მამისგან გაწირული კოკო შანელი და მისი დები

ალბერტ შანელის თვალებში, რომელსაც ღვინო და ქალები უყვარდა, მხოლოდ თავისუფლებისკენ ლტოლვის ნაპერწკლები კრთოდა.
წინდებით მოვაჭრეს თავისი ცხოვრება კალენდარივით ჰქონდა აწყობილი, დადიოდა რელიგიურ დღესასწაულებსა და სეზონურ ბაზრობებზე, სადაც შემთხვევა განაპირობებდა მის შემდგომ ბედს. ამიტომაც ყველაზე მეტად სწორედ შემთხვევების სჯეროდა. ეს რწმენა კოკომ მამისგან თითქოს მემკვიდრეობით მიიღო.
მამა შინ ყოველთვის საღამო ჟამს ბრუნდებოდა. კოკოს სიბნელის ეშინოდა, მამის გამოჩენისას კი ეს შიში უმძაფრდებოდა და კანკალი აიტანდა ხოლმე. ალბერტს ხელში აჰყავდა ქალიშვილი და ეფერებოდა: "საყვარელი გაბრიელი..." - ეს იყო პირველი სასიყვარულო სიტყვები, რომელიც კოკომ
ზოგადად მამაკაცისგან მოისმინა.
გოგონა მამას თავს მხარზე მიადებდა და შესჩივლებდა:

- ჩემი საწოლის ქვეშ ვიღაც ზის, რომელიც ღამით ხორბლის მარცვლებს მესვრის.

- მერე რა? - გადაიხარხარებდა ალბერტი, - ხორბალი ხომ ძალიან კარგი რამეა, იგი პურს იძლევა.

კოკომ ეს ფრაზა სამუდამოდ დაიმახსოვრა. "წმინდა გიორგის კავალერია" - ასე უწოდებს იგი მომავალში ხორბლის მარცვლებს, ხოლო ხორბალს თავის თილისმად აქცევს.

ჟანას მდგომარეობა დღითიდღე უარესდებოდა, უფრო და უფრო მოუხშირა ხველას. მამა იშვიათად ჩნდებოდა სახლში. და როცა მოდიოდა, გოგონებს თავზე აკოცებდა ხოლმე, მერე კი იკითხავდა: "როდის დაბანეს ამათ თავი?"  "გუშინ". - უპასუხებდნენ, - მარსელის საპნით". ეს საპონი სამარადისოდ დარჩება კოკოს ტუალეტის მაგიდაზე. "მამა ვერ იტანდა დაუბანელ თმას". - გაიხსენებს შემდგომში კოკო.



დედას არ სურდა, შვილები მისი ტკივილით დატანჯულიყვნენ და ხშირად უშვებდა სასეირნოდ. ჟანა მიმავალ ჟულიას დაადევნებდა ხოლმე: "პატარას მიხედე!" პატარა, რა თქმა უნდა, გაბრიელი იყო. მაგრამ წინკარში გავიდოდნენ თუ არა, გოგონების გზები იყრებოდა. კოკო ეგრევე სასაფლაოსკენ აიღებდა გეზს, ეს მისი საყვარელი ადგილი იყო - სათამაშოდაც და სასეირნოდაც. "მე ვიყავი ამ იდუმალებით მოცული ადგილის დედოფალი. ვაღმერთებდი მიწისქვეშა ბინადართ.

მიცვალებულები არ არიან მკვდრები, სანამ ჩვენ ისინი გვახსოვს". - ამბობდა მოგვიანებით. მას გამოსატირებელი ჯერ კიდევ არავინ ჰყავდა, მაგრამ იგი "სტუმრად მიდიოდა" მიცვალებულებთან და თან მიჰქონდა ნაჭრის თოჯინა, რომელსაც თვითონ კერავდა. ამ მუნჯი მოწმეების თანდასწრებით იგი ხშირად მარხავდა მიწაში არა მარტო თოჯინებს, არამედ ყველაფერს, რაც ხელში მოხვდებოდა: ჩაის კოვზს, ჭიქას, კალამს, პენალს, რომლის გაქრობამაც სახლში დიდი აურზაური გამოიწვია. "გინდა გაიგოთ, სად დადის? გაჰყევით უკან და ნახავთ!" - გამოაცხადა ჟულიამ ერთ მშვენიერ დღეს. და როცა ნახეს, სადაც დადიოდა, ერთხელ და სამუდამოდ აუკრძალეს სასაფლაოსკენ გადახვევა.



