ცოტა რამ შანელის წინაპრებზე და პიკანტური წინამოს ამბავი

ღარიბი ოჯახის შვილი იყო - მამა, ალბერტ შანელი, სიცოცხლით სავსე სიმპათიური მამაკაცი, პროფესიით წვრილი ვაჭარი, მოქეიფე და ქალების მოყვარული გახლდათ.
დედა, ჟანა დევოლი, ტუბერკულოზით იყო დაავადებული, ქმარს ყველაფერს ჰპატიობდა და 33 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
ბავშვობაში კოკო ხშირად ხედავდა, როგორ ტიროდა დედა და ელოდებოდა ქმრის დაბრუნებას, რომელიც გამუდმებით სადღაც დაეხეტებოდა. მაგრამ სანამ ჟანა ცოცხალი იყო, ალბერტი ყოველთვის ბრუნდებოდა. კოკო კარზე მამის დაკაკუნების ხმას უფრო ადვილად ცნობდა, ვიდრე თავის გულისცემას - მამის დაბრუნება ხომ მისი ცხოვრების პირველ მამაკაცთან პაემანს უტოლდებოდა.



ჟანა რომ
გარდაიცვალა, ალბერტი შორს იყო, როგორც იმ დღეს, როცა გაბრიელი დაიბადა - შავთმიანი გოგონა, რომელსაც მამა ყოველთვის "დაუნაყრებელი" სიყვარულით უყვარდა.

ალბერტ შანელზე უამრავი ჭორი დადიოდა. გაბრიელი, ისევე როგორც მისი და ჟულია, იმ დროს დაიბადნენ, როცა მათი მშობლები ჯერაც არ იყვნენ შეუღლებულნი. ჟანა დევოლი წარმოშობით ოვერნიდან იყო, მეღვინის ქალიშვილი, რომელმაც დედა ადრეულ ასაკში დაკარგა. მისი სიკვდილის მიზეზი უცნობია. ერთხელ, ცივ ზამთარში, კურპიერში, სადაც ჟანა ცხოვრობდა, ალბერტ შანელი გამოჩნდა. ქალს პირველი დანახვისთანავე შეუყვარდა მომხიბვლელი მამაკაცი. ჟულიენიც, ანუ ჟულია, სწორედ მაშინ ჩაისახა.



"ჩემი მშობლები ჩვეულებრივი ადამიანები იყვნენ და ჩვეულებრივი განცდები ჰქონდათ". - ასე იხსენებდა კოკო დედ-მამას.

მოგვიანებით ყოფილ საყვარლებს, ახლა უკვე შეუღლებულებს, კიდევ რამდენიმე შვილი შეეძინათ: ალფონსი, ანტუანეტა, ლუსიენი და ყველაზე უმცროსი, ოგიუსტენი, რომელიც ჯერ კიდევ ჩვილი გარდაიცვალა. ერთ დაორსულებას მეორე მოჰყვებოდა, ლამის შეუსვენებლად. კოკო ხედავდა, როგორ ეზრდებოდა დედას მუცელი, თანდათან როგორ უჭირდა სიარული და სუნთქვა. შემდეგ დედა დროებით გაქრებოდა და შინ მორიგი ჩვილით ხელში ბრუნდებოდა. მაგრამ ყოველი მშობიარობის შემდეგ იგი უფრო და უფრო სუსტდებოდა, ძალები ეცლებოდა და ეს მის ჯანმრთელობაზე მკვეთრად აისახებოდა. ამის შემხედვარე კოკო გულში ცივად გაიფიქრებდა, რომ იგი შვილებს არასდროს გააჩენდა.



