ბლოგი

ივანე ქეშიკაშვილის ბლოგი - დღეს მოდაშია ყველაფერი
როცა თანამედროვე მსოფლიოსა და მის განვითარებაზე ვსაუბრობთ, შეუძლებელია გვერდი ავუაროთ ტექნოლოგიურ მიღწევებს და შედეგად, ხელოვნების სხვადასხვა დარგის წინსვლას. ერთი შეხედვით, ტექნოლოგიური პროგრესი პირდაპირ უნდა აისახებოდეს ხელოვნების ამა თუ იმ დარგის აღმავლობაზე, მაგრამ თუ დავუკვირდებით, შედეგი იმავეზე არ მიგვითითებს. კლასიკად ქცეული ფილმების ახალი ეკრანიზაცია, ცნობილი მუსიკალური ჰიტების გარემიქსებული ვერსიები და რაც მთავარია, ჩვენი საუბრის მთავარი თემა - მოდა და მოდური ტენდენციები.



მიმდინარე ან თუნდაც გასული მოდის კვირეულების მიმოხილვისას, ცალსახად ნათელია ტექნოლოგიური წინსვლა, მაგრამ თავად მოდა თითქოს იგივე დარჩა ან ცოტა მივიწყებული გამოაშკარავა. ფართოდ გავრცელებული 90-იანების სილუეტები, გასული საუკუნის სხვადასხვა ხელოვნების მიმდინარეობის ზეგავლენა, გვიქმნის შთაბეჭდილებას, რომ თითქოს ხელოვნება, ჩვენი მსჯელობის შემთვევაში კი, კერძოდ მოდა, კრიზისს განიცდის. ამის დასტურად ის ფრაზაც გამოდგება, რომელსაც ბევრი მოდის კრიტიკოსი თუ გამოცემა გვაუწყებს - „დღეს მოდაშია ყველაფერი“.



მოგვწონს და ზოგჯერ აღტაცებასაც იწვევს ხოლმე სხვადასხვა ცნობილი ბრენდის ჩვენებები, მაგრამ თუ დავუკვირდებით, გვრჩება შთაბეჭდილება, რომ თითქოს ეს უკვე ნანახი გვაქვს შესაძლოა წინა ჩვენებაზე, ან რამდენიმე ათეული წლის წინათ. დასაფიქრებელია ის ტენდენციაც, რომ მსოლფიო ეძებს ახალ, კრეატიულ და დამწყებ დიზაინერებს. სავარაუდოდ ეს იმ კრიზის ერთგვარი ამოხნა და გადაწყვეტაა, რომელის დამარცხებაც სურთ მსოფლიო მოდის საბჭოებს. ისეთი უმსხვილესი ბრენდებიც, რომელთა სახელი და არსებობა უკვე საუკუნეს ითვლის, კრეატიული დირექტორების პოზიციაზე სულ უფრო ხშირად, ახალგაზრდა და ახალბედა დიზაინერებს ირჩევენ. დღითიდღე მოდა თითქოს ცდილობს გაემიჯნოს ხელოვნებას და ბოლომდე იქცეს ბიზნესად. საზოგადოებას უჭირს საუკეთესო ბალანსის პოვნა ამ ორ მიმართულებას შორის. დარწმუნებული ვარ, ბალენსიაგას კრეატიული დირექტორი დემნა გვასალია, საკმაოდ მოთხოვნადი კადრია და ბევრი ცნობილი ბრენდი ისურვებდა მასთან თანამშრომლობას, მაგრამ არა იმის გამო, რომ მსოფლიოს ძალიან მოსწონს უზომო და უსქესო სამოსი, არამედ მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი დღეს გაყიდვადია.



