ქუჩაში მუსიკის კვალდაკვალ

ხშირად როგორი დაძაბული ვართ ადამიანები, მოწყენილი სახეებით.
ზოგჯერ გვეტირება, გვინდა ხმამაღლა დავიყვიროთ, ისე ძლერად, რომ სამყარომ გაიგოს ჩვენი ხმა. ხან კიდევ პირიქით - სიხარულისგან ადგილს ვერ ვპოულობთ, ყველას ვეხუტებით, გვინდა ემოცია მთელ დედამიწას გადავდოთ. და ასე ბევრი პოზიტიური დღე ერთმანეთს მიჰყვება.

ჩვენს ყველა ემოციას მუსიკა თან სდევს. მე გხედავთ ქუჩაში ყურსასმენებით და სულ მინდა გამოვიცნო, რას უსმენთ, როგორ ხასიათზე ხართ, რა განწყობას გიქმნით მელოდია. იქნებ გამოცდილება გამიზიაროთ?! თქვენი საყვარელი ჟანრი რომელია? ჯაზი, ბლუზი, თუ ოპერა მოგწონთ, კლასიკას უსმენთ, ან სულაც
ელექტრონულ მუსიკას ანიჭებთ უპირატესობას. იქნებ რეპი, როკი, მეტალი?! ვისაუბროთ, თუმცა მანამდე უნდა გაგიმხილოთ, რომ რუბრიკის "ქუჩის მუსიკოსები" დღევანდელი სტუმარი ნამდვილი აღმოჩენაა. პირველი აკორდით მონუსხულხართ ?! მე ძალიან მოვიხიბლე , ამიტომ აუცილებლად უნდა გაგაცნოთ ახალი გმირი - გიორგი ცირიკიძე.  ყველაფერი პატარა მოგზაურობას ჰგავს მუსიკალურ სამყაროში. ასე რომ აუცილებლად გამომყევით: 



ამჯერად რესპონდენტთან შეხვედრის ადგილი თავისუფლების მოედანია. განწყობას ხალხმრავლობა , საახალწლოდ მორთული ქუჩები და ახალი გმირის აღმოჩენის მოლოდინი კიდევ უფრო მიმაღლებს. ნეტავ ამჯერად ვინ დამხვდება? ვინ უნდა გავაცნო ჩემს მკითხველს, როგორ მიიღებს მას აუდიტორია. ეს კითხვები თავში ირეოდა, როცა დანიშნულების ადგილს მივაღწიე. ყურადღებას მალევე იპყრობს ოთხი ახალგაზრდა ბიჭი. სამზადისია, ერთი გიტარას აწყობს, მეორე დრამს ამზადებს, გიტარის ჩიხოლი უკვე მიწაზეა და მონეტების მისაღებად მზად არის. მოტოციკლზე გახდილი ქურთუკები მიაფინეს და კომფორტულად იწყებენ საყვარელი საქმის შესრულებას. გარეთ დეკემბრის სიცივეებისგან განსხვავებით უჩვეულოდ თბილა. მგონი გამიმართლა. ცოტა არ იყოს გამიკვირდა, არ ვიცოდი, თუ ბენდი დამხვდებოდა. როგორც ჩანს, ჩემი რესპონდენტი ვოკალისტია, მიკროფონში ხმებს ასწორებს. ყველა გავიცანი (გიორგი, სანდრო, გივი და ასკერი გიორგი).

გადავწყვიტე, რამდენიმე კომპოზიციისთვის მომესმინა. გამვლელები ყურადღებით აკვირდებიან ბიჭებს. ნეტავ, რა იქნება პირველი სიმღერა? ამ კითხვაზე ვფიქრობდი, როცა პასუხმაც არ დააყოვნა: "მინდა ისევ შენთან ვიყო, ისევ შენი ღიმილი მკლავს". ალბათ, გეცნოთ ირაკლი ჩარკვიანი. გარემოს ყურადღებით ვაკვირდები, შენობებიდან ადამიანები იყურებიან და მუსიკოსებით მონუსხულები თვალს არ აშორებენ ბენდს. ხო მართლა ," თრინითი" ასე ქვია ჯგუფს, რომელიც უკრავს თქვენთვის, გამვლელებისთვის, ქუჩაში მოსიარულეთათვის და ზრუნავს გამვლელების განწყობაზე. ხანდახან საჭიროა ვიღაცამ გამოგვაფხიზლოს, ეს ადამიანები კი მუსიკით ცდილობენ თქვენთვის პოზიტივის შექმნას.


