საბურავის სუნი როგორც სუნამო - ექსტრემის მოყვარული ქალები ავტო-მოტო სპორტში

ავტო და მოტოსპორტი მამაკაცურ საქმიანობად ითვლება. თუმცა, სპორტის ამ სახეობას საქართველოში სამი მიმდევარი ქალი ჰყავს, რომლებმაც სტერეოტიპები დაამსხვრიეს და დიდ გამარჯვებას მიაღწიეს.

სოფი ხოჯავა ძალიან წარმატებული დრიფტერია, ელენე (ლელე) ალაშვილი - მოტო მრბოლელი, მაია გოშაძე კი - „ოფროუდერი.“ სამივეს განსხვავებული სამყარო აქვს – ამაღელვებელი და ძალიან საინტერესო. მათ ადრენალინის, ექსტრემის, თავგადასავლებისა და როგორც თავად ამბობენ, „საბურავის სუნის“ სიყვარული აერთიანებთ...

Adidas

 


ერთმანეთი შეჯიბრებებზე, რამდენიმე წლის წინ გაიცნეს. დღემდე მეგობრობენ და გულშემატკივრობენ ერთმანეთს. ღირსეულ

კონკურენციას უწევენ მამაკაცებს ამ სფეროში და ყოველთვის მაქსიმალურად იხარჯებიან. თვლიან, რომ ადამიანმა აუცილებლად უნდა აკეთოს საყვარელი საქმე, მაშინაც კი, თუ რუტინული სამსახური აქვს.


სოფი ხოჯავა მანქანას 12 წლიდან ატარებს. სამსახურიდან დაბრუნებულ მამას, ჩუმად გასაღებს აცლიდა, რომ ღამღამობით მისი მანქანით ქუჩებში ეხეტიალა. როგორც თავად ამბობს, სისწრაფე ბავშვობიდან უყვარდა და ნელა ვერასოდეს ატარებდა. ავტოსპორტში მონაწილეობა დაახლოებით თერთმეტი წლის წინ - „დრაგით“ დაიწყო, მერე წყვილთა რბოლებზე და წრიულ რბოლაზე გადავიდა. მისი საყვარელი სახეობა კი „დრიფტი“ აღმოჩნდა. სოფის უამრავი ჯილდო და მედალი აქვს აღებული და სხვადასხვა ქვეყნებში გამართულ შეჯიბრზე ბევრჯერ გაუმარჯვია. მანქანას საკუთარი ხელითაც უკეთებს მოდიფიცირებას.

 

პროფესიით არქიტექტორია და ეს საქმეც ძალიან უყვარს. მას სამი სამსახური და საკუთარი ბარი აქვს, რომლის დიზაინზეც თავადვე იზრუნა. ჰყავს მეუღლე და რვა წლის შვილი. დატვირთული რეჟიმის მიუხედავად, სოფი მაინც ახერხებს დრო საყვარელ საქმეს დაუთმოს. მისი აზრით, ის ადამიანები, რომლებიც ყოველდღე აკეთებენ იმას, რაც არ უყვართ, უბედურები არიან...


ლელეს „მოტოქროსი“ ბავშვობიდან იზიდავდა, მაგრამ ვერასოდეს წარმოიდგენდა, რომ მოტოციკლი ეყოლებოდა და რბოლაში მიიღებდა მონაწილეობას. მისი მშობლები წინააღმდეგი იყვნენ, რადგან თვლიდნენ, რომ მოტო „ხულიგნების ტრანსპორტი“ იყო. დიდი ბრძოლის შემდეგ, ლელეს საკუთარი მოტოციკლი ჰყავდა. მოტო სკოლაში ისე მივიდა, რომ არავისთვის არაფერი უთქვამს. მართვის მოწმობა მეოთხე დღეს აიღო და მეგობრის მოტოციკლიც უპრობლემოდ გაატარა. ახლა, წრიულ რბოლებზე აქტიურად და წარმატებულად ასპარეზობს. ქალაქში გადაადგილებისას, გრძელ ნაწნავს ქურთუკში მალავს, რადგან იმ მამაკაცების მძაფრი რეაქციები თავიდან აირიდოს, რომლებიც გოგო „ბაიკერს“ ხან გზას გადაუჭრიან, ხან ქუჩაში რბოლას უმართავენ.