ალბერტ შანელს მოსწონდა, მის ოჯახში ლამის ყოველ წელს "ახალი და ახალი" არსება რომ ჩნდებოდა. ამაში იგი მამას, ანრი-ადრიენს, დაემსგავსა. მათი ოჯახის მამაკაცები ყველანი გასაოცრად მომნუსხველები იყვნენ. შანელები სევენის მიწაზე, პატარა სოფელ პონტეილში ცხოვრობდნენ, სადაც წაბლები ხარობდა. მთელი ოჯახი და, საერთოდ, მთელი სოფელი წაბლის შეგროვებით იყო დაკავებული, ამით ირჩენდნენ თავს. უზარმაზარი წაბლის ხეები საოცარი სანახავი იყო, თითქოს სოფლის მოსახლეობის სიძლიერეს ამტკიცებდა. საღამოობით, მუშაობით დაღლილი თანასოფლელები დუქანში იკრიბებოდნენ, სადაც სვამდნენ, სადილობდნენ, ჰყვებოდნენ ადგილობრივ ლეგენდებს და ახალ ამბებს თუ ჭორებს უზიარებდნენ ერთმანეთს. დუქნის მფლობელი, არც მეტი, არც ნაკლები, კოკოს დიდი ბაბუა გახლდათ - ჟოზეფ შანელი, რომელიც ამავე სოფელში რევოლუციის ეპოქაში დაიბადა, შორეულ 1792 წელს.

ადგილობრივი დელიკატესების გარდა, ჟოზეფი თავის დუქანში არაყსაც ყიდდა, რომელიც ნამდვილ ცეცხლს აჩენდა ყელში და ხორბლისგან იყო გამოხდილი. ასევე, საუცხოოდ ითვლებოდა პური, რომელიც იქვე, უზარმაზარ ღუმელში ცხვებოდა, კიდევ - კარაქი და ნივრიანი ძეხვი, რომელიც საერთო მოწონებით სარგებლობდა. ასე რომ, შანელების მეურნეობა ყვაოდა.



მოგვიანებით კოკო თავის თავს სწორედ ამ მხარეს შეადარებს: "ჩემი ხასიათი თითქოს გული იყო პონტეილისა, რომელიც არასდროს არავის დამორჩილებია". იქ, პონტეილის ხშირ, გაუვალ ტყეებში ერთ დროს ჰუგენოტები და კამიზარები ემალებოდნენ მდევრებს. კოკოც პროტესტანტი იყო და სიცოცხლის ბოლომდე ამ მიმდინარეობის ერთგული დარჩა.

ერთ ძალიან "ბოროტ" წელიწადს წაბლის ხეებს საშინელი დაავადება გაუჩნდა და ამ ცადაწვდენილმა ბუმბერაზებმა გახმობა დაიწყო. სოფელს თავზარი დაეცა. წაბლი იყო თითოეული ოჯახის მარჩენალი. შემზარავი სანახავი იყო ვეებერთელა ხეების გამხმარი ტოტების ყურება. რადგან სხვა გამოსავალი არსაიდან ჩანდა, სოფელმა ნელ-ნელა აყრა დაიწყო. კოკოს ბაბუა, ანრი-ადრიენი პონტეილიდან 1854 წელს აიყარა. მაშინ იგი 20 წლის იყო. მაღალმა, ახოვანმა, წარმოსადეგმა მამაკაცმა მოხეტიალე ცხოვრებას მიჰყო ხელი, თავს დროებითი სამუშაოებით ირჩენდა, სანამ ქალაქ ფურნიეში, აბრეშუმის ჭიის გამომყვან ფერმაში ამოჰყოფდა თავს.