"მე შენთან მოვალ, დავბრუნდები" , პირველი სიმღერა ასე დასრულდა. მეორე სიმღერის მოლოდინში ტელეფონი მოვიმარჯვე და ვიდეოში სამასხოვროდ დავიტოვე "თრინითის" მელოდიები. ამასობაში გამვლელები მოგროვდნენ, ტურისტები ბიჭებს ვიდეოს უღებენ. სიამაყით ვიღიმი. ვიცი, რომ ახლა კიდევ უფრო ბევრი ნახავს მათ სიმღერას, თქვენც რომ მოგესმინათ ნამდვილად იამაყებდით. ყოველი ახალი სიმღერის ბოლოს ქუდი მონეტებით ივსება, ბიჭებიც და მსმენელიც კმაყოფილები არიან. ერთი ქართული, ერთი უცხოური სიმღერა და ყველაფერი ჩვეულ რიტმში მიდის. თავს ისე ვგრძნობ, თითქოს ძალიან მაგარ კონცერტზე ვარ. შესვენებიც დროც დადგა და ახლა ბენდის მთავარი გმირი, გიორგი ცირიკიძე ბევრ კითხვაზე პასუხისთვის ემზადება. მიყვარს, როცა რესპონდენტი თამამად საუბრობს, გახსნილია და მკითხველთან შესახვედრად მზად არის. გიორგი სწორედ ასეთი აღმოჩნდა. 26 წლისაა, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში მეცნიერებათა ხელოვნების ფაკულტეტზე სწავლობს. ახლა მესამე კურსზეა, კომპოზიტორი უნდა გამოვიდეს. პირველი პროფესია მარკეტინგის სფეროს უკავშირდება: "მივხვდი, ძაან ბევრი რაღაცით ვიტენიდი თავს, რაც საერთოდ არ იჯდა ჩემში, ახლა კი ვსწავლობ იმას, რაც მაინტერესებს და საყვარელ საქმეს ვაკეთებ". გრაფიკიდან გამომდინარე გვიმხელს, რომ უნივერსიტეტში ხშირად ვერ დადის: "მოსწრება ცუდი მაქვს, მაგრამ კარგად ვსწავლობ. ახლა უფრო კარგი სტუდენტი ვარ, ვიდრე მარკეტინგზე ვიყავი". გიორგი ბავშვობაზე საუბრისას იხსენებს, რომ იყო ყველაზე მშვიდი: "ძალიან მოწესრიგებული ვიყავი, ჩემ დებს ვასწავლიდი ხოლმე, რომ ქურთუკები არ უნდა დაეგდოთ და უნდა დაეკიდათ (იღიმის)".



ხელოვნებასთან შეხება ძალიან ადრეულ ასაკში ჰქონდა: "თავიდან მიყვარდა ცეკვა, პირველი კლასში შემიყვანეს და მგონი ცუდადაც არ ვცეკვავდი". როგორც თავად ამბობს, მერე აღმოაჩინა, რომ მასთან მუსიკა უფრო ახლოსაა. მუსიკალურ ოჯახში იზრდებოდა და ამანაც გავლენა იქონია: "მამაჩემი უკრავდა გიტარაზე, დედა მღეროდა, ჩემი დაც უკრავს და მეც დავინტერესდი". ოთხი წლის იყო, მამამ პირველი გიტარა აჩუქა. გიტარის სწავლა 12 წლის ასაკში დაიწყო: "დავამთავრე კლასიკური ხუთწლედი, გავაგრძელე ჯაზ-როკის სწავლა , კურსები გავიარე და ორივეს დიპლომი მაქვს".

ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლეს თავადვე ჰყავდა მოსწავლეები და გიტარაზე დაკვრაში ამეცადინებდა. გაგიკვირდებათ და ამ დროის განმავლობაში არასოდეს უმღერია, მხოლოდ უკრავდა: "სიმღერა 2-3 წლის წინ დავიწყე, როცა ქუჩაში გამოვედი. რასაც ვმღერი, სწორედ ქუჩის დამსახურებაა".
მისი მიმართულება სამოცდაათიანებია, იზიდავს კლასიკური როკი და როგორც თავად ამბობს, მისთვის უპირველესი არის "Pink Floyd". ქართველ შემსრულებლებზე გვიმხელს, რომ ყველაზე მეტი ირაკლი ჩარკვიანის სიმღერა იცის: "ჩარკვიანთან დიდი შეხება მაქვს, რადგან ბევრი საღამო გავუკეთეთ: დაბადების დღისადმი მიძღვნილი, უნივერსიტეტების საღამოები".