მაია გოშაძე ერთადერთი „ოფროუდერი“ ქალია მთელს ამიერკავკასიაში, რომელიც სხვადასხვა შეჯიბრზე წარმატებით ასპარეზობს. იქ, სადაც მთავრდება გზა, იწყება OF ROAD! ეს უგზოობის სულია... არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ასობით და ზოგჯერ ათასობით კილომეტრსაც გადიან, რომ მოხვდნენ იქ, სადაც ჭუჭყსა და ტალახს ყველაზე მეტი ფასი აქვს, სადაც ჰაერი ადრენალინით იჟღინთება და იწყება ბრძოლა დაბრკოლებების გადასალახად. „ოფროუდერები“ ჩადიან ტალახში, რათა ღირსეულად გამოაღწიონ იქიდან! „ოფროუდი“ არის სპორტის სახეობა ავტომოყვარულებისთვის, სადაც ხდება ავტომობილის და ეკიპაჟის (პილოტი და შტურმანი) გამოცდა. მას რამდენიმე სახეობა აქვს და შესაბამისად, შეჯიბრებებიც განსხვავებულია.


 


როგორ გაიცანით ერთმანეთი?
მაია:
მე ვიცოდი რომ ავტოსპორტის ერთ-ერთ სახეობაში ქალი ასპარეზობდა და სოფის სანახავად შეჯიბრზე წავედი. მაშინ ლელე ჯერ არ იყო მოტოსპორტში.
სოფი ხოჯავა:
წყვილთა რბოლის შეჯიბრზე გამოვდიოდი, რაღაც ნანგრევებზე ორი ქალი იდგა და ჩემს სახელს ყვიროდა. აზრზე არ ვიყავი ვინ იყვნენ. „ოფროუდერი“ ქალის შესახებ მსმენოდა, მაგრამ პირადად არასოდეს მენახა. მე სულ ვეძებდი ავტოსპორტის მოყვარულ გოგოებს, რადგან ძალიან ცოტანი ვართ. მაია ხშირად ესწრებოდა ჩემს შეჯიბრებებს და სწორედ ასე გავიცანი. რაც შეეხება ლელეს, მას 2007 წლიდან ვიცნობ. ძმასთან ერთად დადიოდა და სურათებს იღებდა. ძალიან იზიდავდა ეს სფერო. ყველგან დამყვებოდა და გვერდში მედგა. სხვა ქალებისგან განსხვავებით, ჩვენ არ ვთავაზობთ ერთმანეთს კაფეში შეხვედრას, უბრალოდ ვეკითხებით ერთმანეთს - რამე ხომ არ გავაფუჭოთ?


და რას აფუჭებთ ხოლმე?


ერთხელ, მე და ლელემ ჩემი ერთ-ერთი მანქანა გავაფუჭეთ. ორი კვირის მანძილზე ვარჩევდით „ბომბ სტიკერებს,“ მერე დავაბეჭდინეთ. ლელე ორი დღე ჭრიდა და შვიდი საათის განმავლობაში ვაწებებდით მანქანის კარნიზზე. ერთმანეთს ყოველთვის ვეხმარებით ნაწილების გაკეთებაში. ყველანი ქალები ვართ და ეს ძალიან კარგად გვახსოვს. იმას არ ვამბობთ, რომ კაცებზე მაგრები ვართ და მათზე მაგრად ვატარებთ, მაგრამ ჩვენს სათქმელს მოტო სამყაროში, ავტო სამყაროში და „ოფროუდში“ ძალიან კარგად ვამბობთ. მამაკაცებს სრულფასოვან კონკურენტებად მივაჩნივართ. არ არის ის მომენტი, რომ გოგოს დაუთმონ. სავარჯიშოდ რომ მივდივარ, შეიძლება ოცი კაცი იდგეს და საბურავს რომ ვცვლი, არ დამეხმარონ, რადგან მეც ისეთივე მონაწილე ვარ, როგორიც ისინი.


რა შეგრძნებაა, როდესაც შეჯიბრზე გადიხარ?


ლელე
ჩემს გარშემო რა ხდება, არაფერი მესმის. შეიძლება გულშემატკივრები ძალიან ხმამაღლა ყვიროდნენ, ხელებს მიქნევდნენ, მაგრამ ვერ ვამჩნევდე. სტარტამდე ძრავის ხმის მეტი არაფერი მესმის და გონებაში სარბოლო ტრასას, შერჩეული ტრაექტორიებით გავდივარ. შუქნიშნის ანთებამდე ჩემს ორ განუმეორებელ გულშემატკივარს შევხედავ, თავს დავუქნევ მზადყოფნის ნიშნად, შემდეგ კი ისევ სიჩუმე დგება და იწყება რბოლა. ფინიშის ხაზის გადაკვეთის შემდეგ ერთი სული მაქვს გავაჩერო მოტო, აუტანელ დაღლილობას ვგრძნობ, მაგრამ ეს დაღლილობა მსიამოვნებს კიდეც. ახალი შედეგი და წარმატება ძალიან მიხარია, რადგან სწორედ ეს არის ჩემთვის დიდი მოტივაცია იმისთვის, რომ განვვითარდე და უკეთესად ვიარო.