ყველაზე რთული კი მოდის ბიზნესში, აღნიშნული ფსიქოლოგიაა. ვიქმნით ილუზიას, რომ დიზაინერები გვთავაზობენ მოდას, ტენდენციას, ჩაცმის სტილს, სინამდვილეში კი, ამას ჩვენ ვკარნახობთ. ჩვენ ვწყვეტთ, ჩვენგან იღებენ გზავნილს, თუ რა გვინდა, რა გვჭირდება საკუთარი კომფორტისთვის. ჩვენი ქუჩის სტილი, ყოველდღიური ჩაცმულობა კარნახობს მოდის ფუძემდებლებს ჩვენს სავარაუდო არჩევანს, იმას, თუ რა გვსურს, რას ვიყიდით. რეალურად, დღეს ცოტა თუ შევიძენთ ისეთ ნივთს, რომლის ჩაცმაც თვეში ერთხელ ან უფრო იშვიათადაც მოგვიწევს. სამაგიეროდ ყველა გაიმეტებს, თუნდაც საკმაოდ სოლიდურ თანხას, ისეთი რამის საყიდლად, რომელსაც თითქმის ყოველდღიურად მოიხმარს და მასში თავს კომფორტულად იგრძნობს.



სასიხარულოა ის ფაქტი, რომ კიდევ არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ნამდვილად აქვთ სტილის შეგრძნება. „მოდური ადამიანი“ ტენდენციურობაა, ტენდენციურობა კი დროებითია. ადამიანს, რომელსაც პერსონალური სტილი აქვს, ნაკლებად აინტერესებს კონკრეტულ ეტაპზე საზოგადოებრივი აზრის რომელ გამოწვევას კარნახობს ესა თუ ის ცნობილი ბრენდი, ვერც „მასთ ჰევი“ , რომელიც მილიონობით მოდას აყოლილი ადამიანის სტილია, გახდება მისთვის ატაცებული სამოსის ტიპი.



კიდევ ერთი რეალობა, რომელიც მოდის კულტურას ანადგურებს, დღესდღეობით ძალზედ პოპულარული „ინფლუენსერების“ ინსტიტუტია. თანამედროვე მსოფლიოში სოციალური ქსელების ბუმია, ძალიან ბევრ ჩვენგანს პირად ინსტაგრამზე გამოწერილი ჰყავს ისეთი ადამიანები, რომლებიც კონტრიბუციას უწევენ სხვადასხვა ცნობილ ბრენდებს. გაურკვეველი პროფესიისა და საზოგადოებრივი სტატუსის მქონე ვარსკვლავი კიმ კარდაშიანი, დღესდღეობით ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ადამიანია მსოფლიოში და შესაბამისად, თვალშისაცემ პოზიციას ფლობს სოციალურ ქსელებშიც.



უამრავი ადამიანი ადევნებს აქტიურად თვალ-ყურს კიმის ინსტაგრამს, თუ რა ფოტოს გამოაქვეყნებს და რა ეცმევა, რათა მას მიბაძონ და მისგან მაგალითი აიღონ. მიბაძვის სურვილი იმდენად დიდია, რომ მხოლოდ ჩაცმა-დახურვის სტილით არ შემოიფარგლება და გარეგნულ იერსახეზეც ვრცელდება. მსგავსს ინფლუენსერებს გასაქანი ფულმა და ცნობილმა ბრენდემა მისცეს. ბევრი დიდი მოდის სახლი ქმნის ძალიან დიდ გარდერობს კიმისთვის და მსგავსი ადამიანებისთვის, რომ მათ ქუჩაში, სხვადასხვა საღამოზე, სანაპიროსა და უკვე საწოლშიც კი ატარონ მათი სამოსი და გამოაქვეყნონ ფოტო, რის შედეგადაც მართლაც წარმოუდგენლად იზრდება მოთხოვნა სხვადასხვა კონკრეტულ ერთეულზე. სწორედ ამისთვის ხდება აუცილებელი, რომ შეიქმნას მასობრივი, მასისთვის გათვლილი სამოსი, რომელიც მარტივად მისაღები იქნება ყველა ტიპის ადამიანისთვის.



ამ პრობლემის მოგვარება არცთუ ისე რთული იქნებოდა, დამყარებული რომ ყოფილიყო ბალანსი ხელოვნებასა და ბიზნესს შორის. მოდა ხელოვნებაა, შეკერილი კაბა კი ხელოვნების ნიმუში. „ჯოკონდა“ მიუღებელი იქნებოდა მოსახლეობის 90 პროცენტისთვის, რომ არ ყოფილიყო დიდი შემოქმედის გენიალური ქმნილება. მას ექნებოდა რიგითი პორტრეტის სტატუსი და ცოტა ვინმე თუ მოისურვებდა მის ნახვას, ან იქნებ არც დაემკვიდრებინა ადგილი საგამოფენო სივრცეში.


