აკუნინის "ჰამლეტი" და ქართველი რეჟისორის ტრიუმფი ბროდვეიზე

არაჩვეულებრივი მთხრობელია... იმდენად სახიერად გიყვება ისტორიას, შეიძლება გონებაში გაათამაშო და დაინახო.

შეიძლება იმიტომ, რომ მოვლენის სიღრმის გადმოცემის პარალელურად, მისი ნამუშევრები წარმოუდგენელ ვიზუალურ სანახაობას ქმნის, ყველაფერი ერთმანეთთან კავშირშია და შეკრული, როგორც ხელოვნების სხვადასხვა მიმდინარეობა, ისე ეპოქები... რაც უნდა ძველ თემებს შეეხოს, არ ავიწყდება თანამედროვე აქცენტები, რომელსაც ხშირად უახლესი ტექნოლოგიური მიღწევებით ქმნის.


ახლა უკვე წარმოუდგენლად მეჩვენება, რომ შემოქმედებითი კარიერა ბალეტის მოცეკვავეობით დაიწყო. მოდერნის ბალეტის მიმართულებით განათლება ისრაელში მიიღო, სადაც სწავლის პარალელურად მსოფლიოს საუკეთესო სპექტაკლების ნახვის საშუალება ჰქონდა. სცენის გრძნობა და მსახიობებთან მუშაობის

პრინციპი შეიძლება ამ ცოდნას უკავშირდება. შემდეგ საოპერო რეჟისურის მიმართულებთ მიიღო განათლება. წარმატებით დადგა საოპერო წარმოდგენები ერევნის სპენდიარიანის სახელობის ოპერაში, ლონდონის `სალონურ ოპერაში~ და ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ქ. პრინსტონის ვესტმინსტერის კონსერვატორიაში. მისი ნამუშევრები კლასიკურ ჩარჩოებს სცდება - იქნება ეს საოპერო წარმოდგენა, დრამატული სპექტაკლი, ფილმი თუ პერფორმანსი, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია მის შემოქმედებაში. ამიტომაა მისი შემოქმედება უაღრესად აქტუალური, ინტერპრეტაციითა და იმპროვიზაციით მდიდარი.


შთამბეჭდავ ვიზუალურ მხარესთან ერთად, მისი ნამუშევრები, ღრმა ემოციურ განცდას გიტოვებს. სწორედ ამიტომ, მსოფლიოს ყველაზე ცნობილი არტისტები, მისი სპექტაკლების შემდეგ მიღებულ შთაბეჭდილებას ასე გამოხატავენ:


"ირინას შეუძლია მაყურებლის გულისა და გონების იმგვარად დაპყრობა, რომ შეუძლებელია მისგან მოწყვეტა. თავიდან ბოლომდე თვალმოუშორებლად ვუყურე სპექტაკლს და ეს იყო სცენური ხელოვნებით ნეტარებისა და განცხრომის წუთები, იმპროვიზაციის ამგვარი სიუხვე და სილაღე მაყურებელს ენით აუწერელ სიხარულს ჩუქნის". -  ვივიენ ვესტვუდი (გ. ლალიაშვილი, `მზადება "დიდი ნაოსნობისთვის", ევროპა 2015-04-29).


"მე თეატრს მაინცდამაინც არ ვწყალობ, კინემატოგრაფს ვარჩევ და არაერთი სცენარი დამიწერია ეკრანისთვის. თუმცა ირინა გაჩეჩილაძის ამ სპექტაკლმა ისე გულწრფელად აღმაფრთოვანა, რომ მზად ვარ მასთან სათანამშრომლოდ. მე მაქვს რამდენიმე სასცენო პიესა და დასადგმელად სიამოვნებით ვანდობდი ამ ჭკვიან და გემოვნებიან ქართველ რეჟისორს". - ბორის აკუნინი (იქვე).


