ნამუშევრები პუანტილიზმის გავლენით

ხატავს ურთულესი ტექნიკით, სადაც ძირითადი დატვირთვა ხაზსა და წერტილებზეა გადატანილი. თითოეული დეტალის შექმნას რამდენიმე საათი უნდება.
ანა ცომაიას ნამუშევრები ფერთა შეხამებითაა გამორჩეული და ამ მხრივ შთამბეჭდავია. ცხოვრობს ნიუ-იორკში. რამდენიმე ჯგუფურ
გამოფენაში აქვს მონაწილეობა მიღებული. ხატვის პარალელურად, გეგმავს ინტერიერის დიზაინის შესწავლას და ფიქრობს, რომ მისი მომავალი საქმიანობა ამ სფეროსაც დაუკავშირდება.



ანა ცომაია

- ამჯერად ამერიკაში, ნიუ-იორკში ვცხოვრობ. ვხატავ ბავშვობიდან. სკოლაში სწავლის პარალელურად, დედამ მუსიკაზე შემიყვანა. არ მომეწონა ეს პროცესი და მივხვდი, რომ ყველაზე მეტად ხატვა მიზიდავდა. ასე გამომიყვანეს მუსიკიდან და შემიყვანეს სამხატვრო ათწლედში. ეს სკოლა მაშინ კოლმეურნეობის მოედანზე მდებარეობდა. ვმუშაობდი, ძირითადად, რეალისტურ სტილში. ამერიკაში წამოსვლამდე კი განსხვავებული ესთეტიკის ძიება დავიწყე, რომელიც აღმოსავლური კულტურიდან ავიღე. ბოლო წელს, დიპლომის დაცვაზე, გეიშას თემა ავირჩიე. ვეცადე, ეს თემა აღმოსავლური, ჩინური გრაფიკისა და ფერწერის სინთეზით დამემუშავებინა. იმდენად ჩემეული აღმოჩნდა, მას შემდეგ ამ მიმართულებას მივყვები. ძირითადად აბსტრაქტული ნამუშევრები მაქვს პუანტiლიზმის გარკვეული გავლენით, სადაც აქცენტი ხაზებსა და წერტილებზეა გამახვილებული.

- გეიშას თემა რატომ აღმოჩნდა თქვენთვის საინტერესო და როგორ დაამუშავეთ ფერწერაში?

- როცა სადიპლომო თემა უნდა შემერჩია, სწორედ მაშინ ვნახე ფილმი „გეიშა“. ეს აღმოჩნდა ინსპირაცია იმდენად, რომ მთელი დიპლომი სწორედ ამ თემას მივუძღვენი და აღმოსავლური კულტურის გავლენით ვიმუშავე. სადიპლომო ნამუშევარმა იმ მიმართულებისკენ მიბიძგა, რომელშიც დღეს ვმუშაობ. მთავარი მაინც ხაზი და ფერი აღმოჩნდა. წინასწარ არასდროს ვიცი შედეგი. შეიძლება, ერთი თემა ამეკვიატოს, მაგრამ ყოველდღიურად იცვლება და საბოლოო სახე რა იქნება, არ ვიცი. შეიძლება, მოულოდნელად შუაღამეს გავიღვიძო და ერთი დეტალი დავამატო, რომელიც განსხვავებულ შტრიხს შეიტანს ნამუშევარში. ხშირად მქონია ასეთი მომენტები. ნამუშევრის საბოლოო სახე მაინც ჩემს გუნებაზეა დამოკიდებული.



- ამერიკამ რა გავლენა მოახდინა თქვენს ხედვაზე. გაიხსენეთ პირველი შთაბეჭდილებები, რომელიც ამ ქვეყნიდან მიიღეთ და აისახა თუ არა თქვენს ნამუშევრებში?

