მარიამ გვასალიას ამოუწურავი ინსპირაცია

მარიამ გვასალიას ამოუწურავი ინსპირაცია საერთაშორისო პრესის ყურადღების გარეშე არ დარჩენილა: მარიამი ის ქართველი დიზაინერია, რომელსაც უცხოური მედია ყველაზე ხშირად აშუქებს.

წლებია, მის კოლექციებს სისტემატურად თვალს ადევნებენ სხვადასხვა ქვეყნის Vogue, Elle, Bazaar  და Grazia, ისევე, როგორც NOWFASHION; ჟურნალმა W-მ კი მისი 2017 წლის კოლექციის შესახებ დაწერა: "გვერდზე გაიწიე, დემნა! გაიცანით მარიამ გვასალია, თბილისის საუკეთესო ამომავალი დიზაინერი!"
მარიამის ნამუშევრებმა კარიერის დასაწყისშივე მიიქცია ყურადღება: თბილისის მოდის კვირეულზე (Tbilisi fashion week) წარდგენილი პირველივე კოლექცია წარმატებით გაიყიდა და საერთაშორისო გამოხმაურებაც პოვა: სხვადასხვა გამოცემაში დაწერილ რეცენზიებთან

ერთად, მისი ტანსაცმელი და აქსესუარები მოდის სფეროში ცნობილმა ადამიანებმა მოირგეს - ვიკა გაჟინსკაიამ instagram-ის პროფილზე პარიზის მოდის კვირეულზე გადაღებული ფოტო გამოაქვეყნა, რომელზეც მარიამის ფეხსაცმელები ეცვა; ცოტა ხნით ადრე, ზედიზედ 2-ჯერ გაიმარჯვა დიზაინერების საერთაშორისო კონკურს Bე Nეხტ-ზე. სწორედ იქ აღმოაჩინა ბლოგერმა ელიზა ნალინმა და instagram-ის საკუთარ გვერდზე მარიამის ფეხსაცმელები გამოფინა.


თბილისის სამხატვრო აკადემიაში სწავლობდა, თუმცა, მრავალმხრივი ინტერესის გამო, ვიწრო სპეციალობაზე ზუსტად ვერ ჩამოყალიბდა: პირველ კურსზე თეატრის მხატვრობით დაინტერესდა. მის ფერწერულ ტილოებს პროფესორები სხვა სტუდენტების ნამუშევრებისგან ნათელი და მხიარული ფერებით გამოარჩევდნენ.
ფერების შეხამების განსაკუთრებული შეგრძნება უცვლელი დარჩა, თუმცა შემდეგ წელს ტექსტილის ფაკულტეტზე გადავიდა: "მინდოდა, ყოველ წელს ახალ ფაკულტეტზე მესწავლა და მაქსიმალურად მრავალფეროვანი ინფორმაცია დამეგროვებინა. სწავლა ჩემთვის რუტინა არასოდეს ყოფილა, ხანდახან ლექციებსაც ვაცდენდი, განსხვავებული ხედვის გამო, ყოველთვის უმაღლეს შეფასებას ვიღებდი..."


მე-3 კურსზე ტექსტილის ფაკულტეტი ტყავმა ჩაანაცვლა, იმ იმედით, რომ შემდეგი წლისთვის მედიახელოვნებას შეისწავლიდა: "კაცმა არ იცის, მედიახელოვნება რატომ ამოვიჩემე, კომპიუტერთან დღემდე მინიმალური კომუნიკაცია მაქვს, მხოლოდ ინტერნეტში შესვლით შემოვიფარგლები". სწორედ იმ დროს დაარწმუნა დიზაინის ფაკულტეტის დეკანმა - მაკა ბახტაძემ, ტყავზე მუშაობა გაეგრძელებინა და სამომავლო კარიერაზე ამ მიმართულებით ეფიქრა.