თავდაპირველად ბიჭი ყურადღებით აკვირდებოდა, როგორ "იბადებოდა" ნაცრისფერი ჭიისგან აბრეშუმის ძაფი, თუმცა სულაც არ სურდა, ამ მოშრიალე ჭიების საკვების მოსაპოვებლად ხეებზე ეძრომიალა და ტოტები ესხიპა. ისედაც, მის სხეულს ვერც ერთი ხე ვერ უძლებდა. თავისი აგებულების გამო ბიჭს მეტსახელად გოლიათიც კი შეარქვეს. უსახლკარო გლეხის ბიჭმა საინტერესო სხვა რომ ვერაფერი იპოვა, გადაწყვიტა, დიასახლისის გოგონა მოეხიბლა - ვირჟინი-ანჟელინა, რომელიც 16 წლის იყო. მალე წყვილი დაქორწინდა. რა თქმა უნდა, ანრი-ადრიენმა ახალ ოჯახში ფხა გამოჩინა და ერთ ლიონელ ფაბრიკანტს დაუმეგობრდა, რომელსაც აბრეშუმის ძაფით ამარაგებდა. მისი რჩევით, კოკოს ბაბუამ რულონებად დახვეული აბრეშუმის ქსოვილების გაყიდვა დაიწყო. ამისთვის მას ერთი ქალაქიდან მეორეში გადასვლა უწევდა. აღმოჩნდა, რომ ბიჭს ეს საქმე გამორჩეულად ეხერხებოდა. ასე დაიწყო მისი მოგზაურობა სამხრეთ საფრანგეთისკენ, სადაც აბრეშუმის ქსოვილებს ყიდდა და ძილს უფრთხობდა ლამაზმანებს, რომლებთანაც ფლირტი მთელი ცხოვრება არ მოუშლია.



ვირჟინი-ანჟელინა ღალატის გამო ქმარს არასდროს უმართავდა სცენებს. იგი ინარჩუნებდა სიმშვიდეს და ამ სიმშვიდით - ოჯახს. უყვარდა ქმარი და მზად იყო ნებისმიერი მსხვერპლისთვის, ოღონდ კი არ მიეტოვებინათ.

ერთხელ ქმარმა შენიშნა, რომ ვირჟინის თმა გაეშალა და მზეზე იშრობდა. ერთი ამბავი ატეხა - რატომ გამოფინა მისმა ცოლმა თმა მთელი სოფლის კაცების დასანახავად? ეჭვიანობის სცენები გაუმართა. ვირჟინი-ანჟელინა სიტყვის უთქმელად ოთახში შევიდა. ცოტა ხნის შემდეგ კი გამოვიდა და აყვირებულ ქმარს თმის გრძელი, სქელი ნაწნავი ძალიან მშვიდად ხელში შეაჩეჩა - ქალმა თმა ძირში მოიჭრა. იმ დღიდან მან მაქმანიანი თავსაბურავის მოხვევა დაიწყო თავზე.

კოკო ისე იყო თავზარდაცემული, ეს დღე არასდროს დავიწყებია, მაგრამ ბებია შვილიშვილს ამშვიდებდა: "რადგან ეჭვიანობს, ესე იგი ვუყვარვარ. ამისთვის კი ნაწნავები სულაც არ მენანება". ვირჟინი-ანჟელინა ალბათ ვერც წარმოიდგენდა, რომ ერთხელაც მისი შვილიშვილი, მისი ასლი - ისინი წყლის ორი წვეთივით ჰგავდნენ ერთმანეთს - ქალებს გრძელი თმისგან გაათავისუფლებდა, რათა "თავს ესუნთქა". მერე ხშირად იხსენებდა: "ირგვლივ მხოლო გრძელ, გაშლილ თმას ვხედავდი, რომელსაც ქალები ღამის პერანგის ზემოთ გადმოიფენდნენ მხრებზე. ეს ძალიან ძველმოდური იყო". და მოდის მეტრი თავისთვის მოკლე ვარცხნილობას აირჩევს პიკანტური წინამოთი, რომელიც მისი თვალების ბრწყინვალებას ოდნავ დაჩრდილავს... ეს ნამდვილი მოდური რევოლუცია იყო.


ასევე დაგაინტერესებთ: 

მამისგან გაწირული კოკო შანელი და მისი დები

რატომ მარხავდა კოკო შანელი ბავშვობაში თოჯინებს? - აქამდე უცნობი ფაქტები ცნობილი დიზაინერის ცხოვრებიდან!

ვინ დაარქვა კოკო შანელს გაბრიელ ბონერი
like
0

კომენტარის დამატება
×
სახელი*
კომენტარი*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.