გოგონებმა გააგრძელეს სასეირნოდ სიარული, თან კალათით ხილი და კომპოტი მიჰქონდათ.

კოკოს ატმის ჭამა უყვარდა. "მეუბნებოდნენ, ატამს ჰგავხარო და მეც ვფიქრობდი, აი, ახლა საკუთარ თავს შევჭამ!"
თუმცა გასეირნება დიდი ვერაფერი შვება იყო ბავშვებისთვის. შინ დაბრუნებულებს დედა იმავე დღეში ხვდებოდათ. მისი ხველა გოგონებს შიშს უნერგავდა, როგორც უმცროსი ძმის სიკვდილი, დაბადებიდან რამდენიმე თვეში რომ გარდაიცვალა.

მალე სოფლის ცხოვრებას ბოლო მოეღო. ჟანამ ალბერტისგან წერილი მიიღო. ქმარი იტყობინებოდა, ბრივ-ლა-გაიარდში მაღაზია გავხსენი და ყველანი აქ ჩამოდით საცხოვრებლადო. ჟანა ბავშვებთან ერთად ალბერტთან გაემგზავრა. ამ ქალაქში ცხოვრობდა კოკოს ბაბუის, ანრი-ადრიენის და, რომელიც ნოტარიუსს ჰყავდა ცოლად. იგი უშვილო იყო.

ჟანა ბრივში გარდაიცვალა. იგი მხოლოდ 33 წლის იყო. პატარა კოკოს სამუდამოდ დაამახსოვრდა დედის აგონიის საშინელი სცენები... მამა ძალიან გვიან ჩამოვიდა, მან ცოლს ცოცხალს ვერ ჩამოუსწრო, ვერც მისი ცრემლები ნახა, მხოლოდ გაფითრებული, უსიცოცხლო სახე იდო ბალიშზე. ოთახში შემოვიდა თუ არა, სადაც მეზობლის ქალები მოთქვამდნენ, ალბერტი კოკოსთან მივიდა და ჩაიხუტა...
ოჯახური იდილია დამთავრდა...

მამამ არ ისურვა შვილების რჩენა, უნებისყოფო მამაკაცისთვის ეს მძიმე ტვირთი აღმოჩნდა. მალევე გამონახა გამოსავალი - ჟულია, ანტუანეტა და გაბრიელი ორთვალა საზიდარზე დასვა და მშობლებისკენ მიმავალ გზას გაუყენა. მაგრამ ანრი-ადრიენი ლამის გაცოფდა მათ დანახვაზე - მე ჩემი შვილებიც მეყოფა, სხვისი რაში მჭირდებაო! მის დას, ნოტარიუსის ცოლს, სააბატოში ახლობელი ჰყავდა, რომელიც ობოლთა თავშესაფარს ედგა სათავეში. თავშესაფარი აბაზინში მდებარეობდა, ბრივის შემოგარენში. ეს იყო ნამონასტრალი შენობა, რომანული არქიტექტურის სტილში აგებული. ბებია, ვირჟინი-ანჟელინა გასკდა ტირილით, მაგრამ ქმარს გული ვერაფრით მოულბო.


ასევე დაგაინტერესებთ:

რატომ მარხავდა კოკო შანელი ბავშვობაში თოჯინებს? - აქამდე უცნობი ფაქტები ცნობილი დიზაინერის ცხოვრებიდან!

ვინ დაარქვა კოკო შანელს გაბრიელ ბონერი
like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.