ეს სიტყვები რეჟისორს ლონდონში, კერძო სცენაზე განხორციელებული საოპერო წარმოდგენა "ტელეფონის" შემდეგ მიუძღვნეს. მას შემდეგ გადაწყდა, რომ ქალბატონი ირინა ბორის აკუნინის "ჰამლეტს" დადგამდა, რომელიც მართლაც ბროდვეიზე განახორციელა. რეჟისორი არაჩვეულებრივ შემოქმედებით ისტორიასთან ერთად ამ სპექტაკლის შესახებაც საინტერესოდ გვესაუბრება.

- ქალბატონო ირინა, წარმოუდგენელია, რომ შემოქმედებითი კარიერა ბალეტის მოცეკვავეობით დაიწყეთ...


-  კლასიკურ ბალეტს ვსწავლობდი, თუმცა დიდ სცენაზე არასდროს გამოვსულვარ. ფეხზე მიღებული ტრავმის მერე მოდერნზე გადავერთე. ვსწავლობდი ისრაელში, სადაც თელ-ავივის ცეკვის აკადემია `ბიკურეი ჰა'იტიმში~ მოდერნის გარდა ბევრ სხვა მიმართულებას ვეუფლებოდი. თანამედროვე ბალეტში ისრაელს საუკეთესო სკოლები აქვს. იმ პერიოდმა დიდი გამოცდილება შემძინა, რადგან, მნიშვნელოვანია ისიც, რაც საინტერესო წარმოდგენების ყურებით მივიღე. ისრაელში 6 წელი გავატარე და ამ ხნის განმავლობაში მსოფლიოს საუკეთესო საბალეტო წარმოდგენები ვნახე. სხვადასხვა ქვეყანას განსხვავებული ქორეოგრაფია აქვს, განსხვავებული თემები, მოძრაობები, მოცეკვავის ტექნიკა... ახლა უკვე შემიძლია, ქორეოგრაფია ვნახო და ქვეყანა გამოვარჩიო. იმ ცოდნას, რომელიც ისრაელმა მომცა, დღეს საოპერო წარმოდგენებში ვიყენებ. მსახიობი სტატიკური არაა, ის ხომ სცენაზე მოძრაობს, ცეკვის ელემენტი რომც არ ჰქონდეს. თუკი მას სცენაზე დაძაბულობას ამჩნევ, ქორეოგრაფია მის გახსნაში გეხმარება. ფაქტობრივად, ქორეოგრაფიულ ბექგრაუნდს მსახიობებთან მუშაობისას ვიყენებ. როცა ცეკვის ელემენტები მჭირდება სპექტაკლში, მაშინ ვდგამ. მაგალითად, ერევნის ოპერის თეატრში დადგმულ "დონ ჟუანში" მოცეკვავეებიც ჩავრთე გუნდის წევრებთან ერთად. საკმაოდ საინტერესო ქორეოგრაფიული კომპოზიცია მივიღეთ, რადგან სცენაზე პროფესიონალები და არაპროფესიონალები ერთად იდგნენ.


რამდენადაც ვხვდები, თქვენთვის ექსპერიმენტები, კლასიკური ჩარჩოების გარღვევა მნიშვნელოვანია. თქვენი აზროვნება სწორედ ამ საზღვრების გაფართოებით იწყება, რომელიც თქვენს წარმოდგენებშიც ჩანს, ფილმებშიც და არტშიც. ასეთ შემოქმედთან მუშაობა უდავოდ საინტერესოა...


