ივანე ქეშიკაშვილის ბლოგი - დღეს მოდაშია ყველაფერი

როცა თანამედროვე მსოფლიოსა და მის განვითარებაზე ვსაუბრობთ, შეუძლებელია გვერდი ავუაროთ ტექნოლოგიურ მიღწევებს და შედეგად, ხელოვნების სხვადასხვა დარგის წინსვლას. ერთი შეხედვით, ტექნოლოგიური პროგრესი პირდაპირ უნდა აისახებოდეს ხელოვნების ამა თუ იმ დარგის
აღმავლობაზე, მაგრამ თუ დავუკვირდებით, შედეგი იმავეზე არ მიგვითითებს. კლასიკად ქცეული ფილმების ახალი ეკრანიზაცია, ცნობილი მუსიკალური ჰიტების გარემიქსებული ვერსიები და რაც მთავარია, ჩვენი საუბრის მთავარი თემა - მოდა და მოდური ტენდენციები.



მიმდინარე ან თუნდაც გასული მოდის კვირეულების მიმოხილვისას, ცალსახად ნათელია ტექნოლოგიური წინსვლა, მაგრამ თავად მოდა თითქოს იგივე დარჩა ან ცოტა მივიწყებული გამოაშკარავა. ფართოდ გავრცელებული 90-იანების სილუეტები, გასული საუკუნის სხვადასხვა ხელოვნების მიმდინარეობის ზეგავლენა, გვიქმნის შთაბეჭდილებას, რომ თითქოს ხელოვნება, ჩვენი მსჯელობის შემთვევაში კი, კერძოდ მოდა, კრიზისს განიცდის. ამის დასტურად ის ფრაზაც გამოდგება, რომელსაც ბევრი მოდის კრიტიკოსი თუ გამოცემა გვაუწყებს - „დღეს მოდაშია ყველაფერი“.



მოგვწონს და ზოგჯერ აღტაცებასაც იწვევს ხოლმე სხვადასხვა ცნობილი ბრენდის ჩვენებები, მაგრამ თუ დავუკვირდებით, გვრჩება შთაბეჭდილება, რომ თითქოს ეს უკვე ნანახი გვაქვს შესაძლოა წინა ჩვენებაზე, ან რამდენიმე ათეული წლის წინათ. დასაფიქრებელია ის ტენდენციაც, რომ მსოლფიო ეძებს ახალ, კრეატიულ და დამწყებ დიზაინერებს. სავარაუდოდ ეს იმ კრიზის ერთგვარი ამოხნა და გადაწყვეტაა, რომელის დამარცხებაც სურთ მსოფლიო მოდის საბჭოებს. ისეთი უმსხვილესი ბრენდებიც, რომელთა სახელი და არსებობა უკვე საუკუნეს ითვლის, კრეატიული დირექტორების პოზიციაზე სულ უფრო ხშირად, ახალგაზრდა და ახალბედა დიზაინერებს ირჩევენ. დღითიდღე მოდა თითქოს ცდილობს გაემიჯნოს ხელოვნებას და ბოლომდე იქცეს ბიზნესად. საზოგადოებას უჭირს საუკეთესო ბალანსის პოვნა ამ ორ მიმართულებას შორის. დარწმუნებული ვარ, ბალენსიაგას კრეატიული დირექტორი დემნა გვასალია, საკმაოდ მოთხოვნადი კადრია და ბევრი ცნობილი ბრენდი ისურვებდა მასთან თანამშრომლობას, მაგრამ არა იმის გამო, რომ მსოფლიოს ძალიან მოსწონს უზომო და უსქესო სამოსი, არამედ მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი დღეს გაყიდვადია.



ყველაზე რთული კი მოდის ბიზნესში, აღნიშნული ფსიქოლოგიაა. ვიქმნით ილუზიას, რომ დიზაინერები გვთავაზობენ მოდას, ტენდენციას, ჩაცმის სტილს, სინამდვილეში კი, ამას ჩვენ ვკარნახობთ. ჩვენ ვწყვეტთ, ჩვენგან იღებენ გზავნილს, თუ რა გვინდა, რა გვჭირდება საკუთარი კომფორტისთვის. ჩვენი ქუჩის სტილი, ყოველდღიური ჩაცმულობა კარნახობს მოდის ფუძემდებლებს ჩვენს სავარაუდო არჩევანს, იმას, თუ რა გვსურს, რას ვიყიდით. რეალურად, დღეს ცოტა თუ შევიძენთ ისეთ ნივთს, რომლის ჩაცმაც თვეში ერთხელ ან უფრო იშვიათადაც მოგვიწევს. სამაგიეროდ ყველა გაიმეტებს, თუნდაც საკმაოდ სოლიდურ თანხას, ისეთი რამის საყიდლად, რომელსაც თითქმის ყოველდღიურად მოიხმარს და მასში თავს კომფორტულად იგრძნობს.



