ემა ტუხიაშვილი. იმიჯის ორი მხარე

სიმართლის მხარეს ყოფნასთან ერთად მაყურებლის ნდობა ის უმნიშვნელოვანესი ელემენტია, რასაც განსაკუთრებით უფრთხილდება.

ყოველი სატელევიზიო ეთერი მისთვის გზაა პიროვნული თავისუფლებისკენ, - ყოველი გადაცემის შემდეგ გრძნობს, მასში როგორ იბადება სხვა ადამიანი. მიუხედავად

იმისა, რომ პირველი გამოცდილება პრესაში, კერძოდ ჟურნალ "გზასთან"თანამშრომლობით მიიღო და დღემდე გაზეთ "კვირის პალიტრის"თანამშრომელია, როგორც ჟურნალისტმა და პროფესიონალმა, ტელევიზიაში გამოავლინა ახალი შესაძლებლობები. ემა ტუხიაშვილი ამჯერად "პალიტრანიუსს"წარმოადგენს, სადაც პოლიტიკური ტოკშოუს "360 გრადუსის"წამყვანია.


- ემა, როგორ აღმოჩნდით ჟურნალისტიკაში?
- ჩემს ცხოვრებაში რამდენიმე სასწაულისგან ერთ-ერთი პროფესიულ არჩევანს უკავშირდება. ბავშვობის ოცნება ავიხდინე, როცა მე-11 კლასში, საყმაწვილო გადაცემის წამყვანად ჩემი სკოლიდან ამირჩიეს, ჟურნალისტიკაში ჩემი დებიუტი მაშინ შედგა. გასაოცარი გრძნობა დამეუფლა, მივხვდი, რომ საკუთარი თავი ვიპოვე. ამ ყველაფრისთვის განსაკუთრებული ძალისხმევა არ გამომიჩენია. ჩემდა გასაკვირად, კამერის შიში არ მქონდა. ამის მიუხედავად, უმაღლესი სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, ათი წელი პრესაში ვმუშაობდი. სრულიად შემთხვევით, გამოცხადებული ვაკანსიის საფუძველზე, ჟურნალ "გზასთან"დავიწყე თანამშრომლობა. ჟურნალში სრულიად სხვა თემებს განვიხილავდი, ვიძიებდი საინტერესო თემებსა და ადამიანებს, იმ ამბებს, რომლის შესახებაც საზოგადოებამ არაფერი იცოდა. აქვე მინდა შევეხო ამ ბოლო დღეებში აქტუალურ თემას პირველ ხელფასთან დაკავშირებით. კარგად მახსოვს ჩემი პირველი ჰონორარი, 30 ლარი. მიუხედავად იმისა, რომ უნივერსიტეტში გაცილებით მაღალი სტიპენდია მქონდა, უბედნიერესი ადამიანი ვიყავი, რადგან შრომით მოვიპოვე ეს თანხა.


პირველი ჰონორარით ოჯახის წევრებისთვის შევიძინე საჩუქრები. ფინანსურ შედეგებს ყოველ წელს ვაუმჯობესებდი. ეს ხუმრობით, რა თქმა უნდა. სინამდვილეში, ბევრს ვმუშაობდი საკუთარ თავზე, რომ მიღებული ცოდნა და გამოცდილება გამეუმჯობესებინა.