ყოფილა შემთხვები, როცა უცბად ფული სჭირდებოდა, ქუჩაში დაუკრა 10-15 ლარი დააგროვა და სულ ეს იყო. სამსახურის შემდეგ თავისუფალ დროს ყოველთვის უკრავდა, თუმცა მალევე აღმოაჩინა, რომ მეტია საჭირო: "ვნახე, რომ ქუჩაში უფრო მეტის გაკეთება შემიძლია, ვიდრე მთელი დღე სამსახურში. ამიტომაც დავტოვე ჩემი სამუშაო და დავდექი ქუჩაში".

თავიდან მარტო უკრავდა, ზოგჯერ სხვა ქუჩის მუსიკოსებს უერთდებოდა და დროც მალე გავიდა. უკვე სამი წელია ქუჩის მუსიკოსია. ყოველთვის საინტერესეოა, რატომ დგანან ადამიანები ქუჩაში, განსაკუთრებით წელიწადის ამ დროს, როცა ჩვენ გარეთ ყოფნას, თბილ სახლში დარჩენას ვამჯობინებთ. გიორგიმ ასე მიპასუხა: "ეს არის ჩემი ძირითადი შემოსავალი. ამის გარეთ თუ რამეს ვაკეთებ, ესაა კერძო ღონისძიებები და კორპორატიული საღამოები".
ბენდის შექმნის ისტორიაზეც გიამბობთ. გიორგი იხსენებს, როგორ მოუწია სანდრო ბროკიშვილთან ერთად ქუთაისში დაკვრა, სანდრო ახლა ბენდში დრამერია. მერე იყო ერთობლივი სამუშაო ბათუმში: "ახლო მეგობრები გავხდით, წელს აჭარაში ერთობლივად წავედით ძალიან ჩამოყალიბებულები და ჩვენი საქმე თბილისშიც გავაგრძელეთ".


"თრინითს" შეგიძლიათ შუადღიდან საღამოს 10-11 საათამდე მოუსმინოთ. ძირითადად განახლებულ აღმაშენებელზე უკრავენ, თუმცა გარემოს იცვლიან, ახლა მათ თავისუფლების მოედანზე შეხვდებით: "არ გვინდა მაცხოვრებლებს თავი მოვაბეზროთ".
კითხვაზე, რომ არა მუსიკოსი ვინ იქნებოდა, მპასუხობს: "სწავლის მხრივ ძალიან მოტივირებული ვიყავი, მაგრამ გიტარამ მძლია და ხელოვნებისკენ წავედი. ახლა, ალბათ, სადმე კაბინეტში ვიჯდებოდი, მაგრამ საერთოდ არ ვნანობ. მე ეს საქმე მიყვარს". თავისუფალი დრო თითქმის არ აქვს, უკრავს კიდევ სამ ბენდში, მუშაობს ალბომის ჩაწერაზე, რომელშიც თავისი შექმნილი კომპოზიციებიც შევა და ყოველთვის დაკავებულია მუსიკით: "როცა ვიღვიძებ, გამოვდივარ რომ დავუკრა, მერე ღონისძიებები და სახლში მისულს ძილის დრო მრჩება".

საინტერესოა, რა მოსწონს მსმენელს. ჩვენ ამ საკითხზეც ვისაუბრეთ: "ამას განსაზღვრავს, რომელი თაობისაა ადამიანი, მე ძალიან ბევრ მსმენელთან მაქვს ურთიერთობა, თუმცა ქუჩაში შერეულ რეპერტუარს ვუკრავთ: პოპი, ქართული, უცხოური, ბევრ ჟანრს ვერგებით". ყველა საქმეში მთავარია გვიყვარდეს ის, რასაც ვაკეთებთ, ამ შემთხვევაში, ჩემი გმირისთვის მუსიკა განუყრელი ნაწილია: "შეიძლება არ ვართ ძალიან მაღალი დონის მუსიკოსები, მაგრამ ჩვენ ვგრძნობთ, რასაც ვუკრავთ, გულწრფელობა ყველაზე მნიშვნელოვანია, რომ შენი სათქმელი მსმენელამდე მიიტანო".