სადიპლომო კოლექციის შთაგონება ლეონორ ფინის სიურრეალისტური ნახატები გახდა: მათ მოტივებზე ფეხსაცმელების ფერადოვანი ხაზი შექმნა. სწორედ ამ კოლექციით წარდგა 2013 წელს ახალგაზრდა დიზაინერების კონკურს Bე Nეხტ-ზე, იქ გამარჯვების შემდეგ მილანში, IED-ის დიზაინის უნივერსიტეტის (Iსტიტუტო Eუროპეო დი Dესიგნ) საზაფხულო სკოლაში გააგრძელა სწავლა. "IED-ის საზაფხულო კურსი იმ მიზანს ემსახურება, რომ სტუდენტებს მოდის ინდუსტრიის შესახებ ზოგადი წარმოდგენა შეუქმნან და გადაწყვეტილების მიღება გაუადვილონ, საბოლოოდ რა განხით გააგრძელებენ სწავლას. "იქ სთაილინგით დავინტერესდი: რაღაც მომენტში დავფიქრდი კიდეც, დიზაინის მაგივრად მას ხომ არ გავყვე-მეთქი".
სამხატვრო აკადემიის დამთავრების შემდეგ, დიზაინერ აკა ნანიტაშვილის მოდის სახლში პრაქტიკანტის პოზიცია დაიკავა და პარალელურად საკუთარი ბრენდის ჩამოყალიბებაზე ფიქრიც დაიწყო.


- ბოლო დროს ბევრი ქართველი ხელოვანი აღნიშნავს, რომ სამხატვრო აკადემიას აუცილებლად სჭირდება რეფორმა. რა აზრის ხარ ამ საკითხთან დაკავშირებით? მაგალითად, რითი განსხვავდებოდა IED-ის სწავლების მეთოდი აქაურისგან?
- ორივე მათგანს აქვს დადებითი მხარეები: აკადემიაში კარგად ისწავლება ხატვა, რასაც საზღვარგარეთ მოკლე დროში ასე კარგად ვერ ისწავლი, თუ, რაღა თქმა უნდა, ფლორენციაში არ მოხვდი. მილანში ყველაზე მაღალ დონეზე დიზაინი აქვთ აყვანილი და დიდ ყურადღებას აქცევენ ჩაცმას. პროფესორებს მოსწონდათ ჩემი შეკერილი ტანსაცმელი. მიიჩნევდნენ, რომ იქაური გარემოსთვის განსხვავებულად მეცვა.


სამხატვრო აკადემია სტუდენტებს კოსტიუმებზე მუშაობისას ყურადღებას კოლექციის ხასიათზე ამახვილებინებს, კარგად უხსნის, როგორ არის შესაძლებელი მინიმალური იდეით დაიწყო და ზრდა განიცადო. ასევე, იქ აქცენტს ნახატზე აკეთებენ - რამდენად შეგიძლია, შენი იდეა ესკიზით გადმოსცე. ამ მეთოდს კი ორი მხარე აქვს: ნახატის ტექნიკურ შესრულებას დიდ დროს არ ვუთმობდი, თუმცა სტუდენტებს გარკვეული პრობლემე ბი ექმნებოდათ - იდეის რეალიზება უჭირდათ, მათი ესკიზები ზედმეტად სტილიზებული იყო.


