პერსონა

ნიკ ჯონასი და პრიანკა ჩოპრა დაინიშნენ!
ამერიკელი მომღერალი ნიკ ჯონასი და ინდოელი მსახიობი პრიანკა ჩოპრა 2თვიანი ურთიერთობის შემდეგ დაინიშნენ. 25 წლის მომღერალმა  ხელი გასულ კვირას პრიანკას 36 წლის იუბილეზე სთხოვა ლონდონში. ნიკმა თავის საცოლეს Tiffany & Co-ს ნიშნობის ბეჭედი აჩუქა.



პრიანკას ამ მოულოდნელ ნაბიჯზე, მთელი მსოფლიო ალაპარაკდა. მსახიობს ახალ ფილმზე Bharat- ზე ჰქონდა მუშაობა დაწყებული, ამ ამბის შემდეგ პრიანტა რეჟისორმა როლიდან მოხსნა. წყვილი ახლა ერთალ მალიბუშI იმყოფება. 



კადრი წამის მეასედში...
იშვიათად შეხვდებით ადამიანს, რომელიც წამის მეასედში მიღებულ შთაბეჭდილებებს კადრში აღბეჭდავს, თან ამ პროცესებზე გააზრებულად გესაუბრება.
ირინა შეიკის ახალი იმიჯი

ვიდრე თქვენ გეძინათ, ირინა შეიკმა ახალი ფოტოები გამოაქვეყნა და საზოგადოება გააოცა - ფოტოებზე მოდელი ახალი იმიჯით გამოჩნდა. გრძელი და ლამაზი თმის ნაცვლად მოდელს ახლა კარე და ჩოლკა აქვს. თუმცა, ამ გარდასახვის დაჯერება დღითიდღე რთულდება - რადგან მოდურ გოგონებს ბოლო დროს ძალიან უყვართ პარიკის გამოყენება. ასე, რომ სჯობს ბრედლი კუპერთან ერთად სეირნობისას გადაღებულ ფოტოებს დაველოდოთ.





ანა ვერძაძე
აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმი
იმ მიზნით, რომ ფოტოგრაფია "სიმძიმისგან გაეთავისუფლებინა", ლეგენდად ქცეულმა ლილიან ბასმანმა თავისი დროისთვის სრულიად უჩვეულო ფოტოები გადაიღო. იგი ერთ-ერთი ცნობილი ქალი-ფოტოგრაფი გახლდათ. მან აამღერა ქალური სილამაზე და ფეშენფოტოგრაფიას დაუდო სათავე. ლილიან ბასმანის ობიექტივში ხვდებოდნენ გამხდარი, მსუბუქი და ნაზი ქალები, ელეგანტურები და ბრწყინვალენი. მცირე ხნით მოდელად მუშაობისას იგი მიხვდა, რომ ფეშენფოტოგრაფიას სულ სხვანაირად ხედავდა. მართლაც, ძალიან მალე იმ დროისთვის სრულიად განსხვავებული, არატიპური ფოტოების გადაღება დაიწყო.



ლილიან ბასმანი დაიბადა 1917 წელს ნიუ-იორკში, რუსი ემიგრანტების ოჯახში. მის ბავშვობაში მშობლები დაუახლოვდნენ უკრაინელ ემიგრანტ ცოლ-ქმარს, მათი ვაჟი, პოლ ჰიმელი, მომავალში ლილიანის მეუღლე გახდა. მათ ერთმანეთი მაშინ გაიცნეს, როცა ლილიანი 6 წლის იყო, პოლი კი 9-ის. ისიც ადრიდანვე გაიტაცა ფოტოგრაფიამ, რის გამოც ახალგაზრდების ინტერესები დაემთხვა, რაც მოგვიანებით სიყვარულში გადაიზარდა.

ლილიანი სრულიად ახალგაზრდა გათხოვდა. 15 წლის იყო, როცა სახლიდან პოლთან წავიდა. მასთან ერთად ცნობილმა ფოტოგრაფმა თითქმის 80 წელი იცხოვრა და თავს ბოლო დღემდე უბედნიერეს ქალად მიიჩნევდა.