ივანე ქეშიკაშვილი 

ვიზუალური ხელოვნება როგორც სოციალური ინსტრუმენტი - დათა ალექსეევის ბლოგი
დღეს, როდესაც დიდი ვნებათა ღელვაა საზოგადოებასა და კულტურაში კრეატიული ინდუსტრია ერთგვარ ინსტრუმენტად გვევლინება, რომელსაც აქვს ძალა გავლენა მოახდინოს საზოგადოებაზე. როდესაც წარმოსახვის უნარი, ყველაზე მკაფიოდ რეალობის მანკიერ მხარეებს გვაჩვენებს სხვადასხვა ვიზუალით, რომელთაც გვერდს ვერ ავუვლით, ეს განუმეორებელი შთაბეჭდილებაა, რომელიც საკუთარ თავთან კომუნიკაციას გავს.
იშვიათი შეგრძნება, რომელსაც შეუძლია მთლიანად შეცვალოს შენი დამოკიდებულება კონკრეტულ საკითხზე, დაგაფიქროს არა მხოლოდ ესთეტიკურ მხარეზე, არამედ ქვეტექსტზეც, რომელსაც წაიკითხავ.

 დათა ალექსეევი
 რედაქტორი

თანამედროვე ხელოვნება ძირითადად ექსპრესიულია. თუ დარგობრივად განვიხილავთ მის პროდუქტს, შევთანხმდებით იმაზე, რომ ფართო აუდიტორიისთვის იგი რთულ პროდუქტს წარმოადგენს. უცნაური ვიზუალით შენიღბული სათქმელი კონკრეტული მესიჯის მატარებელია საზოგადოებაში. ესთეტიკური მხარის ექსტრავაგანტურობა და სიმკაცრე ვიზუალური არტისტის პროტესტულ განწყობას გამოხატავს. შესაბამისად ადამიანების ინტერესიც უფრო იზრდება. რთულია არ კონცენტრირდე სათქმელზე, რომელსაც ქამელეონის ეფექტი აქვს და ადამიანში კათარზისის მოხდენა შეუძლია. თითქოს ტენდენციურიც კი გახდა სოციალური თემატიკის ჩრდილები ვიზუალურ ხელოვნებაში. პლატფორმა ტრიბუნად გადაიქცა სადაც „მენტორებს“ საშულება ეძლევათ შეცვალონ საზოგადოება, დააფიქრონ მათთვის ყველაზე მტკივნეულ თემებზე და სწორად მიიტანონ სათქმელი ადრესატთან ყოველნაირი ინტერპრეტაციის გარეშე.



ტექსტილი და ფოტოგრაფია
ალია ალი

ალია ალი მულტიკულტურული ნაციონალობის ვიზუალური არტისტია. მან დატოვა ქვეყნები, რომლებიც აღარ არსებობს: იუგოსლავია და სამხრეთ იემენი. იემენ-ბოსნიელ-ამერიკელი ხელოვანის შემოქმედების ხასიათი სწორედაც, რომ ერთმანეთისაგან მკვეთრად განსხვავებულ კულტურათა შთაგონებაა. მისთვის მთავარი ვნება გამოხატვის თავისუფლებაა, კომფორტი კი უბრალოდ საშიშრობა. ალიამ მსოფლიოს 63 ქვეყანაში იმოგზაურა, იცხოვრა 7-ში და გაიზარდა 5 ენაზე. მისმა ვრცელმა მოგზაურობებმა ალის გამოცდილება და სოციალურ საკითხებზე აქცენტების გაკეთების საშუალება მისცა.

ფოტოგრაფიით რეალობის აღქმა ვიზუალური არტისტის ყველაზე კომფორტული საკომუნიკაციო საშუალებაა. როგორც ორი ენათმეცნიერის აღზრდილ შვილს, სჯერა, რომ ზეპირი და წერილობითი ენის ინტერპრეტაცია არ ემსახურება პრაქტიკულ კომუნიკაციას, იგი თვილის რომ ამისთვის უფრო მეტი ვიზუალიზაციაა საჭირო, რადგან აღქმაზე უფრო დიდ საფრთხეს გაგება წარმოადგენს.