IED-ში ნახატზე დიდ ყურადღებას არ ამახვილებენ, უბრალოდ ზოგად მითითებებს გვაძლევენ, რა მნიშვნელობა აქვს ნახატს და ფერს. თუმცა მოდის იქაურ ფაკულტეტის სტუდენტებს საინტერესო ესკიზები ჰქონდათ. ასევე, აკადემიის სტრუქტურისგან განსხვავებით, კოლექციის თემის შესახებ ზოგადად გესაუბრებოდნენ, ჩვენთან კი ეს ფოკუსი უფრო ვიწროა, რამდენადაც გთხოვენ, კონკრეტული თემა აირჩიო და მას გაჰყვე. ეს დოგმატური მიდგომა ოდნავ ხელს გიშლის განვითარებაში, თუმცა არის გარკვეული ნიუანსები, რომლებიც მართლაც საჭიროა ისწავლო. აკადემიის დიდი მინუსია, რომ არ გაწვდიან ინფორმაციას, რა ხდება მოდის ინდუსტრიაში დღეს. აკადემიაში ასეთი დისკუსიები არ იმართება, თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ მათი სწავლების მეთოდი ცუდია. მაგალითად, სხვადასხვა ცნობილი ნახატის ასლების გაკეთებაც კარგია ხელის გასავარჯიშებლად და ტექნიკის დასახვეწად. თანაც წარმოუდგენელი იქნებოდა, მილანში ყოფნის ერთ თვეს ჩემთვის ამდენი მოეცა, საფუძვლიანი ცოდნა თუ არ მექნებოდა. აკადემიური განათლება სწორედ იმის საშუალებას გაძლევს, რომ IED-ის მსგავს გარემოში სწორად რეალიზება მოახდინო.


აქვე აღვნიშნავ, რომ სტუდენტებს ერთგვარად "შტამპავს" და ინდივიდუალური სტილის აღმოჩენაში ხელს უშლის აკადემიის ერთ-ერთი მეთოდი, რომელიც გავალდებულებს, გამუდმებით კონკრეტული ნატურები დახატო. სამხატვრო აკადემიაში ჩაბარებამდე ეკა აბულაძის სამხატვრო სკოლაში ვსწავლობდი, სადაც ხელოვანების მიმართ ფრთხილი მიდგომა ჰქონდათ - სპეციფიკურ ეფექტებს არ "გვაზეპირებინებდნენ" და მაქსიმალურ ყურადღებას ფერზე გვამახვილებინებდნენ.


- რა შედეგი მოგიტანა Be Next-ში მეორედ გამარჯვებამ?
- ამჯერად ფეხსაცმელების ბრენდ ჩამპერ-ის ვორქშოფში მონაწილეობა მოვიგე. 2 კვირით მალიორკაზე გავემგზავრე და მათთან ვიმუშავე.


- რა ხდება საქართველოს მოდის ინდუსტრიაში დღეს და რა არის საჭირო მისი განვითარებისთვის?
- კარგი პროექტია "აწარმოე საქართველოში", რომლის ფარგლებშიც ფაბრიკა Geo tex-ი გაიხსნა. საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს მხარდაჭერით, თბილისი Fასჰიონ ჭეეკ-ზე 2017 წლის კოლექციის ჩვენება სწორედ იქ მოვაწყვე და აუცილებლად უნდა აღვნიშნო, რომ ლოკაციამ უცხოელ სტუმრებზე წარმოუდგენელი შთაბეჭდილება მოახდინა. შეიძლება ნელ-ნელა ამ ფაბრიკასთან ურთიერთობაც დავიწყოთ.
ქართული მოდის ინდუსტრიას ნამდვილად სჭირდება Gეო თეხ-ის მსგავსი გამართული ფაბრიკები, რომლებიც საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამის პროდუქციას აწარმოებენ. საქართველოში ამ ეტაპზე ხელნაკეთის დონეზე კარგი ხარისხის პროდუქცია იქმნება, მაგრამ ქარხნული ნაწარმი ნამდვილად დეფიციტურია - საქმე ის არის, რომ Gეო თეხ-ის მასშტაბის ფაბრიკები ამ ეტაპზე მხოლოდ მასობრივ დაკვეთებზე მუშაობენ.


საკმაოდ დიდი პრობლემაა პროფესიონალი მუშახელი და თამამად შემიძლია გითხრა, Hand made-ისკვალობაზე იდეალურზე მაღალ ხარისხს ვდებთ; თანაც მე ისეთ ქსოვილებს ვიყენებ, რომლებიც რთული დასამუშავებელია, ამიტომაც მათზე მუშაობა განსაკუთრებულ ძალისხმევას მოითხოვს - ტექნიკური ქსოვილის გამოჭრაც რთულია და იდეალური გვირისტის გავლებაც.