სწორედ პოლთან ცხოვრებამ იქონია გოგონაზე გავლენა. ლილიანმა უკვე იცოდა, რას ნიშნავდა პოზირება, რადგან მოდელობა მისთვის უცხო ხილი არ იყო. მოუნდა, ეჩვენებინა ის, რასაც მხოლოდ თვითონ ხედავდა და ეჩვენებინა ისე, როგორც თავად ხედავდა. მას არ ჰქონდა სპეციალური განათლება, თვითნასწავლი ფოტოგრაფი იყო, მაგრამ ამ ქალში თვითნაბადი ნიჭი იმალებოდა, სილამაზის წარმოჩენის უჩვეულო ნიჭი. შეიძლება სწორედ ამიტომაცაა მისი შედევრები ჰარმონიული და დახვეწილი. როცა მის ფოტოებს ათვალიერებ, შეგრძნება გრჩება, თითქოს დაუმთავრებელია, ხაზები - გაფანტული, შტრიხები - წვრილი, თითქოს ესკიზებიაო, სახეები - ნახევრად გამჭვირვალე... მისი ყველა ფოტო იდუმალების შეგრძნებას ტოვებს, მოუხელთებელი და ამოუცნობია და მნახველზე უძლიერეს შთაბეჭდილებას ტოვებს.



გარკვეული დროის განმავლობაში ლილიანი საკუთარი სტილის ძიებაში იყო: როგორც აღვნიშნეთ, მუშაობდა მოდელად, პოზირებდა ცნობილი ფოტოგრაფებისა და მხატვრების წინაშე, გატაცებული იყო ფერწერით.

როცა 22 წლის გახდა, ბრუკლინის ტექსტილის უმაღლეს სკოლაში ჩააბარა, სადაც საკულტო პედაგოგი, ალექსეი ბროდოვიჩი გაიცნო, რომელიც გოგონას ნოვატორულ ტენდენციებს ყველანაირად მხარს უჭერდა.

1940 წელს ახალგაზრდა ფოტოგრაფი ჟურნალ Harper's Bazaar-ის რედაქციაში მიიწვიეს, სადაც ბროდოვიჩის გუნდთან ერთად მუშაობას შეუდგა. ერთი წლის შემდეგ იგი ალექსეის პირადი ასისტენტი გახდა. უნდა აღინიშნოს, რომ Harper's Bazaar-ი პირველი მოდის ჟურნალი იყო და მასში დაბეჭდილი ფოტოები და პუბლიკაციები უდიდეს პატივად მიიჩნეოდა.



ბროდოვიჩი ხშირად უმეორებდა თანამშრომლებს, რომ ფოტოების გადაღებისას კონკრეტიკას გაჰქცეოდნენ. ამ კუთხით კი ლილიან ბასმანს ბადალი არ ჰყავდა. მსუბუქი ფოკუსი, მაღალი კონტრასტი, ზუსტად შერჩეული ფონი - ყოველივე ეს 50-იან წლებში ნამდვილ ექსპერიმენტს წარმოადგენდა. მოგვიანებით მან ისე გაითქვა სახელი, რომ ჟურნალის არტ-დირექტორობას მიაღწია. მოდელებისთვის სასიამოვნო იყო ლილიანთან მუშაობა. ფოტოგრაფი მშვენივრად ხვდებოდა, როგორ გრძნობდნენ მოდელები თავს და ისეთ პირობებს უქმნიდა თითოეულს, რომ შესძლებოდათ ბოლომდე განტვირთვა, დაძაბულობის მოხსნა და ქალის ფიგურისა და სულის ნატურალური მიმზიდველობის ჩვენება.



ლილიანის კარიერა სწრაფად მიიწევდა წინ, მას იცნობდნენ და პატივს სცემდნენ. მაგრამ წინა საუკუნის 60-იან წლებში პრიალა ჟურნალების მოთხოვნები ფოტოგრაფებთან დამოკიდებულებაში მკვეთრად შეიცვალა. წარმოჩნდნენ სახელმოხვეჭილი მოდელები, რომლებიც განსაკუთრებულ მიდგომას საჭიროებდნენ. ლილიანი იძულებული გახდა, უარი ეთქვა ფოტოსესიისთვის მოდელების დამოუკიდებლად მომზადებაზე. გაქრა კამერასთან მუშაობის მისეული მეთოდი, რომელსაც ბასმანი ასე აფასებდა. წინა პლანზე გადაღების დროებითმა ლიმიტმა წამოიწია. როცა ლილიანმა დაინახა, რომ სტანდარტული, არაფრის მომცემი ფოტოები გახდა მოდური, გადაწყვიტა, ჩამოშორებოდა ამ სფეროს, მისთვის მუშაობა მოსაწყენი გახდა.
`მე ვარსკვლავი აღარ ვიყავი, - თქვა მოგვიანებით "თაიმსთან" ინტერვიუში. ცნობილები ხდებოდნენ პარიკმახერები და ვიზაჟისტები. ისინი მართმევდნენ დიდებას და მე განზე ვრჩებოდი. ამიტომაც მომწყინდა~.