- ამერიკაზე ბავშვობიდან ვფიქრობდი. ძალიან მინდოდა ამ ქვეყანაში წამოსვლა. ერთ დღესაც ჩემი აშშ-ში გამგზავრება დადგა დღის წესრიგში. პირველივე დღეს მანჰეტენზე გავედი. უდიდესი შთაბეჭდილებები მივიღე. ეს ემოცია ნამუშევრებშიც გადავიტანე. უცქერ ამ შენობებს და თავი სიზმარში, ფილმში გგონია. ძირითადად მანჰეტენზე ვმუშაობდი, კერძოდ სოჰოში, რომელიც არტის ცენტრია. იქ იმართება გამოფენები, ვითარდება საინტერესო პროცესები. მეგობრებიც ამ წრიდან მყავს. თავადაც არტისტები არიან. ხშირად დავდივართ გამოფენებზე და მიმდინარე პროცესებს თვალს ვადევნებთ.

- ყველაზე მეტად რა გიზიდავს ამ სივრცეში?

- მიყვარს ამერიკა, რადგან დიდი შესაძლებლობების ქვეყანაა. დამიჯერეთ, ეს გახლავთ სივრცე, სადაც შრომა ფასდება. განსაკუთრებით თუ სახელოვნებო სფეროს წარმომადგენელი ხარ. რამდენჯერმე ჯგუფურ გამოფენებშიც მივიღე მონაწილეობა. თუ განსხვავებული და ამერიკელებისთვის საინტერესო ხედვა გაქვს, აუცილებლად იქცევ ყურადღებას. მჯერა, თუ ხატვას გავაგრძელებ, დამიფასდება.



- სოჰოში თანამედროვე არტი როგორ ვითარდება?

- სოჰო ტერიტორიაა, სადაც უამრავი გალერეა მდებარეობს. აქ ბევრი მაღაზია და საშოპინგო ცენტრია. ყველაფერი მაინც გამოფენებს და არტს უკავშირდება. ვისაც სიახლე აინტერესებს, სოჰოს უნდა ეწვიოს. კიდევ ერთი ტერიტორიაა „ჩელსი“, სადაც საინტერესო გამოფენები იმართება. მახსენდება ერთ-ერთი გამოფენა, რომელზეც შემთხვევით მოვხვდი. არტისტის სახელი აღარ მახსოვს, ჩინელი არქიტექტორი იყო, რომელმაც ქაღალდისგან შექმნა ობიექტები. იმდენად საინტeრესო გამოფენა იყო, ბევრმა მისი ნამუშევრები სოციალურ ქსელშიც ატვირთა. თეთრი სკულპტურები ქაღალდისგან იყო გაკეთებული და რომ გადაწევდი, იშლებოდა. ლამაზი და შთამბეჭდავი სანახაობა იყო.

- ძირითადად ხატვით ხართ დაკავებული?

- შეიძლება გაგეცინოთ, მაგრამ ამ მომენტში არ ვხატავ, ვხატავ მხოლოდ თავისუფალ დროს. სწავლის გაგრძელებას ვაპირებ. ბოლო დროს ინტერიერის დიზაინით დავინტერესდი და ალბათ ამ საქმეს შევისწავლი. აქ რომ ჩამოვედი, უმეტესად ყოფით საქმეებს ვაგვარებდი. ყველაფერი ახლაღა დავასრულე და სწავლას მივხედავ.



- ინტერიერის დიზაინი მაინც ევროპულ სკოლებს უკავშირდება. რამდენად საინტერესო სასწავლო პროგრამებია ამერიკაში?

- ამერიკაშიც არის საინტერესო პროგრამები, მაგალითად, არტინსტიტუტი, პრესტიჟულია, მაგრამ ძვირად ღირებული. არის სახელმწიფო ინსტიტუტებიც, სადაც ასევე საინტერესო პროგრამით მიმდინარეობს სწავლის პროცესი. ყოველთვის მინდოდა ინტერიერის დიზაინის შესწავლა. ავეჯის მაღაზიაში ვმუშაობ. საინტერესო სამსახურია. ერთ-ერთი უმსხვილესი ამერიკული კომპანიაა, რომელსაც დიდი ქსელი აქვს. აქ ხშირად მოგვმართავენ დამკვეთები, რომელთაც სურთ, პროფესიონალი დიზაინერის დახმარება სახლის მოწყობაში, მაგალითად, როგორი ტექსტილი მოუხდება ამა თუ იმ ავეჯს. ვფიქრობ, მიღებული განათლება ამ საქმეშიც დამეხმარება. სწავლას და საქმიანობას ინტერიერის დიზაინის მიმართულებით გავაგრძელებ.