ალიას ფოტოგრაფიული ინტერესები ადამიანებს, ადგილებს და სოციალურ პროცესებს აერთიანებს რომელთაც კონკრეტული ისტორია აქვთ. მისი ნამუშევრები ასახავს ინდივიდის იდენტურობის პოლიტიკას, ფიზიკური საზღვრებისა და უნივერსალობის პოეტიკას, რომლის გზაც გონებრივი და ფიზიკური სივრცის გზაჯვარედინზე გადის. სამყაროს ორი ერთმანეთისაგან საწინააღმდეგო საწყისის, მატერიალური და იდეალური მხარის არსებობა ე.წ დუალიზმი ვიზუალური არტისტის ერთ-ერთი მთავარი შთაგონების წყარო გახლდათ.


ალია საზოგადოებას კითხვას უსვამს - სიმართლე თუ ინტეპრეტაცია?


მისი ნამუშევრები საზოგადოებას მოუწოდებს, რომ წინააღმდეგობა გაუწიოს ცრუ რწმენების პოპულარიზაციასა და ძალადობის შემცველი ინოფრმაციის გავრცელებას, რომელიც მსოფლიოში სისტემატიურად ვრცელდება. უამრავი ქალი ეწირება სიცოცხლეს რელიგიის სახელით, უამრავი ადამიანი ხაზს უსვამს საკუთარ პიროვნებას გაბატონებული აზრებისა და სტერეოტიპების სახელით. ალიას ობიექტივი აღბეჭდავს იმას, თუ როგორია არასწორი კომუნიკაცია. სთავაზობს ადამიანებს ძველისგან განსხვავებულ მიმართულებას, კულტურის ახალ ენას, რომლის აღქმაც ექპერიმენტულ და ექსპანსიური გაგებით არის შესაძლებელი.

კულტურა - კონფლიქტების იარაღად. ფოტოგრაფია და ტექსტილი - ეს ორი მთავარი დეტალი მისი შემოქმედების ვიზუალურ ლექსიკაზე მოგვითრობს, რომელიც მსოფლიოს უამრავ ქვეყანაშია წარმოდგენილი და აღიარებული.

ჟურნალი „ბომონდი“

ძველი ჰოლივუდის გლამური - ივანე ქეშიკაშვილის ბლოგი
ზოგადად, როცა საუბარს ვიწყებთ კინოზე, სხვადასხვა ცერემონიასა ან დაჯილდოებაზე, პირველ რიგში, გვახსენდება ესა თუ ის პერსონაჟი თავისი დაუვიწყარი ჩაცმულობითა და სტილით. შესაძლოა დავივიწყოთ არაჩვეულებრივი დადგმა, მონტაჟი, მახვილგონივრული დიალოგები, თვით მსახიობების გენიალური შესრულება, მაგრამ მეხსიერებაში სამუდამოდ რჩება ამა თუ იმ ვარსკვლავის წარუშლელი გამოსახულება. კოსტიუმს შეუძლია ყოველთვის მეტად დასამახსოვრებელი გახადოს ესა თუ ის მოვლენა. ალბათ, ყველას კარგად გვახსოვს ოდრი ჰეპბერნის დაუვიწყარი ჩაცმულობა, თეთრი პერანგი, ყელზე შეკრული შარფი, ქვედაბოლო წელზე ქამრით, რომელითაც იგი წარმოგვიდგა ფილმში „რომაული არდადეგები“, გრეის კელის მოცისფრო-მომწვანი აბრეშუმის კაბა, რომელიც ოსკარის იმ დაჯილდოებაზე ამშვენებდა, სადაც საუკეთესო ქალი მსახიობის ნომინაციაში გაიმარჯვა, ან გლორია სვენსონის ლეოპარდის პრინტიანი სამოსი, სათვალე “Cat eye” და ფართო ფარფლებიანი ჩალის ქუდი.



