David Road Made in Georgia

კრიტიკოსები ხშირად აღნიშნავენ, რომ მისი ნამუშევრები კონცეპტუალურია.

შეიძლება იმიტომ, რომ კლასიკური დიზაინის კანონებს არღვევს და მისი კოსტიუმები ინდივიდუალური, არაორდინარული ხასიათის ადამიანებისთვის იქმნება. არასდროს ითვალისწინებს მოდის ტენდენციებს, სქესს და სეზონსაც კი.


დიზაინერი დავით გევორქოვი ჯერ მოსკოვში საქმიანობდა, შემდეგ, პარიზში პარტნიორებთან ერთად გააფართოვა ქსელი და დღეს უკვე ბევრ ქვეყანაში შეხვდებით მისი მარკის სამოსს. როგორც თავად აღნიშნავს, მის საქმიანობაში ახალი ეტაპი დაიწყო. იგი დაბრუნდა საქართველოში, სადაც საწარმოს ხსნის. მისი კოლექიციები საერთაშორისო ქსელისთვის ამ საწარმოში შეიკერება და David Road  მარკის სამოსი უკვე Made in Georgia

ნიშნით გამოვა.

დავით გევორქოვი
- მოულოდნელად მივიღე გადაწყვეტილება და საქართველოში დავბრუნდი. ვიცოდი, სირთულეები შემხვდებოდა. ამის გარეშე საქმე არ კეთდება და მიჩვეულიც ვარ. მიყვარს საქართველო. საქმის გამო იშვიათად ჩამოვდიოდი. ახლა კმაყოფილი ვარ, რომ წარმოების გახსნას ჩვენს ქვეყანაში ვაპირებ. ჩემი ტანსაცმელი აქ შეიკერება და მსოფლიო ბაზარზე საქართველოს სახელით წარდგება, თუმცა ბრენდი ფრანგულია. კოლექცია ჩავა ჯერ საფრანგეთში და შემდეგ სხვადასხვა ქვეყანაში განაწილდება. ეს ფაქტიც მომხიბლავია ჩემთვის.


- თქვენ, ძირითადად, რუსეთსა და საფრანგეთში საქმიანობდით. ამ გადაწყვეტილების მიღება არც ისე იოლი იქნებოდა...
- რუსეთის ბაზარი ჩემთვის ამოიწურა. იქ 20 წელი გავატარე. ბევრი რამ ვისწავლე. როცა ამდენ წელს რუსეთში დაყოფ და იქ დამკვიდრდები, მერე არაფრის შეგეშინდება. სადაც უნდა მოვხვდე, ყველგან მოვნახავ გზას. საფრანგეთში აღმოვჩნდი პრობლემის წინაშე- არ მქონდა საწარმო, რომელიც დიდ შეკვეთებზე იმუშავებდა. წარმოების გარეშე, რომელიც დაკვეთას დროულად შეასრულებდა, ვერ განვვითარდებოდი. დავიწყე საწარმოების მოძიება. კოლექციების შეკერვა შეგვეძლო თურქეთში, საფრანგეთსა თუ პორტუგალიაში. ამ იდეების დამუშავების პროცესში საქართველოზეც ვიფიქრე, რატომ არ უნდა მეცადა? იმის გამო, რომ საქართველოში წლების განმავლობაში არ მიცხოვრია, არ ვიცოდი რა ბაზა დამხვდებოდა.


- პროფესიონალების გუნდი პროდუქციის ხარისხს უზრუნველყოფდა?
- ხარისხი ჩემთვის გადამწყვეტი ფაქტორია. ჩემი პერფექციონიზმის წყალობით ეს აზრი გამძაფრებული მაქვს. ჩემი სამოსის კონცეფცია შეიძლება ან მოსწონდეთ, ან არა, მაგრამ მაღალი ხარისხის პროდუქტია. თავიდან მეშინოდა, რომ პროფესიონალებს ვერ შევკრებდი, თუმცა ეს შიში ნაადრევი აღმოჩნდა. ადვილად მოვაგვარე ეს პრობლემა. ჩემთან უმაღლესი კლასის კონსტრუქტორები იმუშავებენ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი ნამუშევრები კლასიკური კონსტრუქციის რღვევას წარმოადგენს. ვინც იდეალურად იცის კლასიკური თარგი, ის მის დარღვევასაც ახერხებს.


