მარიამ გეგუჩაძე

აკუთარი ადგილი და გზა აირჩია. დამოუკიდებელი და მიზანდასახულია აუცილებლად იტყვის სათქმელს ადამიანის უფლებების დაცვის საკითხში. მანამდე კი ბევრს ფიქრობს და მუშაობს კარგი განათლების მისაღებად. უკვე ჩართულია სხვადასხვა პოლიტიკურ აქტივობაში და როგორც აღნიშნავს, ამ სფეროში თავს ყველაზე რეალიზებულად გრძნობს. მარიამ გეგუჩაძე სიამოვნებით გვესაუბრება თავის არჩევანზე, სულიერ ტრანსფორმაციებსა და ინდივიდუალურ სტილზე.


 - მარიამ, უცნაურია, რომ ჟურნალისტიკამ არ დაგაინტერესა და სხვა სფერო აირჩიე...

 - ბავშვობიდან თავისუფალ დროს, ყოველთვის დედასთან,ვატარებდი სამსახურში. ჯერ კიდევ ალიონში რომ მუშაობდა, ერთი წლის ვიყავი ველოდებოდი სამონტაჟოში. ახლა მისი მაშინდელი კოლეგები რომ მეუბნებიან "ჩემ ხელში ხარ გაზრდილი" პირდაპირი გაგებით მესმის. შემდეგ იყო კურიერი. ამიტომ, ჟურნალისტიკა ჩემი ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად იქცა. ნანუკას ძალიან უნდოდა მოვეწამლე ტელევიზიით და მის გადაცემაში რუბრიკაც კი მოიგონა, მაგრამ ჟურნალისტად იბადები. ჩემი აზრით უნარია, რომელიც ჩემი შეფასებით მე არ მაქვს. "რუსთავი 2"- ში პრაქტიკა მქონდა, რაც დამეხმარა დასკვნების გაკეთებაში. პრაქტიკულ საქმიანობაში ხედავ საკუთარ თავს და შესაძლებლობებს. თეორიულად სხვაგვარად ჩანს ყველაფერი. მიუხედავად ჩემი მხრიდან დიდი ინტერესისა, მივხვდი, რომ საშუალო-სტატისტიკური ჟურნალისტი გამოვიდოდი, რაც არ მინდოდა. საქმეში პირველი უნდა იყო. ჯერ მარტო ნანუკასთან ურთიერთობით, მასზე დაკვირვებით ვიცი, როგორი უნდა იყოს ჟურნალისტი. ეს საზომი ყოველთვის მქონდა.

- პირველი ახალგაზრდა არ ხარ, ვინც ასე თავდაჯერებით საუბრობს პროფესიულ არჩევანზე. ეს თაობის დამახასიათებელი ნიშანია?

- ბევრ ახალგაზრდას ვიცნობ, რომლებიც მიზანდასახულები არიან და ის გზებიც იციან, როგორ შეიძლება მიზნის ასრულება. ამასთან, საოცრად მებრძოლებიც არიან. შეიძლება იმიტომ, რომ საზღვრები გაიხსნა და ჩვენი თვალით ვნახეთ კონკურენცია, რომელიც მხოლოდ შენი ქვეყნის მასშტაბებს არ მოიცავს, ან ვიგრძენით საკუთარი შესაძლებლობები... ვფიქრობ, მთავარი სტიმული სწორედ ესაა. ვნახეთ, როგორ საინტერესოდ ცხოვრობენ პროფესიონალები, რამხელა შესაძლებლობები აქვთ. ჩვენმა თაობამ ეს არ იცის გადმოცემით. საკუთარი თვალით გვაქვს ნანახი.

- როდის მიხვდი, რომ პროფესიული არჩევანი ერთ-ერთი მთავარი სტიმული და ძალაა ადამიანის ცხოვრებაში?