ეს ძალიან მცირე ჩამონათვალია იმ დასამახსოვრებელი მოვლენებისა, როდესაც ესა თუ ის ვარსკლავი ატარებდა სხვადასხვა დაუვიწყარ სამოსს. განსაკუთრებით კი, უნდა აღინიშნოს გასული საუკუნის შუა პერიოდი. ამ ეპოქის ფილმების ყურებისას, მსახიობების ნიჭის გარდა, ჩემში უდიდეს ყურადღებასა და აღფრთოვანებას იწვევს ის კოსტიუმები, რომლებიც მათ ამშვენებს. სამწუხაროდ, დღეს ყველაფერი შეიცვალა და XXI საუკუნეც ელოდება ედიტ ჰედის მსგავს დიზაინერს. ქალი, რომელმაც მთელი თავისი ცხოვრება კინოკოსტიუმებს მიუძღვნა, ხუთი ათწლეულის მანძილზე ქმნიდა დაუვიწყარ სამოსს ჰოლივუდის ოქროს ეპოქის ვარსკლავებისთვის და თვითონაც ლეგენდად იქცა. მას დღეს ძველი ჰოლივუდის გლამურად მოიხსენებენ. ჯამში ათასზე მეტი ფილმი, ორმოცდასამი წამყვანი ქალი მსახიობისთვის შექმნილი კოსტიუმები, როგორებიც იყვნენ ელიზაბეტ ტეილორი, გრეის კელი, ოდრი ჰეპბერნი, ჯინჯერ როჯერსი, ბეტ დევისი, სოფი ლორენი. ეს არასრული ჩამონათვალი მოწმობს იმას, რომ ედიტ ჰედი, ოცდათხუთმეტი ნომინაციით და რვა გამარჯვებით, ყველაზე მეტჯერ ნომინირებული ქალია ოსკარების ისტორიაში. საბოლოო, მერვე ქანდაკება კი მან 1973 წელს მოიპოვა მამაკაცის სამოსისთვის ფილმში „აფერა“, მთავარ როლებში პოლ ნიუმენი და რობერტ რედფორდი.



ედიტ ჰედი 1897 წელს დაიბადა კალიფორნიაში. 1918 წელს საუკეთესო შედეგებით დაამთავრა ბერკლის უნივერსიტეტის ფრანგული ენის ფაკულტეტი და სწავლა განაგრძო სტენფორდის უნივერსიტეტში რომანული ენების მაგისტრის ხარისხის მოსაპოვებლად. დასრულების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ფრანგული ენის პედაგოგად გოგონათა სკოლაში. მისი შეხება შემოქმედებით სამყაროსთან სრულიად შემთხვევით მოხდა. თავადაც ვერ წარმოიდგენდა, რომ უცხო ენის მასწავლებელს ხელოვნების გაკვეთილების წარმართვასაც შესთავაზებდნენ. იგი საკუთარი ცოდნის გასაღრმავებლად ჩაეწერა Chouinard Art Gollege-ში.





მის მოსწავლეებს შორის იყვნენ ჰოლივუდელი დივას სესილ ბი დე მილის ქალიშვილები, რომელთაც დამატებითი ანაზღაურებით რეპეტიტორობასაც უწევდა. სწორედ მათ ოჯახში გაიცნო Paramount Pictures-ის კოსტუმების სტუდიის ხელმძღვანელი და შეიტყო სამსახურში არსებული ვაკანსიის შესახებ. იქ მუშაობის სურვილი იმდენად დიდი იყო, იმ ფაქტმაც ვერ შეაჩერა, რომ ხატვა არ იცოდა. კოლეჯის სხვა სტუდენტების ესკიზებით შეკრა ისეთი პორტფელიო, რომლითაც აღტაცებაში მოიყვანა “Mr. Dress oh Hollywood”-ად წოდებული ჰოვარდ გრირი. სამსახურის მიღებიდან მეორე დღესვე კი აღიარა, რომ არასდროს სჭერია ხელში ფანქარი. ხელმძღვანელი მის ამგვარ საქციელს იუმორითა და გაგებით მოეკიდა და პირველი ესკიზების კეთებაც თვითონ შეასწავლა ასისტენტ ტრევის ბენტონთან ერთად. შრომისმოყვარეობისა და მიზანდასახულობის წყალობით, ედიტმა უმოკლეს დროში შეძლო გაეარა გზა ელემენტარული მონახაზიდან თავის პირველ სერიოზულ დამოუკიდებელ ნამუშევრამდე ფილმში “She done him wrong”, რომელშიც მთავარ როლებს მსახიობი-ენიგმა მეი უესტი და 30-იანი წლების სექს-სიმბოლო კერი გრანტი განასახიერებდნენ. მთავარი გმირის საღამოს კაბამ ქალთევზას ფორმის შლეიფით, საყოველთაო აღიარება და მოწონება დაიმსახურა საფრანგეთშიც კი.