- ექსპერიმენტები კარგია, აკუნინის "ჰამლეტშიც" მივმართე ექსპერიმენტს: გამოვიყენე კამერა, რომელიც მაყურებელს იღებდა. სპექტაკლის დასაწყისში, როცა კლავდიუსი სიტყვით გამოდის, კამერა მაყურებელს იღებს და პროექცია ეკრანზე მიდის. დარბაზი წრიულ ფორმას იღებს და იკვრება კოლიზეუმივით. იმავე ფორმას მივმართავ სპექტაკლის ბოლოს, როცა ლაერტისა და ჰამლეტის დუელია. მკვლელობის პროცესში სიცილის ხმა დავამატე და საინტერესო შედეგი მივიღე. მაყურებელი საკუთარ თავს ხედავს ეკრანზე, ისევ წრე იქმნება, როგორც ცირკში. გამოდის, რომ მაყურებელი იცინის, ტრაგედიას როცა უყურებს. ამით იმის ხაზგასმა მინდოდა, რომ მაყურებელს ტრაგედიის აღქმის უნარი არ აქვს. ის უფრო გართობაზეა ორიენტირებული. ასე იყო ყოველთვის - ხალხი ინტერესით უყურებდა გლადიატორების ბრძოლას და სიკვდილით დასჯას. ამაში ახალი არაფერია, ამას დღეს სოციალური ქსელებიდანაც კარგად ვხედავთ. სიმართლე გითხრათ, ვღელავდი, რადგან არ ვიცოდი, მაყურებელი როგორ მიიღებდა გამოწვევას, რომ აქტიურად ჩართულიყო სპექტაკლში. ზოგი შეეწინააღმდეგა მიცემულობას, ზოგი კი აჰყვა სიცილს - რადგან სხვები იცინიან, მაშ, ეს სასაცილო ყოფილა. სინამდვილეში სცენაზე ტრაგედია ხდება და მუსიკაც დრამატულია. მაყურებელმა მშვენივრად მიიღო ეს ექსპერიმენტი, არავის გაუპროტესტებია ის ფაქტი, რომ ვიდეოს საშუალებით იძულებით აღმოჩნდნენ სცენაზე.


- თავად ნაწარმოები, შექსპირის "ჰამლეტი" იძლევა მრავალმხრივი ინტერპრეტაციის საშუალებას. რამდენი წარმოდგენაც დადგმულა, ამ ტრაგედიის იმდენი ვერსიაა. თქვენ რამ დაგაინტერესათ აკუნინის მონათხრობში?


- ამ წარმოდგენის დადგმით თავად აკუნინი იყო დაინტერესებული. ლონდონში დავდგი საოპერო სპექტაკლი, რომელსაც მწერალი დაესწრო. სპექტაკლის მერე ჩემთან მოვიდა და "ჰამლეტი. ვერსიას" დადგმა შემომთავაზა. თავიდან მკითხა, რა უნდა ყოფილიყო ჩემი შემდგომი პროექტი. როცა გაიგო, შექსპირის "ჰამლეტზე" ვმუშაობდი, პირდაპირ მითხრა: "არა, შენ ჩემი "ჰამლეტი" უნდა დადგა! ჩემი "ჰამლეტი" არის ნამდვილი `ჰამლეტი", ის, რაც სინამდვილეში მოხდა ელსინორში". პრაქტიკულად შექსპირის "ჰამლეტის" დადგმა გადამაფიქრებინა (იმ ეტაპზე!), სამი დღის მერე ისევ დამირეკა და თითქმის ერთი საათის განმავლობაში მარწმუნებდა ამ გადაწყვეტილების სისწორეში. საუბრის დასასრულს მოკლედ მომიჭრა: "მორჩა, გიგზავნი პიესას". მართლაც გამომიგზავნა თავისი პიესის ინგლისური თარგმანი. მისთვის სულერთი იყო, სპექტაკლს რომელ სცენაზე დავდგამდი. ლონდონში დადგმა 2018 წლამდე ვერ გამოდიოდა. თბილისში ვცადე დამედგა, მაგრამ არ მოხერხდა. ჩამოვედი ნიუ-იორკში და აქ დავდგი. ასე მარტივად ჟღერს, სინამდვილეში წარმოუდგენლად დიდი შრომა გავწიე.


