთახი მშვენივრად იყო განიავებული, მთხოვა, თუ წინააღმდეგი არ იქნები, ფანჯარას გამოვაღებო. მოგვიანებით, როცა ვსაუბრობდით, მივხვდი, რასთან იყო ეს დაკავშირებული.


იგი ელეგანტურად დაჯდა სკამზე თავისი მოტმასნილი კაბით და სექსუალური ხმით წარმოთქვა: "მე მზად ვარ".


- პირველ რიგში, მინდა მოგილოცო საოცრად კარგი ფილმი, "ლა ლა ლენდი", რომელიც მალე გამოჩნდება ყველა კინოთეატრში. სურათმა უკვე 7 ნომინაცია მიიღო "ოქროს გლობუსზე" და, როგორც ჩანს, კინოაკადემიკოსებსაც არ დარჩებათ შეუმჩნეველი. მიას როლი ამ ფილმში სპეციალურად შენთვის დაიწერა?


- არა, რას ამბობ! თავდაპირველად მე მოსმენაზე მივედი. რამდენადაც ეს მიუზიკლია, მნიშვნელოვანი იყო არა მხოლოდ მსახიობური, არამედ სასიმღერო მონაცემებიც. მთლად დიდი გამოცდილება არა მაქვს, მაგრამ მუსიკალურ თეატრშიც ვმონაწილეობდი, როცა ბავშვი ვიყავი. პატარაობიდან მიყვარდა სიმღერა და მშობლებთან ერთად ხშირად დავდიოდი ნიუ-იორკში მიუზიკლების საყურებლად. ეს ჟანრი ყოველთვის მიზიდავდა და გულწრფელად გეტყვი, ქასტინგის წინ ვღელავდი, რადგან მინდოდა, როლი მიმეღო.


- ბევრი ადამიანი კარიერის არჩევისას პირად ცხოვრებას მსხვერპლად სწირავს. როგორ ფიქრობ, შენმა გმირმა მიამ სწორი არჩევანი გააკეთა?
- რთულია განსაჯო. ვფიქრობ, რომ ჩვენი ოცნებები ყოველთვის როდი გამოიყურება ისე, როგორც წარმოგვიდგენია. ჩემი აზრით, მცდარი შეხედულებაა, რომ აუცილებლად უნდა შესწირო შენი ოჯახური ბედნიერება კარიერას, სიყვარული და წარმატება ხომ ერთმანეთს არ გამორიცხავს. რაც შეეხება ისტორიას ამ ფილმში, მისი გმირები მშვენივრად გრძნობდნენ თავს იმ სიტუაციებში, რომლებიც თავად აირჩიეს, მაგრამ ჩემი აზრით, ეს ამბავი ყველასთვისაა. მგონი, ჩემი გმირი ფილმის ბოლოს ბედნიერია. ხოლო თუკი თქვენ სხვანაირად ფიქრობთ და მას არ ეთანხმებით, ეს არ ნიშნავს, რომ მან რაღაც არასწორად გააკეთა. ასე არ არის?


- რა მომენტში გადაწყვიტე, რომ ლოს-ანჯელესში უნდა გეცხოვრა და რატომ არ ამოირჩიე მაგალითად, ნიუ-იორკი, მიუზიკლების ქალაქი?
- ჩემი ლოს-ანჯელესში გადასვლა დიდი ხნით ადრე დაიგეგმა, სანამ ამას გადავწყვეტდი და მინდა, ჩემს მშობლებს ამისთვის მადლობა ვუთხრა, რადგან ხელი არ შემიშალეს. მაშინ ხომ მხოლოდ 15 წლის ვიყავი, ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე. მომიწია სკოლის მიტოვებამ, კერძოდ მომზადებამ, რადგან რეგულარულად მიწევდა ქასტინგებზე სიარული. აი, ასე დაიწყო ჩემი ცხოვრება ლოს-ანჯელესში. მხოლოდ სამი წლის შემდეგ მივიღე ჩემი პირველი როლი. საერთოდ, ნებისმიერი გადაწყვეტილება მედლის ორი მხარეა. ყოველთვის მიზიდავდა ლოს-ანჯელესი. რაც შეეხება ნიუ-იორკს, რომელიც ასე მიყვარს, ერთი მხრივ, ხალხის ნაკადია, მუდმივი ენერგიის წყარო, ცხოვრების გიჟური რიტმი... ეს ყველაფერი გადმოდის შენზე და სტიმულს გაძლევს. მეორე მხარეა ლოს-ანჯელესი, სადაც არაჩვეულებრივი ამინდი გხვდება, შესანიშნავი ბუნება. ყოველთვის მოიძებნება რაღაც, რომ დაკავდე, სადმე წახვიდე, ბევრი ვარიანტია. ამავდროულად, ყველგან გაუთავებელი საცობებია და ყოველთვის გაგვიანდება, ამას დამატებული დაბინძურებული ჰაერი. რაღაცას იგებ, რაღაცას აგებ, როგორც ყველგან. მაგრამ ლოს-ანჯელესი საინტერესო ქალაქია, ტერიტორიულად უზარმაზარია. აქ რამდენიმე ხანს უნდა დაჰყო, რომ გაიგო, როგორ ფუნქციონირებს იგი.