გადავდივარ იმ ეტაპზე, რომ ორი მიმართულებით განვითარდება ჩემი საქმიანობა, - როგორც დიზაინერი, გავაგრძელებ იდეებზე მუშაობას და მექნება წარმოება, რომელიც ამ იდეების რეალიზებას მოახდენს.
- ეს ნიშნავს, რომ საბოლოოდ საქართველოში დამკვიდრდებით?
- დიახ და ეს მომწონს. მიყვარს და ყოველთვის მენატრებოდა თბილისი, ჩემი გარემო, სადაც გავიზარდე. ჩემი მეგობრების ძირითადი ნაწილი საქართველოში ცხოვრობს. ახლა მათთან ხშირი კონტაქტის ფუფუნება მაქვს. ეს ყველაფერი დადებითი ენერგიით მავსებს.


- რუსეთს დაემშვიდობეთ?
- ხომ არის რაღაც, რაც გწყინდება, ესაა დღეს რუსეთი ჩემთვის. ფრეშარტის ეტაპი, რომელიც საუკეთესო პერიოდი იყო, ამოიწურა. სამწუხაროდ ასეც ხდება. რუსეთიც "დავიწროვდა" და აღარ მაკმაყოფილებდა. ჩემი ნამუშევრები არ გახლდათ ის მიმართულება, რომელიც რუსეთის ბაზარს დააკმაყოფილებდა. ჩემი ბრენდი ევროპაში მოსწონთ. ევროპის ბევრ ქვეყანაში იყიდება. როცა დიდი არჩევანი გაქვს, გადაწყვეტილებას ამ მოცემულობისგან იღებ.


- რა ხდება პარიზში. როგორ მოახერხეთ თქვენი ნამუშევრებით ფრანგების დაინტერესება?
- სიმართლე გითხრათ, ბავშვობიდან ამბიციური ვარ. როცა დიზაინერი ხარ და გაქვს სურვილი, ნამუშევრები მსოფლიოს წარმოუდგინო, ამისთვის ორი ქალაქია, საიდანაც უნდა დაიწყო, - პარიზი და მილანი. მოდის კვირეულები ბაიერებისა და მოდის კრიტიკოსთა თავშეყრის ადგილია. ამიტომ დავიწყე პარიზით. პირადი, სუბიექტური მიზეზებიც მაკავშირებს ამ ქალაქთან, თუმცა ამ შემთხვევაში საქმეზე ვილაპარაკებ. ჩემი ნამუშევრები პარიზში კარგად იყიდება, რაც სასიამოვნოა. პარიზშივე დამიკავშირდნენ სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლები.


- პარიზში როგორ მოხვდით და რას გაიხსენებთ...


- რთული პერიოდი იყო, სულ რაღაც 4 წლის წინ... რისი გახსენებაც არ მსურს. რაღაც მომენტში ეჭვი შემეპარა - დიზაინერობა იყო კი ის საქმე, რომლის კეთებაც მსურდა? რუსეთში ცხოვრებაც აღარ მინდოდა. საქართველოში დაბრუნების აზრს ვერ ვხედავდი. ჩემი ოჯახი ამერიკაში, კერძოდ, ნიუ-იორკში ცხოვრობს. ნიუ-იორკში ჩასვლასა და იქ დამკვიდრებაზე ზედმეტი იყო ფიქრი. გავმართე მოლაპარაკებები, - საკუთარ თავთან. დავგეგმე, რომ უნდა მემუშავა კოლექციაზე, რომელსაც პარიზში ჩავიტანდი. პარიზში არავინ მელოდა. ვფიქრობდი, ადგილზე მოვძებნიდი ბაიერებს. რისკიანი გადაწყვეტილება მივიღე, რომელსაც საკუთარ ძალებსაწარმოების ში უნდა დავერწმუნებინე. ასე ჩავედი პარიზში. არ ვიცი დამთხვევაა თუ ბედისწერა, აღმოვჩნდი კონცეპტუალურ მაღაზიაში, რომელმაც ისეთი დიზაინერები გახადა პოპულარული, როგორიცაა: იოჯი იამამოტო, მარჯიელა, დიზაინერები, რომლებიც კონცეპტუალურ მოდას ქმნიან.