როცა აკუნინის ნაწარმოებს გავეცანი, მივხვდი, რომ იმ კითხვებს, რომელიც შექსპირის ორიგინალური ნაწარმოების კითხვისას გებადება (არა ფილოსოფიური, მაგრამ ფაბულასთან დაკავშირებული), აკუნინთან პასუხი აქვს გაცემული. მაგალითად, რატომ დარჩა ჰორაციო ელსინორში, როცა ჰამლეტი ინგლისში გაემგზავრა. როგორ და რატომ გამოექცა ჰამლეტი მეკობრეებს, ან რატომ არავინ სვამს კითხვას გრილი კლიმატის მქონე დანიაში შხამიანი გველის არსებობაზე... ამასთანავე პიესას დამატებული აქვს ისეთი სცენები, რაც შექსპირს არ აქვს.

 

მაგალითად, ნაწარმოების ბოლოს ჰორაციოს და ჰერტრუდას შეხვედრა. ეს სცენა მე დაკითხვის ოთახად ვაქციე, სადაც ჰორაციო ჰერტრუდას ატერორებს და აგიჟებს - თვითმკვლელობის იდეამდე მიჰყავს. აკუნინის ვერსიაში ჰორაციო ფორტინბრასის ჯაშუშია, რომელმაც, ისევე როგორც იაგომ ოტელოს, ჩაუწვეთა ეჭვები და აურია ჰამლეტს გონება. პრაქტიკულად ჰორაციო არის მანიპულატორი და ის მართავს მოვლენების მსვლელობას.


- სპექტაკლზე მუშაობა საიდან დაიწყეთ?


- გამიჭირდა შექსპირიდან აკუნინზე გადართვა, შექსპირის "ჰამლეტისთვის" სრულიად სხვა კონცეფციაზე ვმუშაობდი, აკუნინის პიესა კი განსხვავებულ კონცეფციას მოითხოვდა. გარდა იმისა, რომ ეს სხვა პიესა და სხვა ავტორია, გასათვალისწინებელია ისიც, რომ აკუნინი ჩვენი თანამედროვეა და პიესა პოსტმოდერნისტულია. ამის გამო სპეციფიკური დეკორაცია და სტილისტიკა სჭირდებოდა. ეს არ არის შექსპირი არანაირი გაგებით თუ არ ჩავთვლით "ჰამლეტის" მოვლენათა სვლას.


როგორია აკუნინის "ჰამლეტი"? შექსპირის ნაწარმოების მიმართ ინტერესი დღემდე არ განელებულა...


- აკუნინი მიჰყვება შექსპირისეულ ფაბულას. ჰორაციო პროზის ენაზე, ხოლო დანარჩენი პერსონაჟები პოეზიის ფორმით საუბრობენ. ნაწარმოების ბოლოს ირკვევა, რომ მოვლენები, რომელიც ნაწარმოებში განვითარდა, ჰორაციომ დაგეგმა და განახორციელა. მის როლს არაჩვეულებრივი მსახიობი, ქრის ლუინი თამაშობს. მასთან უკვე მეორედ ვმუშაობ. წინა პროექტში მეფე ნიკოლოზ მეორის როლზე ავიყვანე. თვითონ ძალიან უნდოდა აკუნინის პროექტზე მუშაობა. მისი პერსონაჟი დანარჩენ გმირებში ნდობას იწვევს და მხოლოდ სპექტაკლის ბოლოს ირკვევა, რომ ყველას ატყუებდა. დღეს ამერიკელ მაყურებელში ჯაშუშობის თემა ალბათ პოლიტიკური პარალელსაც იწვევს. სპექტაკლი მაქსიმალურად დინამიკურად, 90 წუთის განმავლობაში მიმდინარეობს. თავად არ მიყვარს ხანგრძლივი სპექტაკლები, ვაგნერს თუ არ ჩავთვლით. ვცდილობ, მაყურებელი დავინდო. თანამედროვე სამყაროში დრო სხვანაირად ფასობს, სწრაფად მოწოდებულ ინფორმაციას ვართ შეჩვეული.


