სამკაული როგორც ხელოვნება

ფერებისა და ფორმების მიმართ განსაკუთრებული დამოკიდებულება ნაკეთობებშიც იგრძნობა და მისი ბინის ინტერიერშიც.

ყველაფერი ფანტაზიითა და ყოველი დეტალის მიმართ შემოქმედებითი მიდგომითაა დატვირთული. მარინა ნაცვლიშვილის სამკაულები უფრო ფერწერულ ტილოს მოგაგონებთ, სადაც მხატვარი მგრძნობიარე თემებს ეხება. ამიტომ ყოველი ნივთი განსაკუთრებული და ექსკლუზიურია, თამამი და გამორჩეული ქალბატონებისთვისაა შექმნილი.

- მარინა, პროფესიით კოსტიუმების დიზაინერი ხართ, თუმცა, თქვენი შემოქმედებითი მხარე თეატრში განვითარდა. ახლა სამკაულებზეც მუშაობთ. თქვენს სამკაულებსა და თეატრს შორის შემოქმედებითი კავშირი ნამდვილად იგრძნობა…

- ყოველთვის დიდ სამკაულებს ვატარებდი. პროფესიით დიზაინერი ვარ. მახსოვს, ჩემი სადიპლომო ნამუშევრის
ესკიზებშიც შევიტანე სამკაულები. გოგენის თემაზე ვიმუშავე და დიდი სამკაულები სწორედ ამ თემას დავუკავშირე, თუმცა მისი პრაქტიკაში გადატანა და გაკეთება მაშინ ვერ შევძელი. მერე თეატრში აღმოვჩნდი და სამუშაომ გამიტაცა. ჭოლა ჩემი მეგობარია, "თეატრალური სარდაფი" ახალი გახსნილი იყო და "სამგროშიან ოპერაზე" იწყებდა მუშაობას. კოსტიუმების მხატვრად მიმიწვია და მეც დავთანხმდი. ეს იყო საოცარი პერიოდი, რომელიც ყოველთვის განსაკუთრებულად მემახსოვრება. სრულიად სხვა, ზღაპრულ გარემოში მოვხვდი, სადაც ფანტაზიას საზღვრები არ ჰქონდა. თავად "სარდაფი" იყო ასეთი, სრულიად გამორჩეული სივრცე თეატრალურ სამყაროში. როგორც დიზაინერი ჩვენებებსაც ვმართავდი. ამ მხრივ რეალიზებულიც ვიყავი, მაგრამ თეატრმა სხვა შესაძლებლობები გამიხსნა. კარგი დრო აღმოჩნდა ჩემთვის, რომელმაც დიდი გამოცდილება მომიტანა.

STARRING: KRISTI KIPSHIDZE
ACCESSORIES: MARINA NATSVLISHVILI
PHOTO: GIORGI TSAAVA
MAKE UP: NINO MARTASHVILI, TEKO SHENKEN


- როგორ მუშაობდით პერსონაჟების სამოსის შექმნაზე, რომელშიც მათი ხასიათი აისახებოდა?

- "სარდაფში" დამხვდა შოთიკო გლურჯიძე, რომლისგანაც ბევრი რამ შევითვისე. პირველ სპექტაკლზე ერთად ვიმუშავეთ. შოთიკო სწორი მიმართულების განსაზღვრაში მეხმარებოდა და მეც მივყვებოდი ამ ხაზს. შემდეგ ეტაპზე უკვე დამოუკიდებლად დავიწყე კოსტიუმებზე მუშაობა. როგორ ხდება პერსონაჟების სამოსზე მუშაობა? თეატრში ყველაფერი ერთმანეთთან სინთეზშია. რეჟისურა, სცენოგრაფია თუ კოსტიუმები, ერთმანეთიდან გამომდინარეობს და ერთმანეთს ავსებს. გუნდური მუშაობის პრინციპია, სადაც იდეას რეჟისორი გკარნახობს.

- განსაკუთრებულად რომელი სპექტაკლი გიყვართ?

