ქეთევან მაისაიას LE MOCASSIN ZIPEE

Mercedes Benz Fashion Week თბილის-ის ფარგლებში საშუალება გვქონდა, ქეთევან მაისაიას Le Mocasin Zippe-ის 2017 წლის შემოდგომა ზამთრის კოლექციის პრეზენტაციას დავსწრებოდით,

რომელიც წარმოგვიდგინა Solo-მ, ონლაინმაღაზია Buyers-ის ოფისში, სოლოლაკში, სადაც სტუმრებს შორის მოდის კვირეულზე ჩამოსული პროფესიონალი მოდის კრიტიკოსებიც იყვნენ.



არაჩვეულებრივი კოლექცია მართლაც საინტერესო ფორმით წარმოაჩინა დიზაინერმა. უზარმაზარ ფოტოალბომში ფოტოპროექტის დათვალიერების საშუალებაც გვქონდა. DJ გოგონა და მუსიკალური ფონი განსაკუთრებულ განწყობას ქმნიდა. ყველაფერი კი იმაზე მეტყველებდა, რომ დიზაინერისთვის მნიშვნელოვანი იყო, ჩვენთვის კარგად ნაცნობი გარემო საინტერესო და ახლებური ფორმით მოეწოდებინა. ეს დამოკიდებულება უკეთ აისახა ფეხსაცმელების

კოლექციებში, სადაც კლასიკურ ფორმებში ახალი ინდივიდუალური შტრიხი შემოგვთავაზა.

ქეთევან მაისაია პარიზში საქმიანობს- ესპანური კომპანიის LOEWE-ს ჩანთების დიზაინერია. ასევე ქმნის თავისი სახელის სათვალეებისა და ფეხსაცმლის კოლექციებს, რომელიც იყიდება ბევრ ქვეყანაში.

- ქალბატონო ქეთევან, თქვენს პროფესიულ არჩევანზე გავლენა ოჯახმა იქონია, სადაც გაიზარდეთ?

- ჩემში გაღვიძებული შემოქმედებითი უნარი ოჯახის დამსახურებაა. დედა მხატვარია, მამა - არქიტექტორი, ბებია კინორეჟისორი გახლდათ. სახლში, რომელიც სავსე იყო ნახატებითა და წიგნებით, კინოაფიშებითა და ფოტოებით, ყოველთვის შემოქმედებითი ატმოსფერო იგრძნობოდა. ერთად ვუყურებდით ფილმებს, ხმამაღლა ვკითხულობდით წიგნებსა და ლექსებს... მერე ვმსჯელობდით პოეზიაზე, ხელოვნებაზე, კინემატოგრაფზე. დავდიოდით გამოფენებზე, ვურთიერთობდით უმეტესად ხელოვან ხალხთან, ჩემთვის წარმოუდგე ნელი იყო ხელოვნების გარეშე ცხოვრება. მოდის სფერომ ადრეულ ასაკში დამაინტერესა. დედა კინოს მხატვრობაზე სწავლობდა, მაგრამ სამხატვრო აკადემიის მოდელირების ფაკულტეტზე მოდელებს ქმნიდა და მოდელიც გახლდათ. ის დღე კარგად მახსოვს, როცა ჩვენებაზე პირველად წამიყვანა. დედა პოდიუმზე რომ დავინახე, ემოციისგან დარბაზიდან ვეძახდი, მაგრამ ის არ მიყურებდა, თითქოს არც ესმოდა. დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა მაშინ ჩემზე პოდიუმმა. მეგონა, პოდიუმზე ადამიანს არ ესმის ის, რაც დარბაზში ხდება, თითქოს სხვა განზომილება იყო, სხვა სამყარო. იმ დღის შემდეგ მოდა სულ მაინტერესებდა. საათობით ვათვალიერებდი ჟურნალებს, მოდის ფოტოგრაფია ოცნებას ჰგავდა. შორს მივყავდი - უცხო სამყაროში მამოგზაურებდა. თავისუფალ დროს წიგნის მაღაზიაში ვატარებდი, სადაც თვალი ამ სფეროს მასალებისკენ გამირბოდა. მოდის შესახებ ლიტერატურას ვეცნობოდი.

მეც მქონდა პირველი შემოქმედებითი მცდელობები, ვხატავდი, ვკერავდი... სახლში ფარდებიც კი დავჭერი. ვერ ვიტყვი, რომ სკოლაში გამორჩეულად ბეჯითი მოსწავლე ვიყავი. ჩემი ოჯახის წევრებიც გრძნობდნენ, რომ ჩემში შემოქმედებითი იმპულსი ჭარბობდა და მიბიძგებდნენ, მეხატა. 14 წლისამ ხატვას სერიოზულად მოვკიდე ხელი. დღემდე კარგად მახსოვს ჩემი პედაგოგის, ნანა ოჩიაურის, რჩევა, რომელიც პირველ გაკვეთილზე მომცა. ვიდექი თეთრი ტილოს პირისპირ, რომელზეც ნატიურმორტი უნდა დამეხატა, და ამ დიდი თეთრი სიბრტყის ხელის ხლებას ვერ ვბედავდი. მან მითხრა: "დაივიწყე ყველაფერი, რაც ამ სახელოსნოს გარეთ არის, ვინ რას იფიქრებს შენს ნამუშევარზე, ვის მოეწონება ან არა... რასაც გრძნობ და ხედავ, ის დახატე და ისიამოვნე ამ პროცესით". იმ მომენტში მისმა სიტყვებმა სრული თავისუფლება და ძალა მომცა. ეს განცდა, დღემდე, როცა რაიმეს ვქმნი, მიჩნდება და ძალას მაძლევს. თავისუფლებისა და თავდაჯერებულობის შეგრძნება მნიშვნელოვანია შემოქმედი ადამიანისთვის, რაც მთელ მის შემოქმედებით გზას განსაზღვრავს... თუკი საზოგადოების რეაქციას დიდი მნიშვნელობას ანიჭებ, მათთვის მისაღები პროდუქტის შექმნას ცდილობ, ასეთი მიდგომა გაფერხებს. შეიძლება მოჰკიდო ხელი და აკეთო ის, რაც სიამოვნებას განიჭებს. მთავარია, თანამიმდევრული იყო, ბოლომდე მისდიო და რთულ მომენტებს არ დანებდე. მე იმდენად მიყვარდა მოდა, რომ დიდი ფიქრიც არ დამჭირვებია. ეს არჩევანი მოდის სასარგებლოდ ბუნებრივად გავაკეთე და ჩავაბარე სამხატვრო აკადემიის მოდელირების ფაკულტეტზე.

ინტერვიუ სრულად წაიკითხეთ ჟურნალ "ბომონდი"-ს ივლისის ნომერში!

 

like
0