მაღაზიის წარმომადგენლები დაინტერესდნენ ჩემით და კოლექციის ჩვენება მთხოვეს. რასაკვირველია, შოურუმი არ მქონდა, ამიტომ მოვიწვიე ჩემს დაქირავებულ ბინაში, სადაც ჩემი კოლექცია, რომელიც საკიდარებზე მქონდა განთავსებული, წარვუდგინე. ნახეს ხარისხი, დაადგინეს ფასები და დაინტერესდნენ. პირველი შეკვეთა იქვე გამიფორმეს. მაშინ დავრწმუნდი საკუთარ შესაძლებლობებში და მივხვდი, რომ ტანსაცმლის დიზაინზე მუშაობა ნამდვილად ჩემი საქმე იყო. მიუხედავად წინააღმდეგობებისა, ჩემი ბრენდი განვითარდა. მყავს ფრანგი პარტნიორები, რომლებიც მარკეტინგს აგვარებენ. წარმატებას თუ მივაღწიე, გუნდური მუშაობის შედეგია. თუ კარგი გუნდი არ შეიკრა, საქმეს ხარისხიანად ვერ გააკეთებ, ვერ განვითარდები. ტანსაცმელი რომ 10 ქვეყანაში გაყიდო, ამისთვის ბევრი მუშაობაა საჭირო. ჩემი პარტნიორები იდეალურად აგვარებენ ამ საქმეს. პარიზში ეს გუნდი მხვდება - ისინი ეკონტაქტებიან საერთაშორისო წარმომადგენლებს, ადგილობრივი მაღაზიების წარმომადგენლებს და ყველა პრობლემას აგვარებენ. მარკეტინგსა და რეალიზაციის პრობლემასთან მე შეხება არ მაქვს.


- თქვენს სახლში საკიდარზე კოლექციას ვხედავ. ახალია?
- არ არის ახალი. ეს გახლავთ ჩემი სხვადასხვა კოლექციიდან შემორჩენილი კოსტიუმები, რომლებსაც ვერ შეველიე. ასეთი რამ არა მარტო მე, სხვა დიზაინერებსაც ახასიათებთ. გარდერობში მაქვს ჩემი საყვარელი დიზაინერების ნამუშევრები, რომელსაც ვერ ველევი, 10-20 წლის წინ შეძენილი სამოსია. რაც შეეხება ჩემს კოლექცი ებს, მინდა ვიფიქრო, რომ ჩემი სამოსი სეზონური არაა. არც ძველდება. რამდენიმე წლის კოსტიუმი თავისუფლად შემიძლია დღესაც ვატარო. შეიძლება იმიტომაც, რომ მოდის ტენდენციებს არ ვითვალისწინებ.


- რატომღაც მგონია, რომ ტენდენციები უადვილებს დიზაინერს საფიქრალს. როგორ არჩევთ თემებს?
- ვქმნი სამყაროს, რომელსაც საკუთარ თავში ვატარებ. კოლექცია ჩემთვის ეკორაციასავითაა,
სადაც პერსონაჟები იწყებენ ცხოვრებას. წინასწარ ვერასდროს გავიაზრებ ხოლმე მომავალი
კოლექციის შინაარსს. ამწუთას რაც მაღელვებს, ისეთია ჩემი კოლექციაც. ეგოისტური მიდგომა მაქვს, არასდროს მივდივარ კომპრომისზე. არასდროს შემიქმნია კოლექცია კომერციული წარმატების მიზნით. ამიტომაც ვარ ბედნიერი, რომ ასეთი კომპრომისი არ დამჭირდა.