- და შიში არ გქონდა? აქ ხომ ბევრი ჩამოდის თავისი ოცნების განსახორციელებლად, ცდას არ აკლებს, მაგრამ საბოლოო ჯამში არაფერი გამოსდის...
- ჰო, ეს მართალია. მაგრამ როცა 15 წლის ხარ, ამაზე არ ფიქრობ. დანამდვილებით ვიცი ერთი რამ, რომ ყოველთვის უნდა მოუსმინო შენს შინაგან ხმას. ადამიანი თვითონვე პოულობს ყველა კითხვაზე პასუხს. და თუ აქ არ გამოდის, ეს იმის ნიშანია, რომ სხვა ქალაქში უნდა გადაბარგდე და სრულიად სხვა რაღაც შექმნა სხვა ადგილას, ახალი ცხოვრება დაიწყო. მთავარია, რომ არ ღირს არაფრის უარყოფა, ჯობია, გულღია დარჩე ახალი შესაძლებლობების მიმართ. შენ არ იცი, რა მოგიმზადა ცხოვრებამ. რაც დაგებედა, არ აგცდება. ამის ღრმად მწამს. გარდა ამისა, ადამიანებმა უნდა ისწავლონ თავიანთ შეცდომებზე. შეცდომები იმისთვის გვჭირდება, რომ უკეთესები გავხდეთ.


- რამდენადაც ვიცი, ქასტინგები საკმარისად ნერვიული პროცესია. შენ თუ გქონია ამის ნიადაგზე ნერვული შემოტევები?
- არის მომენტები, როცა უდიდესი ლტოლვით მოვეკიდები ხოლმე რაღაცას და ამან შეიძლება ჩემ წინააღმდეგ ითამაშოს, რამდენადაც მსგავს სიტუაციებში ხანდახან იქამდეც მივდივარ, რომ თავს საშინლად ვგრძნობ და ყველაფრის მიტოვება მინდება. მაგრამ ერთი წუთის შემდეგ თავს ხელში ვიყვან, ჩემს შინაგან ხმას ვუსმენ და ვაგრძელებ იმ საქმეს, რომელსაც ვაკეთებდი. რა თქმა უნდა, მესმის, რომ მე მხოლოდ მსახიობი ვარ და ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა არ მაკისრია, მათი გულისცემა არ არის იმაზე დამოკიდებული, მივიღებ თუ არა ამა თუ იმ როლს და როცა ამას გავაცნობიერებ, ემოციური აფეთქებაც მალევე გამივლის. ვფიქრობ, რაღაცის გადალახვის უნარი თუ გაგაჩნია, კიდევაც უნდა გადალახო.


- მით უფრო, თუ აცნობიერებ, რომ შენი სამუშაოთი ვიღაცის ცხოვრების შეცვლა შეგიძლია?
- რა თქმა უნდა, ეს ბუნებრივია. ერთ დროს რაღაც ფილმები ჩემს გულსაც შეეხო, რამაც ლოს-ანჯელესში გადასვლა გადამაწყვეტინა, ამან კი ჩემი ცხოვრების შეცვლა გამოიწვია. როცა მიას როლს ვთამაშობდი, ვიგრძენი, რომ ჩემს გმირს აშკარად შეეძლო ვიღაცის ბედის შეცვლა. იმედი მაქვს, რომ კარგი მიმართულებით.


- გიყურებ და ვხვდები, რომ ყოველთვის დასვენებულად გამოიყურები, დაღლილობა არასდროს გეტყობა. რა არის ამის საიდუმლო?

- ეს მხოლოდ მოჩვენებითია, მე ხომ მსახიობი ვარ. ვხუმრობ, რა თქმა უნდა. საერთოდ, გიჟივით არ ვმუშაობ, პირიქით, ვიცი, როგორ დავისვენო, მაგალითად, როგორც ახლა. ყოველდღიური წნეხი დიდად არ მძაბავს. თუმცა, როცა სხვა ქალაქში ან ქვეყანაში უნდა გადავფრინდეთ და ამის გაკეთება ხანდახან ყოველდღე გიწევს, მართლაც დამღლელია. უბრალოდ, არასდროს მიმყავს ჩემი თავი იმ მდგომარეობამდე, რომ ყველაფერი მივატოვო. საშინელი დაღლილობის პერიოდებიც მქონია, მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ, როცა ვხვდები, რომ ჩემ ირგვლივ არსებულ სამყაროს, ჩემს სამუშაოს ვერაფერს ვძენ. ასეთ დროს უნდა გამოვიძინო, რასაც ვაკეთებ ხოლმე ჩვეულებრივად და კვლავ ჩვეულ ფორმაში ვდგები.