- თქვენი პრაქტიკული გამოცდილების გზა ჟურნალ "გზას"დაუკავშირდა. რას გაიხსენებდით იმ პერიოდიდან?
- არასდროს დამავიწყდება ჩემი პირველი ინტერვიუ ჟერნალ "გზისთვის~, რომელიც რესპონდენტისთვის, იზა გიგოშვილისთვის, უკანასკნელი აღმოჩნდა. ქალბატონი იზა ძალიან ცუდად გრძნობდა თავს, თუმცა ჩვენ შორის საინტერესო საუბარი შედგა. შეიძლება ტელესახე უხერხული შედარებაა, მაგრამ პროფესიული იღბალი მაქვს, საჭირო დროს ყოველთვის აღმოვჩნდებოდი მოვლენების ეპიცენტრში. დღემდე მახსოვს ედუარდ შევარდნაძის დაცვის წევრთან ინტერვიუ. მოგეხსენებათ, დაცვის წევრის ინტერვიუზე დათანხმება და ჩაწერა წარმოუდგენელია. საერთო ნაცნობი გამოვნახე და ეს ინტერვიუ შედგა. ინტერვიუს გამოქვეყნების შემდეგ სახელმწიფო დაცვის სამსახურიდან ზარები შემოდიოდა რედაქციაში, რესპონდენტის გათქმას მთხოვდნენ, რადგან ინტერვიუში საჩოთირო დეტალები იყო მოყვანილი, რაც საზოგადოებამ არ იცოდა. მახსოვს, შიშით ღამე ვერ ვიძინებდი. ერთი შვილი მყავდა და მეშინოდა, მისთვის არაფერი დაეშავებინათ. მოგეხსენებათ, იმ პერიოდში მსგავსი რამ არავის უკვირდა. შემ დგომში შიში დავთრგუნე - ვერაფერი მაჩერებს და ვთვლი, რომ ჟურნალისტად იბადები.


- ტელევიზიას იდეალურად მოერგეთ, ალბათ ბავშვობის გამოცდილებამ მოახდინა გავლენა?
- ტელევიზია ჩემი ახალი გატაცებაა. წარმოუდგენელი სამუშაო რეჟიმი მაქვს, რომელიც დილის 9 საათზე იწყება და ღამის 11 საათზე მთავრდება. იმდენად ვარ გატაცებული ჩემი საქმით, რაც უნდა დაღლილი ვიყო, პირდაპირ ეთერში დაღლილობა მეხსნება და როლში შევდივარ. ეთერს სცენას შევადარებდი, სადაც გარდასახვა გიწევს. ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემი მთავარი მოწოდება პრესაში საქმიანობა იყო. რადგან ყველა მიმართულებით მიწევდა მუშაობა, მათ შორის საგამომძიებლო ჟურნალისტიკაშიც. ისეთი გამოძიებები მქონია, რომლითაც ყოველთვის ვიამაყებ. პირდაპირი ეთერი კიდევ სხვა, უდიდესი გამოცდილებაა. გადაცემის პროდიუსერი, რუსა შელია ტოქშოუს შინაარსობრივ მხარეზე მუშაობს და რამდენიმე თვეში კარგ პარტნიორებად ვიქეცით. უსიტყვოდ გვესმის ერთმანეთის. სატელევიზიო ეთერში გგონია, რომ სხვა განზომილებაში აღმოჩნდი.


- პირდაპირი ეთერი ალბათ ექსტრემალურ განცდებს აღვიძებს, ეთერში როდის გრძნობ, რომ მღელვარება მოგეხსნა?
- როცა რესპონდენტი დიალოგში მომყვება. როცა ამ პროცესით თავად ვიღებ სიამოვნებას. ჩვენს ტელევიზიაში გამოცდილი დირექტორები გვყავს - ინგა დადიანი და მაკა ლომიძე. მათ ძალიან ბევრი რამ მასწავლეს და არ შემიძლია არ აღვნიშნო. მათ იმხელა გამოცდილება აქვთ, რომ თუნდაც გადაცემის გარჩევით უდიდეს ცოდნას ვიძენ. ერთ საიდუმლოს გაგიმხელთ, ჩემს გადაცემებს დღემდე ვერ ვუყურებ, იმდენად კრიტიკული ვარ საკუთარი თავის მიმართ. ამ ბოლო პერიოდში თვალი შევავლე რამდენიმე გადაცემას. მომწონს, რომ წონაში დავიკელი და ეკრანზეც გამოჩნდა. ისევ თქვენს კითხვას რომ დავუბრუნდეთ, რა თქმა უნდა, პირდაპირი ეთერი ექსტრემალური მოვლენაა წამყვანისთვის, რადგან საკმაოდ რთულ რესპონდენტებთან გიწევს დიალოგის წარმართვა. მათგან უმეტესობას საკუთარი პოზიცია აქვს და საკუთარი თავის წარმოჩენაზე მუშაობს.


