რატომ მარხავდა კოკო შანელი ბავშვობაში თოჯინებს? - აქამდე უცნობი ფაქტები ცნობილი დიზაინერის ცხოვრებიდან!

არა, ასეთი დამცირებული ჯერ არ ყოფილა! როგორ ხარხარებდნენ ყველანი! თითქოს მასზე უკეთესები იყვნენ!

უგემოვნოები! მათ რა იციან, რას ნიშნავს ლამაზად ჩაცმა. ...შავ-თეთრი ტანსაცმელი ვის გაუგიაო! პატარა შლაპები სად გინახავთო! თეთრი კაბა რა ქალის საქმეაო! ერთმანეთს აწყდებოდნენ სიცილით. ეს ყველაფერი კი მადამ ემილის ბრალია, ფორმა უნდა ჩაიცვა, როგორც სხვებს აცვიათო... ეზიზღება მათი ფორმა! პატარა შავი კაბა, თითქოს მგლოვიარე იყოს! რატომ უნდა ჩაიცვას ისე, როგორც ყველას აცვია? ვერ იტანს, ვერ იტანს ამ მონაზონს, დედა ემილის! ბუნტისთავი ხარ, აქაურ წესებს არ ემორჩილებიო! თან
მამაზეც გადაუკრა სიტყვა: მამაშენს რომ უყვარდე, აქამდე ცხრაასჯერ ჩამოგაკითხავდაო. დიახაც, ჩამოვაო, ჯიქურ მიახალა, კვირას ჩამოვა და წამიყვანს, დანარჩენები კი აქ დარჩებიან და მერე ვნახოთ, ვინ უფრო ხმამაღლა გაიცინებსო... როგორი სიცილი ატეხეს... მწარედ დასცინეს...

წვიმით დატბორილ ვიწრო ქუჩაზე თორმეტიოდე წლის გოგონა მიაბიჯებს, გულში თოჯინაჩახუტებული და ცალი ხელით ღაწვებზე ჩამოგორებულ ცრემლს იწმენდს. იგი სასაფლაოსკენ მიიჩქარის, რათა კიდევ ერთ თოჯინას გაუთხაროს საფლავი და დამარხოს.

პატარაობიდან დასჩემდა ასე - ვინც აწყენინებდა, იმის სახელს არქმევდა თოჯინას და მერე სასაფლაოზე მარხავდა. ეს უკვე მეექვსე თოჯინა იყო, რომელსაც იმეტებდა და ამ მეექვსე თოჯინას მადამ ემილი ერქვა, აღმზრდელი მონაზვნის "პატივსაცემად"...

თვალცრემლიანი გოგონა ჩქარობს, რადგან მალევე უნდა მიბრუნდეს უკან, მონასტერში განთავსებულ ობოლთა თავშესაფარში, რათა მონაზვნებმა არ მოისაკლისონ, თორემ სასჯელი არ ასცდება...



მოკლე-მოკლე ნაბიჯებს ადგამს, გუბეებს მოხერხებულად უვლის გვერდს. "ქალი პატარა ნაბიჯებს უნდა დგამდეს, ეს მის ჰაეროვნებასა და სინაზეზე მიუთითებს. აი, კაცმა კი, რაც შეიძლება, ფართო ნაბიჯი უნდა გადადგას, რათა თავისი სიძლიერე დაამტკიცოს, - ელაპარაკება თავის თავს, - ნაბიჯი ისეთი უნდა იყოს, თითქოს ძალიან ვიწრო ქვედაბოლო გაცვია და გიჭირს ფეხის გადადგმა. აი, ეს არის ქალურობა. აბა, ის არის ლამაზი, აქაურები ტლანქად რომ დააბოტებენ?" - განაგრძობს ბუზღუნს, სანამ სასაფლაოს ჭიშკარს მიუახლოვდება...

თორმეტიოდე წლის გოგონა, განაწყენებული რომ გარბოდა ნაწვიმარ ქუჩაზე, გახლდათ გაბრიელ ბონერ შანელი, მომავალში კოკო შანელის სახელით ცნობილი ნომერ პირველი მადმუაზელი...

იდგა 1895 წელი...

მისი ბიოგრაფიაც ისევე ბანალურად იწყება, როგორც ყველა მოკვდავის - დაიბადა აქა და აქ, ამა და ამ დროს, ასეთი და ასეთ ოჯახში... თუმცა იმ განსხვავებით, რომ მისი ცხოვრება ბანალურად არც ერთი დღე არ გაგრძელებულა.


დაელოდეთ გაგრძელებას...
like
0

კომენტარები

სოფი 2018-12-18 12:02
დაელოდეთ გაგრძელებასო ისე გიწერიათ, თითქოს სერიალი იყოს და სხვაგან ვერ შევძლებთ ამ ქალზე რაიმეს წაკითხვას (თუ დაგვაინტერესა რა თქმა უნდა)
:)))))))))))))))))))))))

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.