- "სამგროშიანი ოპერა". არ ვიცი, რატომ მიყვარს ასე ძალიან... შეიძლება იმიტომ, რომ ჩემი პირველი ნამუშევარია. ვთვლი, რომ ამ სპექტაკლში კოსტიუმებიც საინტერესო გამოგვივიდა. ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვან ეტაპს დაემთხვა ამ პიესაზე მუშაობა. გარდა იმისა, რომ პირველი იყო, მაშინ გავიცანი ჩემი მომავალი მეუღლე, დუტა სხირტლაძე. ჯერ კიდევ აფიშებზე იყო სპექტაკლი, როცა შვილი შეგვეძინა.

- რამდენადაც ვიცი, კინოშიც გაქვთ მუშაობის გამოცდილება. ერთი პრინციპით მუშაობთ კოსტიუმებზე?

- ვიმუშავე ლიკა ციხისელისა და სალომე კობახიძის ფილმებზე, მაგრამ თეატრი უფრო თავისუფალია ფანტაზიისთვის. აქ უსაზღვროა შენი შთაგონება, კინო მაინც ჩარჩოს გკარნახობს. კინოში ყველა ნიუანსი ზუსტად უნდა გატვალო, რადგან ეკრანი გამოსახულებას იმახსოვრებს და ყველაფერი მასშტაბში გადაჰყავს. თეატრში კი შეიძლება დეტალების უტრირება, იუმორის შეტანა... რაც კინემატოგრაფში წარმოუდგენელია. ამ მხრივ, თეატრი გაცილებით ფეერიული და ფერადოვანია. თუმცა, კინოს კოსტიუმებზე მუშაობაც არანაკლებ საინტერესოა.

- სამკაულებზე მუშაობა როდის დაიწყეთ?

- ცოტა მოგვიანებით, როც საკუთარი სამკაულის ტარების სურვილი გამიჩნდა. მომინდა ოსტატს მივბარებოდი, რომელიც ამ საქმეს შემასწავლიდა. პედაგოგის პოვნაში ჩემი შვილის ძიძა დამეხმარა და დღემდე მადლიერი ვარ მისი. მართლაც, მივედი ხელოსანთან... პროგრამა ისე იყო შედგენილი, რომ ერთი კვირა ჯერ თვალი უნდა მედევნებინა სამუშაო პროცესისთვის და შემდეგ უკვე პრაქტიკული საქმიანობა დამეწყო. რომ ვნახე, რამხელა შრომასა და რთულ ტექნოლოგიასთან იყო დაკავშირებული ყველაფერი, ვიფიქრე, ვერ შევძლებ-მეთქი. ჯერ მარტო იმდენ ინსტრუმენტს იყენებენ, მათი დამახსოვრება და სწორად გამოყენებაა რთული. პიველივე გაკვეთილიდან დაბრუნებულს, ძილში ეს ინსტრუმენტები მესიზმრებოდა. დილით რომ გავიღვიძე, ძიძას, ლენას გამოვუცხადე, ამ ყველაფრის ათვისებას ვერ შევძლებ-მეთქი, მაგრამ მთხოვა, ერთი კვირა მაინც მევლო. მართლაც, დავნებდი, ვიარე ერთი კვირა. ერთი კვირის თავზე მომცეს ხელსაწყოები და გამაკეთებინეს ჯვარი. გამომივიდა. არ გეგონოთ რომ მარტივი გასაკეთებელია, უბრალო სამკაულსაც სიზუსტე სჭირდება. შემდეგ ვიმუშავე ბეჭედზე, ეს გახლავთ ჩვეულებრივი რგოლი, რომელსაც დღემდე ვატარებ. ყველა სამკაული კეთდება ხელით და საკმაოდ რთული ტექნოლოგიით. პრაქტიკული გამოცდილების შემდეგ რთული არაფერი გგონია, მაგრამ ხომ მახსოვს ჩემი პირველი შთაბეჭდილება?!

- როგორ გააგრძელეთ სამკაულებზე მუშაობა, მიმართავდით ექსპერიმენტებს?