- რა ხერხს იყენებთ, რომ პირდაპირ ეთერში რესპონდენტმა არ გაგტეხოთ?
- რესპონდენტის შეუვალობის არ უნდა შეგეშინდეს. თუ გაგტეხა, არც ესაა პრობლემა, ყოველთვის გამარჯვებული ვერ იქნები და ძლიერი მოწინააღმდეგე უნდა აღიარო. ყველაზე ძლიერი იარაღი პირდაპირ ეთერში, სადაც წამი წყვეტს ყველაფერს, ინფორმირებულობაა. ამიტომ ინფორმაციის დამუშავებას ძალიან დიდ დროს ვუთმობ. ახლა ჩვენ ვიმყოფებით ნიუსრუმში, სადაც უდიდესი ინფორმაცია ტრიალებს. მისი მოპოვებაც არ გჭირდება.


- არ შემიძლია, კახა ბენდუქიძესთან სკანდალი არ გავიხსენო, რომელმაც სოციალური ქსელი მოიარა. უშუალობასთან ერთად საკმაოდ რთული რესპონდენტი იყო, არაპროგნოზირებადიც, რა მოხდა მაშინ?
- მის მიმართ უდიდესი პატივისცემა უნდა გამოვხატო. მზად ვიყავი ამ სირთულისთვის. დღემდე სიტყვასიტყვით მახსოვს ჩვენი დიალოგი. ის თემაც, მისი გულისწყრომა რითაც გამოვიწვიე. ეს ეხებოდა დავით კეზერაშვილის მოულოდნელ გამდიდრებას და იმ ქონების ოფშორულ ზონებში დარეგისტრირებას. მომზადებული ვიყავი და საკუთარი თავის და პოზიციის კმაყოფილი ვარ დღემდე. ამ თემას მაშინ არავინ განიხილავდა, მაგრამ, დღეს უკვე სისხლის სამართლის საქმეა აღძრული. დადასტურებულია, რომ მის მფლობელობაშია ის კომპანიები, რომელზეც გადაცემაში ვსაუბრობდით. ამ თემის განხილვა არ სურდა ბატონ კახას, დიალოგი შეწყვიტა და ის ცნობილი ფრაზა მითხრა. წამების მეასედი წყვეტდა ყველაფერს, მაშინ ვიფიქრე, რომ იგივე სიტყვა არ უნდა გამემეორებინა, ვერც ის სიტყვა მოვიფიქრე, რომელიც იმ სიტუაციის შესატყვისი იქნებოდა და შევუბრუნე ფრაზა. მახსოვს, რა მოხდა ეთერის მერე, ბატონი კახა მოვიდა, მომიბოდიშა და გულში ჩამიკრა: არ გამიბრაზდე, მძიმე ხასიათის ადამიანი ვარ, ახლა არ ვარ გუნებაზე და სხვა დროს გავაგრძელოთო. მხიბლავდა მასში თვისება, რომ ყოველთვის ამბობდა იმას, რასაც ფიქრობდა. ამ თვისებას ვაფასებ რესპონდენტში და ზოგადად, ადამიანში. პირდაპირ გეტყვით, მშურს კიდეც ასეთი ადამიანების, ვისაც აბსოლუტური თავისუფლების განცდა აქვთ. შეიძლება არსებობს სიტუაციები, როცა ასეთი თავისუფლების ფუფუნებას ვერ მივცემ თავს.