- ბაკალავრის ორმაგ ხარისხს ვაკეთებ - პოლიტიკა და ფინანსები. შემდეგ კი მაგისტრატურას ადამიანის უფლებების საკითხებში გავივლი. ერთი წლის წინ მივხვდი, რომ ამ პროფესიით სიამოვნებით ვიმუშავებდი. ვიცით, რომ ბულინგის თემა სკოლის ასაკში გავრცელებულია. ბავშვობაში ბულინგის მსხვერპლი მეც ვიყავი და არ ვსაყვედურობ იმ ადამიანებს, რომლებიც ალბათ ვერც ხვდებოდნენ რა ტრამვას ვიღებდი მაშინ, როცა დედაჩემს თავს ესხმოდნენ. ამიტომაც, ჩემი დამოკიდებულება ამ თემის მიმართ მძაფრი იყო. ყოველთვის ვიცავდი დაჩაგრულს. "არამკითხე მოამბეს" რომ ეძახიან, ისეთი ვიყავი. ამის გამო აგრესიაც მიგრძნია. ჩემი ხასიათით, ინტერესით, ადამიანის უფლებების დაცვის სფეროში საქმიანობა ლოგიკური იქნება. თან ბოლო წელს აკადემიური ავიღე. ამ პერიოდში ბევრი სამსახური გამოვიცვალე, ბევრ სფეროს გავეცანი. ვიმუშავე არასამთავრობო ორგანიზაციის "გამჭვირვალობა საქართველო" არაჩვეულებრივი პროფესიონალების გუნდში. მათთან ურთიერთობით დიდი გამოცდილება მივიღე. სიმართლე გითხრათ, აქ მოხვედრამ ძალიან შეცვალა ჩემი დამოკიდებულება ბევრი თემის მიმართ. აქტიური მოქალაქე გავხდი. მივხვდი რომ ყველაფერი ჩვენ ხელშია და რამე თუ არ მოგვწონს, შეცვლაც მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლია. ბევრი თანამოაზრე გავიცანი "ბასიანის" აქციებზე. და ბოლოს გაჩნდა ყველაზე მნიშვნელოვანი ეპიზოდი ჩემს ცხოვრებაში. ეს არის მოძრაობა "რუსეთი ოკუპანტია"

- ახლა სად სწავლობ?

- სკოლის დამთავრების შემდეგ, გაცვლითი პროგრამით მოვხვდი ჰარვარდის საზაფხულო სკოლაში, ვსწავლობდი ბუდაპეშტში, ამერიკულ სკოლაში. შემდეგ იყო უნივერსიტეტი ამერიკაში, სადაც ორი წელი ვისწავლე ახლა პარიზში ვსწავლობ. სამწუხაროდ, მაგისტრატურამდე ბაკალავრისთვის იურიდიული საკითხები არ ისწავლება, ამიტომ სასწრაფოდ ვიცავ ორმაგ ხარისხს, რომ მაგისტრატურა იურიდიულზე გავაგრძელო ისევ ამერიკაში.

- რა მნიშვნელოვანი ცოდნა მიიღე უნივერსიტეტში?

- ვერ დავაკონკრეტებ, რთულია... გამოცდილება იყო მნიშვნელოვანი. ამერიკაში განსხვავებულ გარემოში აღმოვჩნდი, რამაც შინაგანი ტრანსფორმაცია გამოიწვია. საკუთარ თავზე დაკვირვება მახასიათებს. ხშირად ვიხსენებ რამდენიმე თვის წინ ნათქვამ ფრაზებს და ვაფასებ... თუ ვხვდები, რომ იმავე ფრაზას აღარ ვიმეორებ, ნიშნავს, რომ გავიზარდე. ჩემში ზრდის პროცესი მსიამოვნებს. ამ პროცესს განსაკუთრებით აქ დაბრუნებული ვამჩნევ. ის მნიშვნელოვანი რამ, რაც ამერიკულმა უნივერსიტეტმა მასწავლა, საკუთარ თავზე მუშაობაა. პირველი ორი წელი ლექციები გვიტარდებოდა ტექსტის სწორად წაკითხვაში, სწორად მეცადინეობასა და დროის სწორად განაწილებაზე... აქედან გამომდინარე, საკუთარ თავზე ბევრი ვიმუშავე. მგონია, ეს ცოდნა ყველაზე მეტად მადგება როგორც პროფესიაში, ისე ცხოვრებაში.

- როგორ განვითარდება მოვლენები, სად აღმოჩნდები... ან სად გინდა ყოფნა?