სამკერვალოები გაივსო მსგავსი შეკვეთებით, ყველას უნდოდა ყოფილიყო, როგორც მეი. გარკვეულწილად ჰედის დამსახურებით, ფილმმა მოხსნა ყველა ფინანსური რეკორდი და იხსნა Paramount-ი გაკოტრებისგან. მოპოვეული დიდი წარმატების შემდეგ, ჰოვარდ გრირმა ედიტი ახალ თანამდებობაზე, სრულმეტრაჟიანი ფილმების კოსტუმების მთავარ მხატვრად გადაიყვანა. ამას მოჰყვა ფილმი „ყველაფერი ევას შესახებ“, მთავარ როლებში ჰოლივუდის ვარსკვლავი ბეტ დევისი, რომლისთვისაც ედიტმა შექმნა გასაოაცრი საღამოს კაბა მოშიშვლებული მხრებით და დებიუტანტი მერილინ მონრო, ქათქათა თეთრი და თავისი გმირის მსგავსად დამაინტრიგებელი და ამავე დროს უნაზესი კაბით. 1950 წელს ამ კოსტიუმებმა ოსკარი დაიმსახურა.



იმავე წელს ჰედმა მეორე ოსკარიც მიიღო სამოსისთვის ფილმში „სამსონი და დალილა“. მომდევნო წელს კი, მისთვის სათაყვანებელი ელიზაბეტ ტეილორისთვის შექმნილ კაბაში, ფილმისთვის „ადგილი მზის ქვეშ“. ჰედს შეეძლო შეექმნა ისეთი სამოსი, რომელსაც საკუთარი კანივით ირგებდა მსახიობი და იქცეოდა მის მეორე როლად. მას ენდობოდნენ წამყვანი რეჟისორები. მხოლოდ ალფრედ ჰიჩკოკთან 11 ფილმში ითანამშრომლა.



ედიტი თვლიდა, რომ საკუთარი გარდერობის შექმნა იგივე სახლის შენებაა, რადგან მასში უნდა იცხოვრო და შესაბამისად, ის უნდა იყოს კომფორტული და პასუხობდეს პატრონის მოთხოვნებს.
მან, როგორც კინოინდუსტრიის წამყვანმა და გამორჩეულმა კოსტიუმების მხატვარმა, მიიღო დიზაინერთა გილდიის უმაღლესი ჯილდო და შემდეგ ამ ორგანიზაციის პრეზიდენტიც გახდა. იგი მოდის სფეროში უდიდესი რეპუტაციით სარგებლობდა ჰოლივუდის გარეთაც. CBS Radio-ზე უძღვებოდა გადაცემას Edith Head`s Fashion Notes, ხშირად ჩნდებოდა ტელევიზიით, აკეთებდა ესკიზებს მოდური ჟურნალებისთვის და ავტორია ორი წიგნისა, რომლიდანაც ერთი The Dress Doctor /1959/ ბესტსელერად იქცა.



ჰედი საკმაოდ დახურული ადამიანი იყო, მის პიროვნულობას კარგად ახასიათებდა შავი სათვალე, რომელიც მის საფირმო ნიშნად იქცა. სინამდვილეში ლინზები მუქი ცისფერი იყო და იმიტომ იყენებდა, რომ მიმხვდარიყო როგორ გამოიყურებოდა ფერადი ტანსაცმელი შავ-თეთრ ეკრანზე. თავის თავზე კი ამბობდა, რომ ის არ იყო შემოქმედებითი გენია და დიპლომატიაში უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე ესკიზებში. ამ ფრაზით ბევრის გაგება შეგვიძლია ქალბატონზე, რომელმაც ჰოლივუდი მოახვედრა მოდის სამყაროს რუკაზე და რომელიც შურითა და ინტრიგებით სავსე კინოინდუსტრიის სამყაროში, ახერხებდა ყველასთან ჰარმონიული ურთიერთობის შენარჩუნებას.



