ნაყინის ისტორია

ცხელი ზაფხული წარმოუდგენელია ცივი ნაყინის გარეშე. ნაყინის სახელით ეწყობა სხვადასხვა სახალისო ღონისძიებები.

ნაყინი უყვარს თანაბრად დიდსაც და პატარასაც. სადავოა, რომელს უფრო ძალიან.
ნაყინის მრავალფეროვანი სახეობა არსებობს: პლომბირი, კრემ–ბრიულე, გაყინული წვენი, ესკიმო და ა.შ.
თანამედროვე ნაყინი შეუზღუდავი ფერებითა და გემოთია წარმოდგენილი. ნაყინის ტექნოლოგიური მრეწველობის იდეები ფართოვდება. დიზაინერთა შემოქმედებითი ფანტაზიები საზღვრებს სცდება.


ამ უგემრიელესი ნუგბარის ოჯახურ პირობებში მომზადებაც შესაძლებელია. შეგვიძლია მზა ნაყინი გავაფორმოთ, კენკრით, ხილით, თხილითა და შოკოლადით, რაც კი ჩვენს გულს გაუხარდება.
მას მიირთმევენ კონიაკთან, შამპანურთან ან ლიქიორთან ერთად. აღარაფერს ვამბობ

ყავაზე. საუცხოოა ,,შემწვარი ნაყინი", წარმოუდგენლად გემრიელია ნაყინის ტორტი.


ნაყინი არ აღიარებს ეტიკეტს. მისი მირთმევა შეგიძლიათ ზამთრშიც და ზაფხულშიც, დიდ რესტორანშიც და პატარა კაფეში, ოჯახშიც და ქუჩაშიც. სანაყინეები მთელს მსოფლიოშია გავრცელებული და ყველგან აღიარებულია ეს საოცარი ნუგბარი.
ნაყინის ისტორია დაახლოებით ხუთი ათას წელს ითვლის. მისი წარმოშობისა და მრავალფეროვანი რეცეპტების შესახებ ბევრი საოცარი და საინტერესო ისტორიაა ცნობილი. სად გადის ზღვარი ტყუილსა და მართალს შორის თავად განსაზღვრეთ.
პირველად ნაყინის მირთმევა 5 ათასი წლის წინათ ჩინეთში დაიწყეს. ჩინელები დაჭრილ ლიმონსა და ფორთხალს ან ბროწეულის მარცვლებს, თოვლსა და ყინულთან ურევდნენ და ისე მიირთმევდნენ.


ჩინური ნაყინის რეცეპტები და შენახვის წესები მკაცრად იყო გასაიდუმლოებული. ეს საიდუმლო რეცეპტები მხოლოდ ქრისტეშობამდე II საუკუნეში ში–კინგის კანონიკური სიმღერების კრებულში იყო აღმოჩნილი.
გაყინული ხილის წვენები მოიხსენიება ისრაელის მეფე სოლომონის წერილებშიც.


ჯანმრთელობის განსამტკიცებლად ნაყინის მირთმევას, ანტიკური საბერძნეთის ცნობილი მედიკოსი ჰიპოკრატეც ურჩევდა.
რომის იმპერატორ ნერონის კარზე, გამაგრილებელი ტკბილი სასმელები ფართოდ იყო გავრცელებული. აღსანიშნავია, რომ ნაყინის დასამზადებლად თოვლი და ყინული შორეული ალპებიდან ჩამოჰქონდათ და მათ შესანახად მიწაში სპეციალურ ღრმა სარდაფებს აშენებდნენ.

ice cream-ის სურათის შედეგი
ნაყინი მოიხსენიება ალექსანდრე მაკედონელის ინდოეთში ლაშქრობის დროსაც. ყინულოვან მთებში მოპოვებულ ყინულსა და თოვლში ხილსა და კენკრას ყინავდნენ. ნაყინი რომ არ გამდნარიყო, ამისათვის სპეციალურ ესტაფეტებსაც კი აწყობდნენ. მაკედონელის ჯარისკაცები გაყინულ ხილში თაფლს, რძესა და ღვინოს ურევდნენ.


როგორც წყაროები გვამცნობენ, ქრისტეშობის 780 წელს ხალიფა ალი მახდიმ მექაში რამდენიმე აქლემი თოვლი ჩაიტანა. მეორე ასევე გასაოცარი ფაქტს აღწერს სპარსი მოგზაური ნასირი ხოზრაუ, რომ სულთანის სუფრისთვის ნაყინის დასამზადებლად თოვლი და ყინული სირიის მთებიდან ჩამოჰქონდათ.


ევროპაში ნაყინის შემოტანა ვენეციელ მოგზაურ მარკო პოლოს უკავშირდება. თუმცა რეცეპტები ფართოდ არ გავრცელებულა და მხოლოდ სამეფო კარზე იყო ცნობილი.


1649 წელს ფრანგმა კულინარმა ჟერარ ტირსენმა რძისა და ნაღების ვანილიანი კრემი მოიგონა, რომელიც პატარა თეფშებზე გაყინა. ასე წარმოიქმნა პირველი ვანილის ნაყინი.

ice cream-ის სურათის შედეგი
1832 წელს ფინელმა კონდიტერმა ავგუსტუს ჯექსონმა ახალი რეცეპტები შექმნა.


1843 წელს ინგლისელმა ნენსი ჯონსონმა, ხელის სანაყინე დააპატენტა, რომლის ამუშავება თანხების უქონლობის გამო ვერ მოახერხა და იძულებული გახდა ამერიკელებისთვის მიეყიდა. დღემდე მუშაობს ბალტიმორში 1851 წელს გახსნილი ნაყინის ქარხანა.


1926 კლარენს ვოგტმა პირველი სანაყინე გამოიგონა, რომლის საშუალებითაც ნაყინის მაღაზიებში და ფართო სავაჭრო ობიექტებში გაყიდვა გაადვილდა.


1897 წლის 1 თებერვალს ალფრედ კრალმა დააპატენტა ნაყინის ყალიბი და კოვზი.
1904 წელს ერთ-ერთ ბაზრობაზე, ორცხობილას სანაყინე ჭიქაში მოთავსებული პირველი ნაყინი გამოჩნდა.

 

 


ინა ნერგაძე

ჟურნალი ”...და ქალი”




 

like
0

კომენტარის დამატება
×
სახელი*
კომენტარი*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.