- მახოვს პირველ ესკიზზე მუშაობის პერიოდი. ნაკეთობა დავხატე და ხელოსნებთან მივიტანე. ესკიზი რომ ნახეს, მიხვდნენ, ამის განხორციელებას ვერ შეძლებდნენ. ერთად მუშაობა შევთავაზე. გამოცდილება მეც არ მქონდა, მაგრამ ვიმედოვნებდი, რომ მათ პრაქტიკულ ცოდნას და ჩემს იდეებს გავაერთიანებდი. სიმართლე გითხრათ, დამცინოდნენ კიდეც, უფრო სამკაულის მასიურობის გამო, როგორ უნდა ატაროო... პირველი სამკაული იყო დიდი ჩიტი, უფრო ჭედურობა, რომელზეც გაბერილი ჩიტია გამოსახული. რთული სამუშაო გახლდათ და თავისებურ მიდგომას მოითხოვდა. ხელოსნებმა ამ ჩიტს "გულნარა" შეარქვეს. ეფექტური და ლამაზი სამკაული გამოვიდა. ალბათ ერთადერთი ნაკეთობაა, რომელსაც არასდროს გამოვეთხოვები, არაფრის ფასად. ჩემმა ესკიზმა დააინტერესა დათო ხითარიშვილი, რომელიც სპეციალურად მოდიოდა და მასწავლიდა ასეთ სამკაულზე მუშაობის სპეციფიკას.

- ამასობაში, ალბათ, ზუსტად განსაზღვრეთ თქვენი ხედვა და სამკაულების სტილი...

- დიახ. ზუსტად მივხვდი, რომ არასდროს ვიმუშავებ შეკვეთით. ყოველთვის გავაკეთებ ისეთ სამკაულს, რომელიც თავად მომწონს, შემოქმედებით თავისუფლებას ვგულისხმობ. ვისაც მოეწონება, მხოლოდ ნაკეთობის დასრულების შემდეგ შეძლებს შეძენას. არც შენიშვნებს ვითვალისწინებ, ჩემს ხედვას და გემოვნებას მივყვები. სამკაულებს ჩემთვის ვაკეთებ და თუ ვინმეს მოეწონება, მის რეალიზაციაზე შემდგომ ვფიქრობ. მე ხომ ისეთ ნივთებზე ვმუშაობ, რომელსაც ყველა ვერ ატარებს.

- თქვენი სამკაულის სწორად ტარებაში რა შეიძლება ვიგულისხმოთ?

- ასეთ სამკაულს, მგონია, რომ შინაგანად თავისუფალი ადამიანი მოიხდენს. აქედან გამომდინარე, ყველასთვის არ ვაკეთებ. უპირველესად ეს სამკაული იქმნება მათთვის, ვინც მისი ფასი იცის. აქ იგულისხმება, როგოც შემოქმედებითი მხარე, ისე რთული ტექნოლოგია.

- თქვენ ძალიან გიხდებათ თავისუფალი სტილის სამოსზე. ვფიქრობ, კლასიკურ სტილსაც მოუხდება.

- ნებისმიერი სტილის სამოსს მოუხდება, მთავარია, ვინ გაიკეთებს. ჯინსზეც შეიძლება ამ სამკაულის ტარება და სადა, კლასიკურ კაბაზეც. სადა კაბაზე მხოლოდ ეს სამკაული უკვე საინტერესო ლუქია. სწორედ ასეთი სამკაულის შექმნა მინდოდა, რომელიც სამოსზე არ დაგაფიქრებდა. ეს მიდგომა ჩემს პროფესიასთანაა კავშირში. ერთი ნივთით სტილში შეიძლება საინტერესო და გადამწყვეტი შტრიხი შეიტანო.

- როგორ ატარებთ თქვენს სამკაულებს?

- მიკეთია ყველანაირი სტილის სამოსზე. ერთადერთი, რაც შეიცვალა, ისაა, რომ საყურეებს ვეღარ ვიკეთებ, ასეთი ჩვევა მაქვს. დასრულებულ ნაკეთობას ერთი დღე აუცილებლად ვატარებ. დუტა ხშირად მეხუმრება, ამ რიტუალით ემშვიდობებიო? შინიდან გამოსულს კი ერთი ნივთი აუცილებლად მიკეთია.

- დუტასთვის თუ გაგიკეთებიათ სამკაული?

- ერთი ბეჭდი ვაჩუქე, რომელსაც ყოველთვის ატარებს. უცნაური ფორმის ბრტყელი ბეჭედია გრავიურით. შიდა მხარე გაშავებულია, ზემოდან ვერცხლისფერია და როგორც ნახატი ისე ჩანს. საერთოდ, მამაკაცის სამკაულზე არ ვმუშაობ, თუმცა მსურველი ბევრია.

- რატომ მიგიზიდათ მასიურმა ფორმებმა?