თქვენი ხედვა როგორ ჩამოყალიბდა. როგორც აღნიშნეთ, სადიპლომო ნამუშევარმა განსაზღვრა. კიდევ რამ იქონია გავლენა თქვენს ნამუშევრებზე?

- გავიარე კარგი სკოლა, ვსწავლობდი სამხატვრო სკოლაში, სადაც კვირაში 3-4 დღეs ხატვას ვუთმობდი. ვმუშაობდით როგორც ფერწერაზე, ასევე გრაფიკაზე. გარდა ამისა, ბევრი ვიმუშავე ფერებზე. ჩემს ნამუშევრებს თუ კარგად დააკვირდებით, ფერთა კომბინაციებს მართლაც განსაკუთრებულ ყურადღებას ვუთმობ. როცა სამუშაოდ ვჯდები, ზუსტად ვიცი, სად რა ფერი უნდა გამოვიყენო. ფერებთან მიმართებაში ყოველთვის ვატარებ ექსპერიმენტებს. არასდროს ვიყენებ მხოლოდ წყლის საღებავს. ტექნიკაშიც ვცდილობ, განსხვავებულ ფორმებს მივაღწიო, ისევე როგორც განსხვავებული მასალით ვცდილობ მუშაობას. ხშირად ვიყენებ ოქროსფერ დაფერვას, ასევე დაძველების ტექნიკასაც, სტრუქტურების მისაღებად _ ყავას და ჩაის. ამით ვფერავ ქაღალდს, რაც საინტერესო ეფექტს მაძლევს. მომწონს წერტილებით ხატვა. თუ დააკვირდებით ჩემს ნამუშევრებს, მასში უსასრულო რაოდენობის წერტილს აღმოაჩენთ. თითოეულ დეტალზე 3-4 საათი ვმუშაობ.



- ალბათ რთული და დამღლელი პროცესია...

- რთულია, თუკი 5-6 დღე გიწევს მუშაობა. როცა დაღლილი ვარ, ვერ ვახერხებ მუშაობას. კონცენტრაცია მიჭირს. როცა არ ვარ დაღლილი, მომწონს ეს პროცესი, ერთგვარი რელაქსაციაა, რადგან მიყვარს ხატვა. ხშირად დილიდან საღამომდე ისე მიმუშავია, დრო გაჩერებულა.

- სად გაიმართა თქვენი გამოფენები?

- ჩემი პირველი გამოფენა 14 წლის ასაკში „ბაია გალერეაში“ გაიხსნა. ბაია ოჯახის ახლობელია და დიდი საჩუქარი გამიკეთა. გამოფენას მერაბ აბრამიშვილი დაესწრო, რომელმაც ჩემი ორი ნამუშევარი „სალამანდრა“ და „კლოუნი“ შეიძინა, ეს ორი ნამუშევარი ყველაზე მეტად მიყვარდა... ამის შემდეგ ამერიკაში ჯგუფურ გამოფენებში ვმონაწილეობდი. მათ შორის გალერეა „ისთენ არტში“ გამოვფინე ნახატები, სადაც სხვადასხვა მხატვრის 250 ნამუშევრიდან მხოლოდ 30 შეარჩიეს. გამოფენა 2 კვირას გაგრძელდა. დამთვალიერებელმა, ჩემი ნამუშევრების შეფასებისას, ყველაზე დიდი აქცენტი ფერებზე გადაიტანა. შემდეგ კიდევ ორ ჯგუფურ გამოფენაში ვმონაწილეობდი და იქაც იგივე შეფასება მივიღე.



- როგორ გარემოში გიჩნდებათ ხატვის სურვილი?