ამის შემდეგ იგი მეგობრების პორტრეტების გადაღებას შეუდგა, დაემშვიდობა მოდას და მოდურ ჟურნალებს. ნიჭიერი ადამიანი ყველაფერში ნიჭიერია და მალე მან საკუთარი ატელიე გახსნა, რომელიც 1980-იან წლებში ქალის სამოსის მოდური ბუტიკი გახდა. თუმცა ბასმანი ბოლოს მაინც დაუბრუნდა ფოტოგრაფიას, მაშინ, როცა 70-ს გადასცდა.

აღმოჩნდა, რომ მას თავისი ნეგატივები არ გადაუყრია. იგი იპოვა ფოტოგრაფიის ისტორიკოსმა მარტინ ჰარისონმა ძველ ლაბორატორიაში, როცა იქაურობას ალაგებდა. როცა ნეგატივები პატრონს დაუბრუნდა, ლილიანმა მათი გამოქვეყნება დაიწყო. იმწუთასვე მოიხვეჭა მსოფლიო პოპულარობა. მის ფანტაზიას საზღვრები არ ჰქონდა, ბეჭდავდა და ბეჭდავდა ნეგატივებს, რამაც მისი ფოტოები უნიკალური გახადა. სწორედ ამ ნეგატივებით გამოიცა ორი წიგნი და რამდენიმე გამოფენაც გაიხსნა.



თანამედროვეების მოგონებებით, ლილიანი უპირატესობას უბრალო, სადა ტანსაცმელს ანიჭებდა და სიცილით ამბობდა, მეზღვაურებისთვის განკუთვნილ მაღაზიაში ვიმოსებიო. თავად საკუთარ სტილს აბსტრაქტულ ექსპრესიონიზმად მოიხსენიებდა. თავის გადაღებულ ფოტოებში ფოტოგრაფმა ორი საყვარელი საქმანობა გააერთიანა _ ფერწერა და ფოტოგრაფია.

ლილიანი ბოლომდე შავ-თეთრი ფოტოების ერთგული დარჩა. სწორედ ამ ფერებში ხედავდა სამყაროს და დარწმუნებული იყო, რომ სხვა ფერი იდუმალებას გაანადგურებდა. იმ იდუმალებას, რომელიც ასე მნიშვნელოვანია როგორც ქალების, ასევე ფოტოგრაფიისთვის.

სიცოცხლის ბოლო წლებში ბასმანი ფოტოშოპს იყენებდა, წარმატებით აითვისა სურათების კომპიუტერული დამუშავება. ძველებურად მხნედ გრძნობდა თავს და სავსე იყო ახალ-ახალი იდეებით.



მეუღლესთან ერთად დიდხანს და ბედნიერად იცხოვრა. ფოტოგრაფიიდანაც ერთად წამოვიდნენ 60-იან წლებში. პოლმა, როგორც კი ფოტოგადაღებებს თავი მიანება, ფსიქოთერაპევტად დაიწყო მუშაობა. მაგრამ როგორც კი ლილიანი ძველ საქმიანობას დაუბრუნდა, მასზეც გაიზარდა მოთხოვნილება. სხვათა შორის, ორივე ერთ სტილში მუშაობდა, პოლიც აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის მიმდევარი გახლდათ. მისი ძირითადი პროფესია პედაგოგიკა და ფსიქოლოგია იყო, მაგრამ ლილიანის გვერდით ფოტოგრაფიისადმი ლტოლვა გაუძლიერდა. უნდა აღინიშნოს, რომ ბასმანის ყველა ფოტო დახვეწილი იყო და ფოტოს კი არა, ფერწერულ ტილოებს უფრო მოგაგონებდათ.



პოლ ჰიმელი 2009 წელს გარდაიცვალა, ხოლო 2012 წლის 13 თებერვალს ლილიან ბასმანიც გამოემშვიდობა სიცოცხლეს. იგი 94 წლის იყო.