- არასდროს დავფიქრებულვარ, რთულია ახსნა. შეიძლება იმიტომ, რომ ფერწერულ ტილოდ აღვიქვამ და ადვილია იდეების განხორციელება, მეტის საშუალებას გიტოვებს. ან მასიური სამკაული უფრო იქცევს ყურადღებას. მეტალი, რომელიც ამ სამკაულებშია გამოყენებული, ისიც გრავირებულია. ეს სამუშაოც ხელით სრულდება. არც ერთი ჩემი ნივთი არაა გრავირების გარეშე.

- მასალებთან როგორ ურთიერთობთ. ამ მხრივ თუ მიგიმართავთ ექსპერიმენტებისთვის?

- ძირითადად ვერცხლს ვიყენებ. მიუხედავად იმისა, რომ დასამუშავებლად უფრო რთული მეტალია, ვიდრე ოქრო. ერთი ექსპერიმენტი ჩავატარე იაპონურ ტექნოლოგიაზე, რომელსაც მოკუმეგანეს უწოდებენ. ეს ტექნოლოგია სხვადასხვა მასალის - სპილენძის, ვერცხლის, თითბრის ნაზავია. შერევის შედეგად ჭრელ მასალას ვიღებთ. ერთხელ ვცადე მუშაობა, მაგრამ რთულია. ამ მასალის ცალკე ფირფიტები კეთდება. მე კი მსურდა მისი ვერცხლთან სინთეზში გამოყენება. სირთულის მიუხედავად, ერთი კოლექციის ჩანაფიქრი მაინც მაქვს. ოქროზე მხოლოდ შეკვეთით ვმუშაობ. ოქრო დამკვეთს მოაქვს. მქონია ასეთი შემთხვევებიც.

- თქვენს ნაკეთობებს საინტერესო ზედაპირი აქვს, ქვებია?

- დიახ, საგულდაგულოდ შერჩეული ქვებია, რომელსაც პირველადი სახით ვიყენებ. მას არც ვჭრი და არც ვამუშავებ. მთელი ჩემი ჩანაფიქრი და ინსპირაცია სწორედ ამ ქვებიდან, მისი ფორმებიდან, ფერებიდან და შინაარსიდან მომდინარეობს. ის მკარნახობს კომპოზიციას. ჯერ არის ქვა და შემდეგ ყველაფერი დანარჩენი... ასეთ ქვებს ვეძებ ყველგან, განსაკუთრებით მოგზაურობისას. მყავს ძალიან კარგი გოგონა, მარიამი, რომელიც აშშ-ში ცხოვრობს და იქიდან მიგზავნის. მათი მოძიება მეტად სასიამოვნო პროცესია. სასურველი ქვების ძიებით ვარ შეპყრობილი. ხშირად მჩუქნიან, ან მეგობრებს ჩამოაქვთ მოგზაურობიდან. სათითაოდ, საგანგებოდ მაქვს თითოეული ქვა მოპოვებული, რაც სამკაულს კიდევ უფრო ექსკლუზიურს ხდის.

- მარინა, თქვენს ბინაზეც იგრძნობა, რომ შემოქმედებითი ადამიანი ხართ. ბევრი ნივთისა და ფერის კომპოზიციაში საოცარი წესრიგი იგრძნობა. ინტერიერზე თუ გიმუშავიათ?

- დავიწყე ჩემი სახლით, მეგობრებსაც ვეხმარები ხოლმე ინტერიერის მოწყობაში. ძალიან მომწონს და მიზიდავს ეს მიმართულება. დასასვენებლად წასულიც კი, ნაქირავებ ბინას ყოველთვის ჩემს გემოვნებაზე "ვარჯულებ" - რასაც თვალით ვხედავ, ყველაფერი კომფორტს უნდა მიქმნიდეს. სიამოვნებით ვიმუშავებდი დაკვეთით. ვფიქრობ, რომ ეს საქმეც ჩემია.


ქეთი დარჩია
like
1

კომენტარის დამატება

სახელი*
აღწერა*
კომენტარი, რომელიც შეიცავს უხამსობას, დისკრედიტაციას, შეურაცხყოფას, ძალადობისკენ მოწოდებას, სიძულვილის ენას, კომერციული ხასიათის რეკლამას, წაიშლება საიტის ადმინისტრაციის მიერ.