- ხშირად აღნიშნავენ, რომ კონცეპტუალურ მოდას ქმნით...
- ხშირად ლაპარაკობენ კონცეპტუალურ მოდაზე, რაც, სიმართლე გითხრათ, ჩემთვის გაუგებარია. თუ ეს ნიშნავს იმას, რომ მხოლოდ შავ ფერს ვიყენებ, კი ბატონო, დაარქვით კონცეპტუალური. შავი ფერი მიყვარს და კოლექციებშიც ვერ ვღალატობ.
შავის გარდა სხვა ფერის მორგება ძალიან მიჭირს. შეიძლება ფორმებსა და ფაქტურას ამ ფერით უკეთ წარმოვაჩენ. როცა ჩემს ცხოვრებაში დადგება ეტაპი და წითელ სამოსს მოვირგებ, ის ბუნებრივად გადავა კოლექციაშიც. ჩემი სამოსი არ გახლავთ მხოლოდ ინდუსტრიული სტილის სამოსი. ძალიან მიყვარს ეთნიკური ელემენტები და ვიყენებ კიდეც.არ აქვს მნიშვნელობა, ქართული იქნება თუ იაპონური, დეტალების სახით ხშირად წარმოვადგენ ფორმებსა თუ ფაქტურებში. ვთვლი, რომ ძალიან კარგი მიქსია, თუმცა არ ვღალატობ კლასიკურ სილუეტსაც. კლასიკური კოსტიუმიც მიყვარს.


- რომელი კოლექციაა, თქვენი აზრით, სრულყოფილი ნამუშევარი?
- რომელიმე კოლექციის გამორჩევა გამიჭირდება. თუ თვითონ არ მომწონს, მხოლოდ მარკეტინგული გათვლით, რომ კარგად გაიყიდება, ვერ შევკერავ. ამიტომ მომწონს ყველა და მაკმაყოფილებს.


- თქვენს სამუშაო განწყობაზე რა ახდენს გავლენას?
- მქონია რთული პერიოდები, თუმცა არასდროს დამიკარგავს მუშაობის სურვილი. ჩემი უხასიათობა საქმეზე არასდროს აისახება. სიყვარული, რაც უნდა ცალმხრივი იყოს, როგორ შეიძლება უარყოფითად აისახოს შემოქმედებაზე. ძალიან ბევრი რამაა პარტნიორზეც დამოკიდებული.
იგი პატივს უნდა სცემდეს ჩემს საქმიანობას და ესმოდეს ჩემი.
ვფიქრობ, გრძნობები მხოლოდ კვებავს ამ პროცესს.


- ახლა როგორ გრძნობთ თავს?

- არ მინდა ამბიციურად გამომივიდეს, მაგრამ დიდი ავანტიურის მოლოდინში მშვიდად ვგრძნობ თავს. ავანტიურაა, აბა, რა, როცა მსოფლიო
მოდის ბაზარზე გასვლაზე გაქვს ამბიცია.


- დასვენებას ახერხებთ?
- ვისვენებ მაშინ, როცა ისეთ გარემოში აღმოვჩნდები, სადაც თავს კომფორტულად ვგრძნობ. მიყვარს მოგზაურობა და ბევრს ვმოგზაურობ, მაგრამ დასვენებისთვის არ აქვს მნიშვნელობა,
სად ვიმყოფები. სახლშიც შემიძლია კომფორტი მოვიწყო.


- თავად რას იცვამთ?
- მყავს ფავორიტი დიზაინერები, რომელთა ნამუშევრებსაც სიამოვნებით ვატარებ. ბოლო
დროს მაინც ჩემს ტანსაცმელს ვეტანები. ჩემს ხასიათს ძალიან კარგად გამოხატავს. არ მიყვარს, როცა დღის და საღამოს სამოსი ძალიან განსხვავებულია. შეიძლება განსაკუთრებულ ივენთებზე საგანგებოდ შეარჩიო რამე, მაგრამ ჩემი სამოსი, ვფიქრობ, რომ ივენთზეც გამორჩეული იქნება.

  • წინა
like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.