მესამე უდიდესი პრობლემა უშუალოდ მასალებია: ძალიან მცირე არჩევანი გვაქვს, ნელ-ნელა უცხოეთიდანაც დავიწყე ნაჭრების გამოწერა, მაგრამ ეს დიდ თანხებს უკავშირდება. მცირე რაოდენობით შეკვეთას აზრიც არ აქვს - მათი განბაჟება იგივე ჯდება, რაც კონტეინერის გავსებას დასჭირდებოდა.


მაგალითად, წლევანდელ კოლექციაზე მუშაობისას, მინდოდა, ქსოვილებზე რომელიმე ცხოველის პრინტი გამომეყენებინა. წინა წლებში უკვეგავაკეთე სახეებიანი და ზოლებიანი კოსტიუმები, როგორც ბრტყელი, ასევე - ამოქარგული ციფრებით. სასურველ ქსოვილს სრულიად შემთხვევით მივაგენი საფრანგეთში და გამიმართლა, მიუხედავად იმისა, რომ ნაჭრების ჩამოსვლა არ ესწრებოდა, დამეხმარნენ.


მომავალი კოლექციისთვის გარკვეული იდეები მაქვს ქსოვილის შესახებ, თუმცა ამ ეტაპზე ვფიქრობ, იმ ეფექტებს ხელით მივაღწევთ, რადგან მსგავსი მზა მასალის შოვნა არარეალური მგონია. წარმოიდგინე, ძლივს დავითანხმე მკერავი, ყაისნაღის ძაფით მანქანაზე მოექსოვა. საბოლოოდ კი, ამ ნაქსოვმა ხაზმა იმხელა წარმატება მოიპოვა, რომ იტალიიდანაც შემიკვეთეს, მაგრამ ძაფი ვეღარ ვიშოვე და შეკვეთაც დავკარგე. თუმცა, რა თქმა უნდა, მირჩევნია, რეპუტაცია მოვიპოვო, მაგრამ ამასთან ერთად, შეკვეთაც რომ გამოსულიყო, კარგი იქნებოდა.


პრობლემას რომ დავუბრუნდეთ, გეტყვი, რომ სახელმწიფოს მხრიდან დიზაინერების ხელშეწყობაც არ არსებობს, არადა, გარკვეულწილად საქართველო დიზაინერებმა გააცნეს მსოფლიოს - ამ ეტაპზე უცხოური მედია ჩვენით დაინტერესებულია.


- რა ხდება იდეების ბაზარზე? ფაქტია, რომ ბევრი ქართული ბრენდი ერთმანეთს დაემსგავსა - ეს მხოლოდ ჩემი აზრი არ არის, მოდის კვირეულების სტუმრებიც ხშირად აღნიშნავენ...
- ჩემი აზრით, სტილის (styling) პრობლემაა. მაგალითად, მე შეიძლება ლამაზი პალტო ან ფეხსაცმელი შევკერო, მაგრამ ერთმანეთს კარგად ვერ შევუხამო. მთელ მსოფლიოში მიღებული პრაქტიკის მიხედვით, სტილზე მოდის სახლების სპეციალური კადრები მუშაობენ, რადგან მიიჩნევენ, რომ ერთი ადამიანი ყველაფერს არ უნდა აკეთებდეს. სხვათა შორის, Bე Nეხტ-ის პირველ ეტაპზე სტილის შესახებ შენიშვნა მეც მომცეს; თუმცა წელს ამ მიმართულებით არავისთან მითანამშრომლია, მიუხედავად ამისა, ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული კოლექცია გამოვიდა.
ზოგადად ვიტყოდი, რომ ალბათ აქაურ მოდის სახლებს დიაპაზონი აკლია - იდეები არსებობს, თუმცა მათი განვითარებაა საჭირო.