- თავად ჰამლეტი, როგორც პერსონაჟი როგორ გახსენით?


- აკუნინის ვერსიაში მთავარი პერსონაჟი ჰორაციოა. თუმცა ჰამლეტი მის პიესაშიც მნიშვნელოვანი პერსონაჟია, რომელსაც არაჩვეულებრივი მსახიობი მეტ ვაისი ასახიერებს. აკუნინის ჰამლეტი მსუქანი, ტლანქი, ბრტყელტერფა და ცოტა მოსულელო უნდა ყოფილიყო. რადგან სპექტაკლს ვდგამდი ნიუ-იორკში, სადაც მსახიობები გარეგნულ მხარეზე განსაკუთრებით ზრუნავენ, მსუქანი, ტლანქი და ამასთანავე ნიჭიერი მსახიობის მოძებნა გამიჭირდა. არ მინდოდა, თავიდანვე ცხადი ყოფილიყო ის, რომ ჰამლეტი მოსულელოა და მისი მოტყუება ადვილია, მინდოდა, მაყურებელს სპექტაკლის ბოლოს სიურპრიზი ჰქონოდა, რომ ეს ყველაფერი ჰორაციოს მოწყობილი იყო. აკუნინს ავუხსენი, რომ მის ვერსიას ბოლომდე ვერ მივყვებოდი. სრული თავისუფლება მომანიჭა ტექსტთან მიმართებაშიც. აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ პიესის დადგმის უფლება უსასყიდლოდ მომცა, ამასთან ძალიან გაუხარდა, რომ ქართველ რეჟისორთან ერთად სპექტაკლზე ქართველების მთელი გუნდი იმუშავებდა -- კომპოზიტორი გია ყანჩელი, ვიდეოდიზაინერი მიშა ივანიშვილი და მხატვარი სოფო ტაბატაძე, ვისი ნამუშევარიც სპაქტაკლის აფიშაზე გამოვიყენეთ. სპექტაკლში გაიჟღერა ქართულმა საგალობელმაც. სამწუხაროა, რომ სპექტაკლის ვიდეოვერსიის გამოქვეყნების უფლება არ მაქვს ამერიკელ მსახიობთა პროფკავშირების წესების გამო.


სპექტაკლში გამოიყენეთ კომპიუტერული გრაფიკა, რომლის დიზაინერი მიშა ივანიშვილია. როგორ შეიქმნა გრაფიკის კონცეფცია?


- უკვე ოცი წელია, მიშა ივანიშვილთან ვთანამშრომლობ. ძალიან კარგად გვესმის ერთმანეთის. მე მიშას მოვუყევი, რომელ სცენაში რა გამოსახულება მინდოდა, რომ ყოფილიყო. მერე მიშა ქმნიდა დიზაინს, მიგზავნდა, ზოგან ვცვლიდით რაღაცებს, ზოგან ვამატებდით, ზოგან ვაკლებდით. ეს ძალიან დიდი სამუშაოა! ტექნიკურ რეპეტიციაზე ვიჯექი დარბაზში, ვუყურებდი მსახიობების თამაშს, განათებას და ხმას ვაკონტროლებდი, პარალელურად კი მიშას ვწერდი. ამ დროს თბილისში შუაღამე იყო, მაგრამ მიშას არ ეძინა და ფაქტობრივად ჩვენთან იყო, - რამე რომ ყოფილიყო გასასწორებელი, ბოლო წუთში ეს გაეკეთებინა! მიშა არის ნიჭიერი, პროფესიონალი და თავდადებული ადამიანი. რადგან ყველა სცენა ერთმანეთისგან განსხვავებულ სივრცეებში ხდება, ვირტუალური დეკორაცია სცენიდან სცენაზე დინამიკურად გადასვლის საშუალებას გვაძლევს. ეკრანი ჩამოშვებული თოკებისგან არის გაკეთებული, რაზეც ვიდეოპროექცია მიდის. ამის გამო მსახიობები ადვილად გადიან ეკრანში და, ასე ვთქვათ, კედლებში ქრებიან. ეკრანზე მაყურებელი ვიდეოპროექციას კი უყურებს, მაგრამ ეკრანს მიღმა რა ხდება, ისიც არ რჩება შეუმჩნეველი. სცენაზე გათამაშებული ისტორიის პარალელურად, მასზე მუშაობის პროცესსაც ადევნებს თვალს, რადგან ეკრანი გამჭვირვალეა. სპექტაკლი მსახიობების მზადებით იწყება, ისინი სცენაზევე ირგებენ კოსტიუმებს. მაყურებლის თანდასწრებით მუშაობენ ხმასა და პლასტიკაზე. მათ თვალწინ ხდება მსახიობისგან პერსონაჟად გარდასახვა.