- როცა კარგ გუნებაზე ვარ. ცუდ გუნებაზე ვერ ვმუშაობ, რაც ფერებთან ურთიერთობაზე აისახება. ასეთ დროს ფერებს ვერ ვსვამ. მაგიდასთან ან მოლბერტთან ხატვა არ შემიძლია. ძირითადად, იატაკზე ვზივარ. უნდა მქონდეს დაბალი განათება. მაღალ განათებას ვერ ვიტან, ამიტომ ჩემი სამუშაო ადგილიც და სახლიც ნახევრად ჩაბნელებულია. მუშაობის პროცესში დაბალ ხმაზე მაქვს მუსიკა ჩართული. ვხატავ სიმარტოვეში. ხატვის პროცესში ხელს არავინ უნდა მიშლიდეს.
ოთახში უნდა ვიყოთ: მე, მუსიკა, ბუხარი და დაბალი განათება.

- როდის ხვდებით, რომ ნახატი დასრულებულია?

- შედეგი წინასწარ aარასდროს ვიცი. მუშაობის დროს სულ იცვლება ნამუშევარი. ხატვa იწყება იდეით და ამ იდეის ფურცელზე გადატანის სურვილით. საქართველოsa და ამერიკაზეც კი მაქვს ნამუშევრები. უფრო სწორად, იმ გარდამავალ გრძნობაზე, რომელიც ჩემში აღიძრა. ინსპირაცია შეიძლება ქუჩაში ნანახი კადრი, მეგობართან ურთიერთობაც აღმოჩნდეს, რაღაც თუ მიხარია, ან სევდიანი ვარ, ეს განწყობაც გადამაქვს ნამუშევარში. ნახატში უფრო ემოციებს ვაქსოვ. კონკრეტულ თემებს იშვიათად მივმართავ. მონატრებაsა და წყენას ფურცელზე აღვბეჭდავ. ყოველთვის ვგრძნობ, როცა ნამუშევარი დასრულებული არაა. რაღაც მაწუხებს, ვხვდები, რომ ნახატს რაღაც აკლია. ახლაც, ბოლო ნამუშევარზე, იგივე განცდა დამეუფლა. მივხვდი, რომ ვარდისფერი-მოწითალო ფერი აკლდა, რომელიც დავუმატე თუ არა, ნამუშევარი დასრულდა. ასეთი დეტალი შეიძლება ერთ თვეშიც კი დაამატო.



- რა ტენდენციები შეინიშნება მხატვრობაში. ნიუ-იორკში ეს ალბათ ყველაზე მეტად იგრძნობა.

- ამერიკელებს ინდივიდუალური ხედვა აინტერესებთ, სადაც მხატვრის არაორდინარული სამყარო იკვეთება. მოსწონთ დიდი ფორმატის ნამუშევრები. თითქმის ყველა მიმართულება მომწონს და მაინტერესებს. ყველაზე ნაკლებად მაინც რეალისტური ნამუშევრები მიზიდავს. მომწონს აბსტრაქცია. მაგალითად, ჩემი საყვარელი მხატვარი სალვადორ დალია. საინტერესოა მისი სამყარო, ინდივიდუალიზმი და ხედვა.

- როგორ წარმოგიდგენიათ შემოქმედებითი გზის გაგრძელება, რა სურვილები გაქვთ?

- ხატვას თავისუფალ დროს ყოველთვის დავუთმობ. სურვილი მაქვს, რომ ახლო მომავალში მეტ გამოფენაზე მივიღო მონაწილეობა. ბევრმა ადამიანმა გამიცნოს. ვაპირებ საკუთარი ვებგვერდისა და პორტფოლიოს შექმნას, რაც კიდევ უფრო დამეხმარება ამ გზაზე.


ქეთი დარჩია
like
0

კომენტარები

ნონა ხონელი 2018-06-17 02:07
ძალიან მაგარი გოგო ხარ შენ! ერთი შეხვედრით მოგვხიბლე მე და ჩემი და, როგორც პიროვნებამ. სულ არ ვიცოდი მხატვარი თუ იყავი. მეამაყები! წარმატებები, საყვარელო და ლამაზო!
ლია 2018-06-15 07:47
ძალიან ნიჭიერი და ჭკვიანი,თბილი და არაჩვეულებრივი ადამიანი .წარმატებები !!!

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.