- შევამჩნიე, როცა მსახიობები გადასაღებ მოედანზე არიან ან ჟურნალისტებთან ურთიერთობენ, რომელიც ასევე თქვენი სამუშაოს შემადგენელი ნაწილია, ჩვეულებრივ, გულგრილი ხართ, თითქოს ეს საერთოდ არ გეხებოდეთ. ასეა?
- გულწრფელად გეტყვი, რომ ყველაფერი პირადი, რაც ჩემს სამუშაოს ეხება, ჩვენი ამ შეხვედრის დროს იქნება თუ გადასაღებ მოედანზე, მართლა განზე რჩება. ამ დროს გულთან ახლოს არაფერი მიმაქვს. მკვეთრად მაქვს საზღვარი გავლებული - ჩემი ცხოვრება და ჩემი სამუშაო. რა თქმა უნდა, ვითვალისწინებ იმას, რომ გადასაღებ მოედანზე იმიტომ ვარ, რომ მსახიობად ვმუშაობ, ვთამაშობ როლს და არა იმიტომ, რომ ასეთი შესანიშნავი ადამიანი ვარ. ამიტომაც, რაც უნდა მითხრას სხვამ, ამას პირადად არ მივიღებ, ეს მხოლოდ ჩემს გმირებს შეეხება და არა მე. შეიძლება მომსურვებია ხანდახან, სხვანაირი რეაგირება მოვახდინო რაღაცაზე, უფრო მგრძნობიარე ვიყო, როცა კომპლიმენტებს მეუბნებიან, მაგრამ ამ დროს ამას ვერ ვგრძნობ. სწორად გამიგე. კეთილი სიტყვები ჩემთვის ყოველთვის ბევრს ნიშნავს, მაგრამ ვალდებული ვარ, გულს მიღმა გავატარო. როგორი უცნაურიც უნდა იყოს, როცა ყველაფერი მთავრდება, ნებისმიერი ჩემი სამუშაო იქ რჩება, გადასაღებ მოედანზე, ჩემი ნამდვილი ემოციები, შეგრძნებები კი მხოლოდ ახლობელმა ადამიანებმა იციან. თუმცა, უზომოდ მსიამოვნებს, როცა ჩემი გმირების მისამართით თბილი სიტყვები მესმის.


- აღიარე, რომ გაინტერესებს, რას წერენ შენზე ადამიანები სოციალურ ქსელებში. პირადი ექაუნტი ხომ გაქვს?
- სრულიად შესაძლებელია, რომ დაფარულად ვარ იქ და ყველაფერს ვკითხულობ, მაგრამ მოდი, ეს ყველაფერი მაინც გამოცანად დარჩეს. სიმართლე თუ გინდა, ნაკლებად მაინტერესებს, რას წერენ ჩემზე, მაგრამ შემიძლია წავიკითხო, რას წერენ იმ ფილმებზე, რომელშიც მითამაშია.


- არ გეჩვენება, რომ რომანტიზმის დონე ჩვენს საზოგადოებაში უფრო და უფრო დაბლა იწევს?
- მინდა მჯეროდეს, რომ ეს ასე არ არის. ჩემი აზრით, რომანტიკა იმედია, ოცნება კი ჯანმრთელი საზოგადოების განუყოფელი ნაწილი და ნებისმიერი გზით უნდა შევძლოთ ამის შენარჩუნება. ყოველთვის კარგი მხარე უნდა დავინახოთ, ეს კი ყველგან არის. იმ შემთხვევაშიც კი, როცა იმედგაცრუება გეუფლება, როცა გგონია, რომ ყველაფერი დამთავრდა და ნებდები, უნდა შეუძახო შენს თავს, წინ უნდა უბიძგო. შეიძლება იმ მომენტში ვერ აცნობიერებ, რომ იქვე, სადღაც, კუთხეში, ისეთი რამ გელოდება, რაც შენთვის აუცილებელია. ჩვენი ამბავი ფილმში "ლა ლა ლენდი" სწორედაც რომ ამაზეა. ვიმედოვნებ, ბევრი ადამიანი შეძლებს ამ ფილმში იპოვოს თავისთვის პასუხიც და მოტივაციაც.

იხილეთ ასევე: ექსკლუზივი: ინტერვიუ მეტ დეიმონთან ჟურნალი ”ბომონდისთვის”


ანა პავლოვა
ჟურნალი ”ბომონდი”

იანვრის ნომერი

like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.