- სპექტაკლში გია ყანჩელის ნაწარმოებები გამოიყენეთ. როგორ წარიმართა თქვენი ურთიერთობა მაესტროსთან?


- როცა სპექტაკლზე დავიწყე მუშაობა, ბატონ გიას წერილი გავუგზავნე, სადაც თანამშრომლობა ვთხოვე. თანხმობის შემდეგ, მას ბელგიაში ვეწვიე. დაახლოებით, 15 დისკი გადმომცა, სადაც მისი ნაწარმოებები იყო ჩაწერილი. სასურველი თემები თავად უნდა ამომეკრიბა. ასე შევარჩიე ის თემები, რომლებიც ნაწარმოების გმირებს ლაიტმოტივად დაჰყვება. გენიალურმა მუსიკამ სპექტაკლს დამატებითი სიღრმე შესძინა.


- სპექტაკლებში კოსტიუმებზეც მუშაობთ. როგორ შეურჩიეთ პერსონაჟებს კოსტიუმები?


- ჰორაციოს ტყავის ქურთუკი მოვარგე ჯინსის შარვალთან, მაისურსა და მძიმე ფეხსაცმელთან ერთად. დანარჩენ პერსონაჟებს მუქი სამოსი აცვიათ, ელიზაბეთის პერიოდის კოსტიუმები. თუმცა, სპექტაკლში ჰორაციოსა და სხვა პერსონაჟების სამოსი მაინც ერთ მთლიანობად აღიქმება. ეპოქებს შორის კონტრასტი არ იგრძნობა. ერთმა მაყურებელმა ისიც აღნიშნა, რომ ჰორაციო ჩაცმულობით ბოლშევიკს ჰგავდა...


- რა ბედი ეწია ოფელიას თქვენს წარმოდგენაში?


- ოფელიას გაგიჟების სცენაში კომპიუტერული გრაფიკა გამოვიყენეთ. ვიდეოპროექციით კაბაზე ჩანს ის ემოციური მდგომარეობა, რაც მის გონებაში ხდება. ოფელიას გმირი ნაწარმოებში პრობლემატურია, ტრავმირებული, მაგრამ რა ტრავმა აქვს მიღებული, ნაწარმოებში არ ჩანს. მინდოდა, მისი პერსონაჟი კიდევ უფრო გამეღრმავებინა. ნებისმიერ პრობლემას ხომ თავისი საფუძველი აქვს. იგი ოჯახის წევრების, მამისა და ძმისგან იჩაგრება, შეზღუდულია საკუთარი აზრის გამოხატვაში...


- როგორც ვხედავ, აკუნინის "ჰამლეტი" ღალატზე გაცილებით მზაკვრულ ჩანაფიქრზეა აგებული... ასეთ მოცემულობაში რა ბედი ეწია შექსპირის "ჰამლეტის" ერთ-ერთ მთავარ მონოლოგს, ანუ როგორია მთავარი პერსონაჟის მოსაზრება "ყოფნა-არყოფნის" შესახებ?