მაია
სტარტს რომ აიღებ, ყველაფერი ქრება. რჩება მხოლოდ ტრასა და ნომრები, რომლებიც შენგან მარჯვნივ უნდა იყოს, როდესაც გაივლი. საჭის დაჭერისგან მკლავები გტკივა. ადრენალინის მოზღვავებისგან ხელები გიკანკალებს. ტალახიან აღმართზე ფეხი გისრიალებს, თან ჯალამბარს მიათრევ, რომელიც საჭიროების შემთხვევაში უნდა გამოიყენო. ხან მორების თრევა გიწევს, რომ გზა გაათავისუფლო. უამრავი დაბრკოლება უნდა გადალახო. ოდნავი უზუსტობის ან სიჩქარის არასწორი რეგულირების გამო შეიძლება მანქანა ამოყირავდეს. დასასრულს კი თმის ღერიდან ფეხის თითებამდე, ყველაფერი გტკივა.
სოფი
უმნიშვნელოვანესია, რომ მანქანა ტექნიკურად გამართული იყოს. ეს აუცილებელი და გადამწყვეტი ფაქტორია გამარჯვებისთვის. ტექნიკასაც ჩვენით ვამზადებთ „GELASHVILI PERFORMANCE”-ში, რომელიც ჩემი და ჩემი მეუღლის კომპანიაა. ეს სპორტი ძალიან დიდ ფულს მოითხოვს. სპონსორის შოვნა კი ძალიან ძნელია. შეჯიბრებებზე თითქმის არანაირი პრიზები არ არის. მანქანის მომზადებაში კი უამრავი თანხა იხარჯება. ამიერკავკასიაში, სომხეთში, აზერბაიჯანში საერთოდ არ არიან ავტოსპორტში ქალები. ჩვენ ინოვატორები ვართ. კაცები ტექნიკურად სხვა ტიპები არიან. ავტო მათ სისხლში აქვთ. ქალს გაცილებით მეტი მუშაობა უწევს ასეთი შედეგების მისაღებად. ძალიან მაღიზიანებს, როცა ქალი ამბობს კაცებზე მაგრა ვატარებო. კაციც ატარებს კარგად და ცუდად და ქალიც...


მაია, „ოფროუდზე“ მოგვიყევი...


„ოფროუდს“ რამდენიმე სახეობა აქვს. არის ისეთი შეჯიბრიც, სადაც პილოტს შტურმანის გარეშე გამოსვლა შეუძლია. მას „თრაიალი“ ჰქვია. „ორიენტირება“ ტყეში, ზოგჯერ ღამით უნდა გაიარო, რაც ძალიან რთულია და შეუძლებელია მარტომ რამე გააკეთო. ჯი-პი-ეს ნავიგაციის გარეშე არაფერი გამოგივა. დაახლოებით 30-დან 50 კმ. რადიუსის ტერიტორიაზე ტრასები მზადდება. მანქანა, რომლითაც „ოფროუდში“ გადიხარ მაღალი გამავლობის (ოთხი-ოთხზე) უნდა იყოს. ტურნირი დაახლოებით 8-9 საათი გრძელდება.

მონაწილეს დაწყებიდან ნახევარი საათით ადრე ეძლევა კოორდინატები, რომელიც ჯი-პი-ეს-ში უნდა შეიყვანოს, შემდეგ იპოვოს და რაც შეიძლება სწრაფად გაიაროს. შტურმანი მარშრუტს აკონტროლებს და არ უნდა შეცდეს. ტყეში უამრავი გასასვლელებია. თუ მანქანა გაიჭედა, ან ტალახიდან ვერ ამოდის, შტურმანმა უნდა გახსნას ჯალამბარი და პილოტს მანქანის ამოყვანაში დაეხმაროს. მე შტურმანიც ვყოფილვარ და პილოტიც. ერთ-ერთ მუსულმანურ ქვეყანაში მთავარი მსაჯიც ვიყავი, ეს ძალიან სასაცილო იყო. ყველა გაოცებული მიყურებდა, რადგან „ოფროუდის“ ქალი მსაჯი მათთვის წარმოუდგენელი რამ იყო.