გლენდა ბეილიმ, Harper's Bazaar-ის რედაქტორმა, ლილიანზე თქვა: "მან შეცვალა მოდის ისტორია, ფოტოგრაფია და ჩვენი შეხედულებები ქალებზე. ლილიანის ყველა ნამუშევარი გასაოცარი მგრძნობელობით გამოირჩევა. იგი პირველი იყო, ვინც ახალი მიმართულებები დანერგა, მისი ფოტოები ყოველთვის უჩვეულოდ ძლიერი გამოდიოდა".



სვეტა კვარაცხელია
Jimmy Choo-ს არასტანდარტული იმპერატორი

რამდენიმე წელიწადი გავიდა მას შემდეგ, რაც ცნობილი ფეხსაცმლის ბრიტანული მარკა, Jimmy Choo, თანადამფუძნებელმა თამარა მელონმა დატოვა. კომპანიის დიზაინს სათავეში სანდრა ჩოი ჩაუდგა, ნათესავი იმ ჯიმი ჩუსი, რომელმაც 90-იან წლებში ბრენდი შექმნა. კრეატიული დირექტორის თანამდებობაზე ორი შვილის დედა, 46 წლის სანდრა თავდაჯერებულად გრძნობს თავს და ბოლომდე დარწმუნებულია საკუთარ შესაძლებლობებში. იგი მარკის დაარსების დღიდან მუშაობდა ჯიმისთან სხვადასხვა პოზიციაზე, ხოლო დაახლოებით ექვსი წლის წინ ოფიციალური "კურთხევა" მიიღო და დღეს კომპანიის კრეატიული დირექტორი და მარკის მთავარი სახეა.




- Jimmy Choo-ს ერთ-ერთი დამფუძნებელი ბიძაჩემი ჯიმი ჩუც იყო და სწორედ მან მიმიწვია კომპანიაში სამუშაოდ 1996 წელს, მისი დაარსების პირველივე დღიდან. მაშინვე დამეკისრა პასუხისმგებლობა, ახალი მოდელების შექმნის პროცესისთვის თვალყური მედევნებინა. სანამ სენტ-მარტინის სკოლაში ვსწავლობდი, ბევრი ფიქრობდა, რომ მენეჯერობა ჩემთვის შესაფერისი იქნებოდა. ერთადერთი ადამიანი მარკის იმჟამინდელი კურატორი იყო, რომელიც დაბეჯითებით მიმტკიცებდა, რომ დიზაინერობის უდიდესი ნიჭი მქონდა. მიხარია, რომ, განგების ნებით, წარმატებით შევუთავსე პირველი პროფესია მეორეს.



პირველ წლებში პატარა გუნდი გვყავდა, მთლად გაწაფულნი არ ვიყავით, ამიტომაც გადაწყვეტილებებს თითქმის ინსტინქტურად ვიღებდით. ნელა მივიწევდით წინ, ყოველთვის ვერ ვასწრებდით, რომ ცვლილებისთვის დროულად აგვეწყო ფეხი. მაგრამ გავიდა დრო, გამოცდილება შევიძინეთ და ბევრად კრეატიულები გავხდით _ ახლა თავად შთავაგონებთ სხვებს ტრენდულ იდეებსა და მოდურ ტენდენციებს.

დროთა განმავლობაში, ქალის ფეხსაცმლის ხაზის პარალელურად, მამაკაცის ხაზიც განვავითარეთ, ასევე - ჩანთების, აქსესუარებისა და პარფიუმერიის, მაგრამ ფეხსაცმელი ჩვენთვის ყოველთვის პრიორიტეტული იქნება.



რა თქმა უნდა, რთულია, როცა ოჯახურ კომპანიაში მუშაობ და მთელი პასუხისმგებლობა მხრებზე გაწევს, ყველას მოლოდინი უნდა გაამართლო, ყველაფერს უნდა გასწვდე, მაგრამ ვახერხებ. ჩემთვის ეს პროცესი ჟონგლიორობასავითაა - რამდენიმე ამოცანას თავს ერთდროულად ვართმევ, არა მარტო დიზაინზე ვფიქრობ და ვზრუნავ, არამედ ინტერვიუების მისაცემადაც კი მრჩება დრო, შეხვედრებზეც დავდივარ. ვისწავლე ბალანსის დაცვა და სწორედ ეს არის ჩემი უდიდესი პასუხისმგებლობა, ამავდროულად ჩემი მთავარი სიამაყე.
კარგად ვიცნობ ჩვენი კომპანიის შიდა სამზარეულოს და, როცა მას სათავეში ჩავუდექი, არ გამჭირვებია, ჩემი ფანტაზიისთვის გასაქანი მიმეცა. თუმცა, მთლიანად არაფერი შემიცვლია, აქ ისედაც კარგადაა ყველაფერი აწყობილი. ჩემი მიზანი მხოლოდ ერთია - მარკის სახელი და დიდება გავამყარო და პროდუქციის დიზაინი გავაუმჯობესო. ყოველ წვრილმანში კრეატიულობის მარცვალი უნდა იგრძნობოდეს. ჩვენ უამრავ ფეხსაცმელს ვყიდით, იგი ფანტასტიკური ხარისხისაა. ჩვენ საუკეთესო ბრენდი გვაქვს - ვინც მის სახელს გაიგონებს, თვალები უბრწყინდება.