- რომელი ქართველი დიზაინერი მოგწონს?
- მომწონს ლადო ბოკუჩავა. ჩემი აზრით ის მსოფლიოში ერთ-ერთი საუკეთესო დიზაინერია. მომწონს ასევე ალექსანდრე არუთინოვი - ინდივიდუალურ დიზაინს ქმნის და მისი მუშაობის პროცესი საოცრად ღრმა და აზრიანია - კოლექციის კეთებისას დიდი რაოდენობით ინფორმაციას აგროვებს. მისი დამსახურებით მეც გამოვიმუშავე ჩვევა, დრო არაპრაქტიკულ, არაკომერციულ დეტალებსაც დავუთმო - მაგალითად, 2017 წლის საგაზაფხულო კოლექციისთვის ოქროსფერ ლაბადას რომ ვაკეთებდი, თავიდანვე ვიცოდი, რომ კომერციული დანიშნულებით მაინცდამაინც გამართლებული არ იყო, თუმცა ჩვენებაზე საინტერესო ეფექტი მოახდინა, იქაურ ლოკაციას და განათებებს უხდებოდა. გიორგი ქებურიაც მომწონს. შეიძლება ითქვას, საქართველოში ბევრი მაგარი დიზაინერია. ზოგადად, თვალს თუ გადავავლებთ, აშკარაა, რომ წარმატებას მიაღწია თითქმის ყველა იმ ქართველმა ხელოვანმა, რომელიც საზღვარგარეთ წავიდა და "საჭირო დროს საჭირო ადგილას აღმოჩნდა". მიმაჩნია, რომ კომუნიკაციის ნიჭიც გვაქვს და უცხო გარემოში რეალიზებას ადვილად ვახერხებთ.


- მოდელების მხრივ რა სიტუაციაა?
- მოდელების მხრივაც პრობლემა გვაქვს. სამწუხაროდ, დიზაინერებს საკმარისი ფინანსური რესურსი არ გვაქვს, რომ კარგად გადავუხადოთ; ვერც სააგენტოები ახერხებენ, თავის მოვლის, ვარჯიშისა და სხვადასხვა პროცედურისთვის თანხები გამოუყონ. კარგი მოდელი ცოტაა, რაც დიზაინერის საქმეს ართულებს: მაგალითად, თუ 20 კარგი გოგო მყავს და ჩვენებისთვის რეალურად 30 მჭირდება, ახალბედების გამოყვანა მიწევს, მათ კი გამოცდილება არ აქვთ.


- რა აზრის ხარ მხატვრებისა და დიზაინერების კოლაბორაციაზე?
- მომწონს ეს იდეა. მაგალითად, საკმაოდ ეფექტური გამოვიდა Margiela-ს ტანსაცმელზე დატანილი ჯექსონ პოლაკის პრინტები.


- რომელიმე მხატვართან კოლაბორაციაზე ხომ არ გიფიქრია?
- ასეთ ექსპერიმენტებში ჩართვა ამ ეტაპზე მიჭირს. ხანდახან მგონია, რომ ვიღაცასთან მუშაობის შიში მაქვს. ამას წინათ, ბებიას ძველებური თეფშების თაროზე განლაგებაში ვეხმარებოდი და ისიც კი გამიჭირდა, რადგან ვცდილობდი, მის გემოვნებას მოვრგებოდი. თუ კოლაბორაციაში მაქსიმალური თავისუფლება მექნება, უარს არ ვიტყოდი.
იდეებს რაც შეეხება, მათ ნაკლებობას ნამდვილად არ ვუჩივი: ხშირად მითქვამს, მილიონი მომეცით, რომ კოლექცია ზუსტად ისეთი გავაკეთო, როგორიც მინდა იყოს-მეთქი. როდესაც მასზე მუშაობას ვასრულებ, შემდეგი 2 თვის განმავლობაში განუწყვეტლივ ვათვალიერებ და საკუთარ თავს უამრავ შენიშვნას ვაძლევ, თვითკრიტიკული ვარ და უკმარისობის შეგრძნება მაქვს.
ჩვენებისას კოსტიუმების მიმდევრობაზეც ბევრს ვფიქრობ: მინდა, ბევრი ლუქი მქონდეს, მსუბუქით დავიწყო და ბოლოს კულმინაცია მოვახდინო. ხანდახან ისეც ხდება, რომ ყველაზე ეფექტური კოსტიუმი პოდიუმზე იკარგება, ყველაზე უბრალო დეტალი კი ეფექტური გამოდის... კარგი იქნებოდა, იმის საშუალება მქონდეს, რომ წინადღეს ყველას ყველაფერი მოვარგო და დავინახო, რა მაკლია. მოკლედ, რაც უფრო მეტი რესურსი და შესაძლებლობა იქნება, კოლექციაც უფრო მაგარი გამოვა.