- რაც ოთხ წელიწადში უნდა მესწავლა, ორ წელიწადში უნდა გავიარო, ამდენად, ჯერ სწავლაზე ვარ ორიენტირებული. არ მიყვარს ცხოვრების დაგეგმვა. არც პროფესიული განვითარების... შინაგანად კი ვიცი, რა მინდა ან სად ვისურვებდი ყოფნას, მაგრამ არაფერს ვგეგმავ. ხვალინდელ დღეზე არასდროს ვფიქრობ. ისიც ვიცი, რატომ... უფროსი თაობის მხრიდან ჩვენ მიმართ მოლოდინი იმდენად დიდია, რომ ეს პასუხისმგებლობას გვიზრდის. თან ეს დიდი წნეხია. წარმოიდგინეთ, როცა სულ გესმის "მომავალი თაობა გადაგვარჩენს" და როცა გინდა ამ თაობას შენც წარმოადგენდე. მე, ძალიან თავისუფლად გავიზარდე. არ არსებობს საკუთხი, რაც მე მიკავშირდება და სხვა გადაწყვეტს. როგორც კი სრულწოვანი გავხდი, დედაჩემმა მითხრა რომ უკვე ჩემი გზა იწყებოდა სადაც მარტო მომიწევდა წასვლა. მშობლები და ოჯახის წევრები კი გამომყვებოდნენ, მაგრამ ყველა გადაწყვეტილება მე უნდა მიმეღო და პასუხისმგებლობაც ამეღო. როცა სასწავლებლად წავედი და მარტო დავრჩი, მივხვდი, რომ ხვალინდელ დღეზე ნერვიულობით აწმყოს ვკარგავდი.

- როგორი ტიპი ხარ?

- ძალიან ბავშვური. უცნაური ვარ, ვერ ვიტყვი, რომ ბოლომდე ბავშვური ვარ. ისეთიც ვარ, ასეთიც... ახლა, პასუხისმგებლობის გრძნობის გამომუშავებაზე ვმუშაობ. არა ადამიანებთან დამოკიდებულებას, არამედ დისციპლინას ვგულისხმობ. რეჟიმისადმი განსაკუთრებული, უარყოფითი დამოკიდებულება მქონდა. თითქოს რაღაცის პროტესტი მქონდა. არ ვიცი, რატომ მაგრამ უწესრიგობაში ცხოვრება უფრო მომწონდა და მივხვდი რომ ეს, უნდა შევცვალო. ამ საქმეში მეხმარება მედიტაცია, რომელსაც ინდოეთში დავეუფლე.

- ინდოეთსა და მედიტაციაზე მომიყევი...

- ინდოეთში ახლა მეორედ ვიყავი. იქ ყოველი დილა, მასწავლებლის დახმარებით, მედიტაციით იწყებოდა. ბევრი ვიმუშავე, იმდენად, რომ შიდა ხმა გავიჩინე, რომელთანაც ვურთიერთობ. ეს ხმა ყველა ადამიანს აქვს. ის ხმა ჩვენს ქცევებს მართავს. მედიტაციის შემდეგ ეს ხმა გამოიკვეთა და ჩემს თავთან, ქცევებთან ჰარმონიას მიაღწია. შემიქმნა გარემო, რომელშიც მსურს ყოფნა. პანიკისა და ქაოსის სიტუაციაში თვალის დახუჭვა და მედიტირება შემიძლია. ასე ორ წუთში მოვიყვან თავს მწყობრში. ინდოეთში გარემოსთან სრულ ჰარმონიაში ვარ. ასკეტურად ვცხოვრობ. გადავდივარ სხვა რეჟიმზე. ვცხოვრობ გარემოში სადაც მხოლოდ ცხოველებია, ვჭამ ბალახს, ვუსმენ ოკეანის ხმას, ვიღვიძებ დილის 7 საათზე. ბევრ კვლევას გავეცანი და ასეა - ადამიანის ძილის რეჟიმი მზის ამოსვლა-ჩასვლას თუ უკავშირდება, იდეალურია. ინდოეთში ვცდილობ ამ რეჟიმის დაცვას. ვიძინებ მზის ჩასვლიდან მალევე 10-11 საათზე. თბილისში რომ ჩამოვდივარ, ეს რეჟიმი იცვლება.

- ღამის ცხოვრება გიზიდავს?

- არააა... ამ მხრივ მოსაწყენი ბავშვი ვიყავი ყოველთვის. მეგობრებიც კი არ მტოვებდნენ თავისთან, რადგან იცოდნენ, რომ 12 საათამდე ჩამეძინებოდა. ძილია ჩემი მთავარი ენერგია. ამიტომ ვერ ვიკლებ.

- ინდოეთში ხშირად დადიხარ?