თითქმის 30 წელია, რაც საჭესთან ვზივარ. ძალიან მიყვარს ადამიანებთან ურთიერთობა, რომლებიც გუნდურად მოქმედებენ. მე და ჩემი „ოფროუდერი“ მეგობრები, რომლებიც მამაკაცები არიან, ზაფხულობით ექსპედიციებში დავდივართ და ბევრ საინტერესო ადგილებს ვნახულობთ.


სოფი, როგორ გაიცანი შენი მეუღლე?
სოფი
ჩემი ქმარი ათი წლის წინ გავიცანი. Forum.ge -ზე ავტომობილების განყოფილებაში ვაქტიურობდი. ერთი სულიერი ერთი თვის მანძილზე მწერდა და შეხვედრას მთხოვდა. სურათი მანახე-მეთქი, მივწერე და გამომიგზავნა. ერთ თვეში უკვე დანიშნულები ვიყავით. ჩემი მეუღლეც ავტომრბოლელია. ის „დრაგში“ მონაწილეობს. ამიერკავკასიის მასშტაბით უკვე 10 წელია, რაც სრული ჩემპიონია. ფაქტობრივად, ვერც ერთი მანქანა ვერ გვისწრებს...


კურიოზს ხომ ვერ გაიხსენებდი?


ჩემი შვილი პატარა რომ იყო, არ იძინებდა. მანქანაში თავისი სპორტული სავარძელი ჰქონდა. საღამოს ათ საათზე ჩავისვამდი ბავშვს და დავაქროლებდი, რომ ჩასძინებოდა. ერთხელ რუსთაველზე სასწაული სიჩქარით ჩავიშხუილე. ბავშვმა რომ ჩაიძინა, სვლა შევანელე. თურმე პატრული მომდევდა და ვერ მეწეოდა. გამაჩერა და აღშფოთებულმა მითხრა - რას შვები, როგორ დადიხარო? მეც გაოცებული სახით მივუტრიალდი და ვუთხარი - რას ამბობთ? ჩქარა როგორ ვივლი, ვერ ხედავთ, ბავშვი მყავს მანქანაში, დედა ვარ-მეთქი. მგონი გავაგიჟე.

არასტერეოტიპული შეხედულებები მაქვს შვილის აღზრდაზე. რა თქმა უნდა, უზარმაზარ დროს ვუთმობ მას, მაგრამ მაინც მიმაჩნია, რომ ადამიანი ბავშვის გაჩენის მერეც არ უნდა კარგავდეს საკუთარ თავს და თავის ინტერესებს.


მაია
„ოფროუდში“ ქალების ეკიპაჟი ძალიან იშვიათია. ყველა შეჯიბრზე, სადაც მონაწილეობა მიმიღია, ჟურნალისტების ყურადღების ცენტრში აღმოვჩენილვარ. საქართველოში უნდა გამართულიყო Rally Georgia და მსოფლიოს ყველა ქვეყნიდან უნდა ჩამოსულიყვნენ მონაწილეები. 1800 კმ ხუთ დღეში უნდა გაგვევლო. ბათუმიდან ვიწყებდით და თითქმის ყველა რეგიონს ვუვლიდით. უცხოელებს მანქანები გემით ჩამოჰყავდათ და ჟურნალისტებიც მოჰყვებოდნენ, რომლებიც თავიანთ ქვეყნებში გააშუქებდნენ რალს. ძალიან გულდასაწყვეტია, რომ სპონსორობაზე არავინ წამოვიდა...


სოფი
ჩვენ არ გამოვდივართ შეჯიბრზე პრიზებისთვის. ამას იმიტომ ვაკეთებთ, რომ ჩვენი საქმე ძალიან გვიყვარს. ძალიან მაგარია, როცა ადამიანს ჰობი აქვს. ზოგს თევზაობა უყვარს, ზოგს ნადირობა, ზოგიც უბრალოდ კოლექციონერია. ამ სფეროში 10 წელი დამჭირდა მოღვაწეობა, საკუთარი თავისთვის ავტომრბოლელი რომ მეწოდებინა. იყო ავტომრბოლელი, განისაზღვრება იმით, თუ რამდენჯერ გადიხარ შეჯიბრზე, რამდენი მედალი გაქვს, როგორ ცხოვრობ... ჩვენ ძალიან ბევრი მედალი გვაქვს. ბევრჯერ დავმდგარვართ პირველ ადგილზე და გამოგვიცდია ის მაგარი შეგრძნება, როდესაც ფინიშის ხაზს პირველი გადაკვეთავ, გამარჯვებულს შამპანურს გასხამენ და მედალს გკიდებენ.

თეა ინასარიძე

like
4