- ზოგადად რა პროცესია შენთვის კოლექციაზე მუშაობა?
- ჩემთვის მოდა და ჩაცმა პირველ რიგში ვიზუალთან ასოცირდება და შემდეგ კონცეფციასთან. როდესაც სამხატვრო აკადემიის დადებით და უარყოფით მხარეებზე ვსაუბრობდით, მაშინ ვახსენე, რომ აკადემიაში დიდ მნიშვნელობას სწორედ კოლექციის თემას ანიჭებენ, მე კი მიმაჩნია, რომ ტანსაცმელი პირველ რიგში ვიზუალურად ეფექტური უნდა იყოს - არ ვეთანხმები აზრს, თითქოს იდეა უფრო მაგარი უნდა იყოს, ვიდრე ვიზუალი.


აკადემიაში სწავლისას დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებდი ინსპირაციის წერილობით ჩამოყალიბებას, ახლა ასე აღარ ვმუშაობ - მაგალითად, ჩემი საყვარელი შეხამება ვარდისფერი და ხასხასა, შხამიანი მწვანე ფერების კომბინაციაა, რომელიც სარეცხზე დაკვირვებისას აღმოვაჩინე. თუმცა, ეს რომ კოლექციის აღწერაში დავწერო, იფიქრებენ, გიჟია ან ცდილობს, ორიგინალური იყოსო. მოკლედ, ამ ეტაპზე ჩემი შთაგონება გარკვეული ცხოვრებისეული მომენტების დანალექია, რომლებიც იდეებს მაძლევს. ეს შთაგონება მაღაზიებში სეირნობის დროსაც მიმიღია - ერთხელ ჯილ სანდერის მაღაზიაში შალის სპორტული შარვალი მომეწონა და მაშინ მომივიდა აზრად, სპორტული და მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი გამეკეთებინა, უხეში ქუსლით.


ისე კი, თავიდან ბოლომდე ცოტა რამე მომწონს, ყოველთვის მიჩნდება სურვილი, რამე ნივთი რომ მომეწონება, მასში გარკვეული დეტალი შევცვალო. ცვლილებები საკუთარ კოლექციებშიც ხშირად შემაქვს: ყველაზე დიდი გამოხმაურება შარშანწინდელი კოლექციის ჩვენებას მოჰყვა, რომელზეც საცურაო კოსტიუმები და ბოტფორტები წარვადგინე. ბოტფორტების იდეა შემდეგ წლებშიც მქონდა, მაგრამ ერთი პერიოდი თავს ვიკავებდი, გამეორება არ მინდოდა. მათი შექმნის ნაბიჯი მხოლოდ რაღაც დროის შემდეგ გადავდგი - მივხვდი, რომ აბსოლუტურად ახალი კომბინაციით მქონდა გააზრებული და მართლაც მოწონება დაიმსახურა. ცნობილია, რომ ქართველებს, რუსებსა და უკრაინელებს ბოტფორტები მხოლოდ მოკლე კაბებთან შეხამებით მოსწონთ, მე კი გრძელ კოსტიუმებთან ერთად წარვადგინე და ყველას მოეწონა. ამიტომაც, მიუხედავად იმისა, რომ რომელიმე სტილის კოსტიუმი ან ფეხსაცმელი კარგად იყიდება, ყოველთვის ვცდილობ, რაც შეიძლება ახალი გავაკეთო და მხოლოდ კომერციული მიზნებით ერთ ადგილას არ გავიყინო.