- აკუნინის `ჰამლეტი~ არ არის ფილოსოფიური აზროვნებისაკენ მიდრეკილი გმირი. მონოლოგის ეს შეკითხვა აკუნინის "ჰამლეტში" უარყოფილია. გმირი ამბობს მონოლოგს, მაგრამ ბოლოსკენ ჩნდება მისი დამოკიდებულება, - საერთოდ რა მნიშვნელობა აქვს ამ დილემას?! აკუნინის პიესა, როგორც აღინიშნა, პოსტმოდერნისტულია. დღეს ალბათ უკანასკნელი ადგილზეა გადაწეული ფილოსოფიური აზროვნება და მისი ადგილი დაიკავა პოლიტიკამ, ფინანსებმა და ინტერნეტმა. რაც შეეხება ჰამლეტს, მან ირწმუნა ის, რომ მამას გველმა უკბინა, დედა კი იძულებული გახდა, გათხოვილიყო. გაღიზიანებულია, მაგრამ სამართლის ძიების იდეაც კი არ აქვს, მხოლოდ ჰორაციოს ჩარევით უჩნდება ეს აზრი. ჰორაციო ბოროტი სულია, რომელიც "მეგობრის" როლს ირგებს და ისეთ კითხვებს სვამს, რომლებიც ჰამლეტის დაეჭვებას იწვევს, მაგალითად ამბობს: `მე ვიცი, რომ დანიაში გველები არ არის..." სპექტაკლის ბოლოს ირკვევა, რომ ჰორაციო დისტანციური პულტით მართავდა ჰამლეტის მამის აჩრდილს, რომელსაც ჰამლეტი ხედავს (ისევ კომპიუტერული გრაფიკის მეშვეობით).


მთავარი იდეა ისაა, რომ ჰორაციო მომავალს წარმოადგენს. სხვა დანარჩენი წარსულია, წარსულზე კი ყოველთვის მომავალი იმარჯვებს. მომავალი ცვლის მთავრობებს, სისტემებს... რა ხერხებით, ეს სხვა საკითხია. არ ვიცით, როგორია მომავალი, მაგრამ ის გარდაუვალია. აწმყოს მომენტი, რომელიც მინდოდა სპექტაკლში წარმომეჩინა, სიყვარულის თემას უკავშირდება. საერთოდ ვფიქრობ, რომ ჩვენ, ადამიანები, წარსულით და მომავლით ვცხოვრობთ. აწმყოს კი მხოლოდ მაშინ შევიგრძნობთ, როცა შეყვარებული ვართ. ჰერტრუდას და კლავდიუსს ერთმანეთი გულწრფელად უყვართ, ამიტომ ყველაზე რეალურები ისინი არიან, მხოლოდ ისინი გრძნობენ ამწუთიერ არსებობას. მათი სიყვარულის სცენის დროს ელსინორის დარბაზის უღიმღამო კედლებზე ხვიარა ვარდი იზრდება და ყვავილებს შლის. როცა მათ სივრცეში სხვა გმირები შემოიჭრებიან და მათ იდილიას არღვევენ, ეს ვარდები ჭკნება და კედლებზე ან ტარაკნები იწყებენ სირბილს, ან კედელი თითქოს ცრემლებით ირეცხება. არ ვიცი, რამდენად გამოვიდა, მაგრამ ასეთ დროს მაყურებლის ქვეცნობიერი გაცილებით მეტს კითხულობს.


- ბორის აკუნინი თუ დაესწრო პრემიერას და რამდენად გაუმართლა თქვენმა დადგმამ მოლოდინი?


- აკუნინი პრემიერას არ დაესწრო. მისი სურვილით წარმოდგენა ლონდონში უნდა გავმართოთ, სადაც ახლა იმყოფება. ახლა მოლაპარაკება მიმდინარეობს.

 

"ბომონდი", ივნისის ნომერი

like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.