თვლის, რომ ნამდვილ მუსიკოსს შრომისმოყვარეობა სჭირდება და საქმეში მაქსიმალურად უნდა დაიხარჯო.
ყველა მუსიკოსთან ტარიდიციული კითხვა მაქვს - რაზე ოცნებობ? პასუხი აქაც მუსიკას უკავშირდება: "ვოცნებობ, რომ უენბლის სტადიონზე ვიდგე, თუნდაც ერთი ბგერა ავიღო და ამ ბგერაზე დავინახო ხალხის ტალღა".


ქუჩის მუსიკოსობით გამომუშავებულ თანხას საკუთ თავს, სწავლასა და ოჯახს ახმარს. სიამაყით იხსენებს მამას, რომელმაც ერთხელ შვილს უთხრა: "ტყუილად ხომ არ გაჩუქე გიტარა, დაუკარიო", გიორგიმაც გიტარა ცხოვრების თანამგზავრად აქცია და მალე მამამ ინანა, ახლა სწავლაზე ხელს აიღებსო, თუმცა კონცერტზე მისული მიხვდა, რომ მუსიკა გიორგის საქმე იყო და მისით ამაყობდა. მომავალ კომპოზიტორს მიზნებიც მუსიკალური აქვს: "მინდა გავაკეთო, ჩავწერო მუსიკა და 60 წლის მერე მეც ვახსოვდე ხალხს და მისმენდნენ".

პირად ცხოვრებაზე დროის სიმწირის გამო ჯერ არ ფიქრობს და არც ხელოვან ადამიანს გამორიცხავს მის გვერდით, თუმცა შეიძლება ცხოვრების მეგზურად სრულიად განსხვავებული სფეროს წარმომადგენელი შეხვდეს. გიორგი ბომონდის მკითხველს საინტერესო დეტალს გიმხელთ, მის ყველა გიტარას გოგოების სახელი ჰქვია: "რატომ? იმიტომ, რომ ჩემი გიტარები გოგოები არიან". გიტარის გარდა უკრავს ფორტეპიანოზე, დრამზე და სულ ცდილობს, დაიხვეწოს. მისთვის ქუჩაში დაკვრა სავეზიტო ბარათად იქცა: "მოსულან ხოლმე და უთხოვიათ ქორწილში დაკვრა, ბარში. ქორწილში ქალაქურ სიმღერებს არ ვუკრავთ, შესაბამისად ხვდებიან. ერთხელ ძალიან კმაყოფილებიც დარჩნენ, ზედმეტიც გადაგვიხადეს და მოგვიკითხეს კიდეც".

ქუჩაში ბენდთან ერთად სიმღერამ და დაკვრამ დიდი გამოცდილება შესძინა, ახალი ურთიერთობები, უამრავი ადამიანი. ამაყობს ბენდის ბიჭებით: "თრინითი იმიტომ გვქვია, რომ სამი მუსიკოსი ვართ, ყველა ძალიან მიყვარს, ვამაყობ სამივეთი და თითქმის სულ ერთად ვართ. ყოველდღიურობა უფრო და უფრო გვაახლოვებს".

წინ ახალი , 2018 წელი მოდის და საახალწლო გეგმებიც აქვს. შესაძლოა გიორგი ცირიკიძეს გრძელ თმებში, წვერითა და მუსიკალური ვიზუალით ზამთრის კურორტებზე შეხვდეთ, თუმცა დასვენებას არ აპირებს.
იცით, რა აქვს თქვენთვის სათქმელი გიორგის? ის, რომ ყველაფერში დავინახოთ უფრო კარგი, ვიდრე ცუდი და მხოლოდ დადებითი მოგონებები დაგვამახსოვრდეს. ასეთია ჩემი ახალი გმირი, მუსიკოსი და მომავალი კომპოზიტორი, რომელიც მე პირადად მგონია, რომ ძალიან ბევრი წლის მერეც გემახსოვრებათ.
მომავალ შეხვედრამდე წინასაახალწლო განწყობით !

ნინი ღაჟონია

ასევე დაგაინტერესებთ:
მუსიკა ქუჩაში უცნობ გმირებთან ერთად


like
1

კომენტარის დამატება
×
სახელი*
კომენტარი*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.