- ვინ არის შენთვის ამ ეტაპზე ყველაზე გემოვნებიანი, განსაკუთრებული სტილის მქონე ადამიანი?
- ჩემი აზრით, ბლოგერი ტეილორ ტომას ჰეილი. სხვადასხვა დროს სხვადასხვა ადამიანის სტილი მომწონდა, მაგრამ ნელ-ნელა მომბეზრდა, ის კი მუდმივად ვითარდება. ალბათ, უფრო მეტად გამიხარდება, მან რომ ჩემი კოლექცია მოირგოს, ვიდრე ჩჰანელ-ის მოდის სახლმა სამუშაოდ მიმიწვიოს. მისი სახლის დეკორაციაც მომწონს. ზოგადად, ბლოგერების ჩაცმულობა მომწონს და კოლექციების თვალიერებაზე უფრო ხშირად სტრეეტსტყლე-ს ვნახულობ.


- როგორ ფიქრობ, რომელ ქალაქში აცვიათ ყველაზე კარგად?
- ამბობენ, რომ ინგლისში მოდა - როგორც კომერციაა, საფრანგეთში - არტი, მილანში კი - სიყვარული. მილანში ჩაცმას მართლაც უდიდეს მნიშვნელობას ანიჭებენ. ერთხელ დუომოსთან ფოტოს ვიღებდი, ვიღაც მომვარდა და იტალიურ-ინგლისური აქცენტით მკითხა, რა გაცვიაო. შეიძლება უცბად გაგაჩერონ და გთხოვონ, ტანსაცმელი მიჰყიდო. ნაყინსაც კი ფერების შეხამების მიხედვით გაძლევენ :). წარმოიდგინე, ლექტორებსაც ჩემი ჩაცმულობის გამო ვუყვარდი! ამიტომ მითი ნამდვილად არ არის ის, რომ მილანში კარგად იცვამენ. იქ ყოფნისას ავტომატურად მეც ვცდილობდი, განსაკუთრებულად კარგად ჩამეცვა.


- რომელი ისტორიული ფიგურის ვიზუალია შენთვის საინტერესო?
- უამრავი. ვგიჟდები ძველ ნახატებზე - ნაპოლეონი რომ ცხენზე ამხედრებულია გამოსახული და ა.შ. ისტორიული პერსონაჟები მაინტერესებს, რენესანსული კოსტიუმებიც მომწონს. გუშინ მოულოდნელად მე-2 მსოფლიო ომის დროინდელი მუნდირები მომხვდა თვალში - ორბორტიანი პალტოები მოკლე საყელოებით და სამხრეებით. მათ საოცრად დახვეწილი სილუეტები აქვს.


- რომელია ამ ეტაპზე შენს ბუტიკში ყველაზე მოთხოვნადი პროდუქტი?
- განსაკუთრებული ინტენსივობით სპორტული ფეხსაცმელები იყიდება. მომხმარებლები ხშირად აღნიშნავენ, რომ პრაქტიკულია, თანაც სამსახურის დრესკოდშიც იდეალურად ინტეგრირდება, და თუ სამსახურიდან სადმე საღამოსაც მოუწიათ გასვლამ, არც იმ გარემოდანაა ამოვარდნილი - საღამოს ღონისძიებებზეც შესაბამისად გამოიყურებიან.

ტექსტი: ქეთი ფოფხაძე
ფოტო: თეიმურაზ პულუზაშვილი

ჟურნალი ”ბომონდი”

თებერვლის ნომერი

like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.