- თავისუფლება სიმართლის მხარეს ყოფნასაც უკავშირდება?
- სამწუხაროდ, პოლიტიკოსებში აღმოვაჩინე ადამიანები, რომლებიც ამბობენ იმას, რაც უნდა თქვან და არა, რასაც ფიქრობენ. მთელი სიამოვნებაა თავისუფალ ადამიანთან ურთიერთობა, რაც უნდა განსხვავებული პოზიცია ჰქონდეს. თავად ვერ ვუღალატებ პროფესიულ ღირსებას, რომელიც, ვთვლი, რომ ჩემი ერთადერთი სიმდიდრეა. ვთვლი, რომ ჩემს, როგორც ჟურნალისტის რეპუტაციას ეჭვქვეშ არავინ დააყენებს. იმის თქმა მსურს, რომ ყველაფერზე ვერ წავალ. ბინძური წესებით თამაში ჩემი სტილი არაა.


- როგორ ემზადები ეთერისთვის, როგორ შეიქმნა თქვენი სატელევიზიო იმიჯი?
- გარეგნულ იმიჯს რაც შეეხება, ჩემი სამუშაო რეჟიმის მიუხედავად, საკუთარ თავზე კიდევ ერთი დატვირთვა ავიღე. სატელევიზიო ეთერის გამო ყოველთვის მოწესრიგებული ვარ. აქამდე მაინც გადაცემის შინაარსობრივ მხარეზე ვზრუნავდი. ღელვაც მოვიშორე და გადაცემის მსვლელობით უდიდეს სიამოვნებას ვიღებ. ახლა გარეგნობასაც მივაქციე ყურადღება. ტელევიზიის გამო გრძელ თმას შეველიე და მოკლე ვარცხნილობა მოვიხდინე. თმაც პირველად შევიღებე. პიჯაკიც არასდროს ყოფილა ჩემი სტილი. ცხოვრებაში არასდროს ვიკეთებ მაკიაჟს. სატელევიზიო ეთერში მკაცრი იმიჯი მაქვს და ალბათ ასეთი პიროვნებაც ვგონივარ მაყურებელს. ცხოვრებაში სულ პირიქითაა, ვარ უშუალო და მეგობრული. ტელევიზიისთვის წონის კორექციაზე ზრუნვაც დავიწყე. ვვარჯიშობ და ხშირად სამსახურის მერე, ღამის 11 საათზე მიწევს სპორტდარბაზში მისვლა. პრესაში განსხვავებული მოთხოვნილებები მქონდა - მეგონა, საკვების მიღების გარეშე მუშაობას ვერ შევძლებდი. ტელევიზიაში პირიქითაა, კარგად დანაყრებული ვერ იმუშავებ. ეთერში გასვლამდე მზადებას ერთი საათით ადრე ვიწყებ: მიწესრიგებენ ვარცხნილობას, მიკეთებენ მაკიაჟს. ეს პროცესი სასიამოვნოა, შეიძლება ითქვას, რომ ამ დროს ვისვენებ.


- სამოსს სად ყიდულობთ?
- შოპინგი ადრე გაცილებით მეტ სიამოვნებას მანიჭებდა. ახლა მაღიზიანებს. დასვენების დღის შვილებთან ერთად გატარება მირჩევნია. მაგალითად, კუს ტბაზე, კაფეში დრო ერთად გავატაროთ. რასაკვირველია, სამოსის შეძენაზე ფიქრი მიხდება, ამიტომ ტელევიზიისთვის პიჯაკებს ყოველთვის რამდენიმეს ერთდროულად ვყიდულობ. ხოლო ჩემთვის, ერთი ბუტიკის ერთგული მომხმარებელი ვარ, რომლის მფლობელთან ვმეგობრობ. მივდივარ სასიამოვნო გარემოში და ფინჯან ყავასთან ერთად ვირჩევ სამოსს.


- მომავალში ისევ ამ გადაცემებში ხედავთ საკუთარ თავს თუ სხვა გეგმები გაქვთ?
- ძალიან მინდა ისეთ ტოქშოუზე მუშაობა, სადაც დიდი აუდიტორია მეყოლება.


ქეთი დარჩია

ჟურნალი ”ბომონდი” მარტის ნომერი

like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.