სასიხარულოა ის ფაქტი, რომ კიდევ არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ნამდვილად აქვთ სტილის შეგრძნება. „მოდური ადამიანი“ ტენდენციურობაა, ტენდენციურობა კი დროებითია. ადამიანს, რომელსაც პერსონალური სტილი აქვს, ნაკლებად აინტერესებს კონკრეტულ ეტაპზე საზოგადოებრივი აზრის რომელ გამოწვევას კარნახობს ესა თუ ის ცნობილი ბრენდი, ვერც „მასთ ჰევი“ , რომელიც მილიონობით მოდას აყოლილი ადამიანის სტილია, გახდება მისთვის ატაცებული სამოსის ტიპი.



კიდევ ერთი რეალობა, რომელიც მოდის კულტურას ანადგურებს, დღესდღეობით ძალზედ პოპულარული „ინფლუენსერების“ ინსტიტუტია. თანამედროვე მსოფლიოში სოციალური ქსელების ბუმია, ძალიან ბევრ ჩვენგანს პირად ინსტაგრამზე გამოწერილი ჰყავს ისეთი ადამიანები, რომლებიც კონტრიბუციას უწევენ სხვადასხვა ცნობილ ბრენდებს. გაურკვეველი პროფესიისა და საზოგადოებრივი სტატუსის მქონე ვარსკვლავი კიმ კარდაშიანი, დღესდღეობით ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ადამიანია მსოფლიოში და შესაბამისად, თვალშისაცემ პოზიციას ფლობს სოციალურ ქსელებშიც.



უამრავი ადამიანი ადევნებს აქტიურად თვალ-ყურს კიმის ინსტაგრამს, თუ რა ფოტოს გამოაქვეყნებს და რა ეცმევა, რათა მას მიბაძონ და მისგან მაგალითი აიღონ. მიბაძვის სურვილი იმდენად დიდია, რომ მხოლოდ ჩაცმა-დახურვის სტილით არ შემოიფარგლება და გარეგნულ იერსახეზეც ვრცელდება. მსგავსს ინფლუენსერებს გასაქანი ფულმა და ცნობილმა ბრენდემა მისცეს. ბევრი დიდი მოდის სახლი ქმნის ძალიან დიდ გარდერობს კიმისთვის და მსგავსი ადამიანებისთვის, რომ მათ ქუჩაში, სხვადასხვა საღამოზე, სანაპიროსა და უკვე საწოლშიც კი ატარონ მათი სამოსი და გამოაქვეყნონ ფოტო, რის შედეგადაც მართლაც წარმოუდგენლად იზრდება მოთხოვნა სხვადასხვა კონკრეტულ ერთეულზე. სწორედ ამისთვის ხდება აუცილებელი, რომ შეიქმნას მასობრივი, მასისთვის გათვლილი სამოსი, რომელიც მარტივად მისაღები იქნება ყველა ტიპის ადამიანისთვის.



ამ პრობლემის მოგვარება არცთუ ისე რთული იქნებოდა, დამყარებული რომ ყოფილიყო ბალანსი ხელოვნებასა და ბიზნესს შორის. მოდა ხელოვნებაა, შეკერილი კაბა კი ხელოვნების ნიმუში. „ჯოკონდა“ მიუღებელი იქნებოდა მოსახლეობის 90 პროცენტისთვის, რომ არ ყოფილიყო დიდი შემოქმედის გენიალური ქმნილება. მას ექნებოდა რიგითი პორტრეტის სტატუსი და ცოტა ვინმე თუ მოისურვებდა მის ნახვას, ან იქნებ არც დაემკვიდრებინა ადგილი საგამოფენო სივრცეში.


ივანე ქეშიკაშვილი 

like
0

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.