- რადგან ნანუკა მოიწამლა იქაურობით, ახლა ყოველ 6 თვეში ერთხელ ვივლით. ჩემი ცხოვრების წესი ჯანსაღია, მაგრამ ინდოეთი კიდევ სხვა სამყაროა. იქ, გარემოც ჯანსაღია. ერთი წლის წინ, საშინლად ალერგიული გავხდი. სპეციალური წამლით დავდივარ. რაც კი არანატურალურია, ყველაფერზე ალერგია მაქვს - ეხება როგორც საკვებს, ასევე ქსოვილებს. როგორც კი არანატურალურ პროდუქტს შევჭამ, რეაქცია გულის აჩქარებით იწყება. ავტომატურად ვშუპდები. ჩემმა ორგანიზმმა იმდენი არაბუნებრივი საკვები მიიღო, რომ რეაქცია ასე გამოხატა. დამეწყო თავის ტკივილები. ახლა ვაკონტროლებ საკვებსა და ტანსაცმელს. ხორცი ისედაც არ მიყვარს. ჩემი ძირითადი საკვები ბოსტნეულია. ამ მხრივ, ინდოეთი ჩემთვის ნირვანაა, ჩემს პირად სამოთხეს ვეძახი. ჩასვლისთანავე მის ენერგეტიკაში ვეხვევი. ისედაც მიყვარს განმარტოება, რასაც ყველაზე უკეთ ინდოეთში ვახერხებ.

- ყველაზე დასამახსოვრებელი და გამორჩეული მოგზაურობა...

- მეგობართან პორტუგალიაში ჩავედი. პარაშუტიდან გადმოხტომა გადავწყვიტეთ. ყოველდღე გადიოდა რეკლამა, რომ მთელ ევროპაში ყველაზე მაღალი, 5 000 მეტრიდან გვთავაზობდნენ გადმოხტომას. თვითმფრინავი ხომ კატასტროფაა... თვითმფრინავის დაშვების უფრო მეშინია, ვიდრე იქიდან გადმოხტომის. მოკლედ, გადმოვხტით და... ეს ისეთი ადრენალინი იყო... ენერგიული ვარ, დაშვების შემდეგ ისეთი ენერგია ვიგრძენი, რომ ვეღარ ვჩერდებოდი. ენერგიის აფეთქება მქონდა. მეგობარს ვუთხარი, რომ რაღაც უნდა მოგვეფიქრებინა. ჩავსხედით მანქანაში, წავედით ესპანეთში, სევილიაში, დავესწარით სხვადასხვა შოუს თუ პერფორმანსს. ღამე სევილიაში გავჩერდით. სადაც ასევე ჩვენი მეგობარი დაგვხდა. ეს მოგზაურობა ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე გიჟურია.

- ჩაცმის როგორ სტილს ირგებ, შენი საყვარელი ბრენდი...

- ჩაცმის სტილი ჩემს განწყობას უკავშირდება. შეიძლება ერთ დღეს ჭრელ ტანსაცმელში მნახოთ, მეორე დღეს სადა ფერებში. მოდა მე არ მეხება. ჩემი მოდა არის კომფორტი. რაშიც თავისუფლად ვგრძნოვ თავს, ეგაა ბოლო ტენდენციაც.

- სამოსს სად ირჩევ?

- გაგეღიმებათ, მაგრამ ხშირად პიჟამაში მნახავთ. ახლა ხომ მოდურია მასთან მიმსგავსებული , მაგრამ მე სულ ასე ვიყავი. კომფორტულია და იმიტომ. აკადემიური იმიჯებიც მომწონს. ჩემგან განსხვავებით ნანუკა გაცილებით თავისუფალ სტილს ირჩევს. ასეთ დროს მე უფრო ვგავარ დედას და ის შვილს. ჩემს ძვირფას დროს ნამდვილად ვერ დავხარჯავ იმააზე ფიქრში თუ რა ჩავიცვა. მომწონს ვინტაჟი და პარიზში ვიცი რამდენიმე ასეთი მაღაზია. აკადემიურ სტილში YVES SAINT LAURENT მომწონს. ჟანრობრივად მომწონს COMME des GARÇONS. თუმცა, ტანსაცმლის შეძენისას ბრენდს არასდროს ვითვალისწინებ. მომწონს ქართველი დიზაინერების ტანსაცმელი. ვცდილობ, საზღვარგარეთ მათი სამოსი მეცვას. ჩემს გარდერობში ყველაზე მეტი, დათუნა სულიკაშვილია.

- თავს როგორ უვლი?
- კარგი სახის კანი მაქვს და განსაკუთრებული მოვლა არ სჭირდება. ღამე მაკიაჟს არასდროს ვიტოვებ, შეიძლება სახის კანი ზედმეტად მგრძნობიარეა და ალერგიისგან მისი დაცვა მაინც მიხდება. ძილი და წყალია მთავარი მოვლა. სახის კანისაც და მთლიანი სხეულის.

ქეთი დარჩია