ედიტი 44 წლის მანძილზე, დღე-ღამეში 16 საათი აქტიურად მუშაობდა და წელიწადში 50 ფილმისთვის ქმნიდა კოსტიუმებს Paramount Pictures-ში. 1967 წელს, 70 წლის ასაკში, გააფორმა კონტრაქტი სტუდია Universal-თან, სადაც იმუშავა სიცოცხლის ბოლომდე. ედიტ ჰედი 1981 წლის 24 ოქტომბერს ძილში გარდაიცვალა. ეკრანზე ბრწყინვალე ქალებისა და ელეგანტური მამაკაცების დიდებული ეპოქა თითქოს დასრულდა მის შემქმნელთან ერთად.


ტექსტი: ივანე ქეშიკაშვილი
მარინა აბრამოვიჩი - პერფორმანსებისა და ინსტალაციების "ბებია"
კონცეპტუალური ხელოვნება, იგივე კონცეპტუალიზმი, ხელოვნების დარგია, რომელმაც გასული საუკუნის 60-იან წლებში იჩინა თავი.
ივანე ქეშიკაშვილის ბლოგი - ექსტრემალური მანიფესტაცია პოდიუმზე
ჟურნალი "ბომონდი" და ჩემი ბლოგი ამჯერად წარმოგიდგენთ ერთ-ერთ გამორჩეულ აქსესუარს, ქალის თავსაბურავს და გაგაცნობთ თანამედროვეობის ქუდების ჯადოქარს, ფილიპ ტრეისს.
ცოტა რამ შანელის წინაპრებზე და პიკანტური წინამოს ამბავი
ღარიბი ოჯახის შვილი იყო - მამა, ალბერტ შანელი, სიცოცხლით სავსე სიმპათიური მამაკაცი, პროფესიით წვრილი ვაჭარი, მოქეიფე და ქალების მოყვარული გახლდათ.
მამისგან გაწირული კოკო შანელი და მისი დები
ალბერტ შანელის თვალებში, რომელსაც ღვინო და ქალები უყვარდა, მხოლოდ თავისუფლებისკენ ლტოლვის ნაპერწკლები კრთოდა.
ვინ დაარქვა კოკო შანელს გაბრიელ ბონერი
კოკო შანელი დაიბადა სომურში, 1883 წლის 19 აგვისტოს წყნარ, თბილ საღამოს...
რატომ მარხავდა კოკო შანელი ბავშვობაში თოჯინებს? - აქამდე უცნობი ფაქტები ცნობილი დიზაინერის ცხოვრებიდან!
არა, ასეთი დამცირებული ჯერ არ ყოფილა! როგორ ხარხარებდნენ ყველანი! თითქოს მასზე უკეთესები იყვნენ!
ქუჩაში მუსიკის კვალდაკვალ
ხშირად როგორი დაძაბული ვართ ადამიანები, მოწყენილი სახეებით.
ანჩოს ძევჩატნიკის ძაააააალიან უცნაური ფინალი

ანა ჩემი დაქალია, 25 წლის. მე ანჩოს ვეძახი, იმიტომ რომ ნამდვილი ანჩოა, აბაშიძის ყველაზე ძერსკი კაფეებიდან, ყველაზე ძერსკი გოგონები რომ აკრიფო და ანჩოს გარშემო დააყენო, ანჩო მაინც ყველაზე ძერსკი იქნება.

ივანე ქეშიკაშვილის ბლოგი: სანაპირო მოდის ევოლუცია

ზაფხული ყველასთვის საყვარელი წელიწადის დროა. მასთან ასოცირდება სითბო, მზე, ზღვა, დასვენება, აუზი და, რაც მთავარია, რუჯი.