ახლა მთავარია წინ წასვლა და განვითარება. საუკეთესო მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს ვკერავთ, მაგრამ ირგვლივ სხვა ბევრი რამეც არსებობს - დაბალქუსლიანი ფეხსაცმელი, ლანჩის ძირები, გლუვზედაპირიანი... თუნდაც კედები, ბოტასი...

გვყავს ისეთი კლიენტებიც, რომლებიც ამ მარკის ფეხსაცმელების სრულ კოლექციას აგროვებენ. და ასეთი კლიენტურა ასობით ადამიანს შეადგენს.

ისეთ სარეკლამო კამპანიას ვაწარმოებთ, იმდენად ფართომასშტაბიანს, რომ ბევრს ეს ბრენდი ამერიკული ჰგონია და უკვირთ, როცა იგებენ, რომ ბრიტანელები ვართ. პირველ რიგში Jimmy Choo დღესასწაულია, ეს არის ლამაზი ფეხსაცმელი, რომელსაც მაშინ ირგებ, როცა მნიშვნელოვანი რამ უნდა აღნიშნო. არ ვილტვით იმისკენ, რომ რომელიღაც კონკრეტულ ქვეყანას წარმოვადგენდეთ, ჩვენი ბრენდი, პირველ რიგში, გლობალური ბრენდია. ასე ვთქვათ, კოსმოპოლიტები ვართ.



დღეს ძალიან შემაშფოთებელია ბრეკსიტის (ინგლისური ნეოლოგიზმი, რომელიც ორი სიტყვის პრეფიქსების გაერთიანებაა - "ბრიტანეთი" და "ექსიტ", გასვლა, რაც მიგრაციას ნიშნავს) ტენდენცია. სამწუხაროდ, შეუძლებელია წინასწარ ამის გამოცნობა და კონტროლი, მაგრამ ამან მოდაზე გავლენა არ უნდა მოახდინოს, წინ უნდა ვიაროთ და ვაკეთოთ ის, რაც საუკეთესოდ გამოგვდის: დავამზადოთ ხარისხიანი ფეხსაცმელი, რომელიც ჩვენს კლიენტებს ძალიან მოსწონთ, და განვავითაროთ ბიზნესი _ იტალიის ფაბრიკიდან დაწყებული, მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში გახსნილი მაღაზიებით დამთავრებული.

ხშირად საყვედურობენ მოდის მესვეურთ, ბოლო წლებში მოდა პოლიტიზებული გახდაო. ვერ დავეთანხმები ამ მოსაზრებას - ეს არ არის ბოლო წლების `გამოგონება~. მოდის დიზაინერები ყოველთვის რეაგირებდნენ ისტორიულ პროცესებსა და პოლიტიკურ სიტუაციებზე, ამაზე არაერთი დისერტაცია და წიგნი დაწერილა. გავიხსენოთ თუნდაც 90-იან წლებში რა გააკეთეს ვივენ ვესტვუდმა და კეტრინ ჰემნეტმა.



მიუხედვად იმისა, რომ Jimmy Choo ერთობ ახალგაზრდა ბრენდია, ჩვენი ფეხსაცმელი ქალებისთვის უდავოდ სტატუსის მატარებელი გახდა, როგორც სიმბოლო დამოუკიდებლობისა. ეს ყველაფერი კონკიას ზღაპრიდან მოდის და ყველას ბავშვობიდან გვაქვს ჩაგონებული, რომ ქალის ფეხსაცმელი ზღაპრული ნივთია. ამიტომაც გვეცვა ბავშვობაში ჩვვენი დედების მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, რათა თავი ზრდასრულ ქალად გვეგრძნო. დროთა განმავლობაში კი, რაც უფრო გვემატება ასაკი, ეს ჯადოსნული ძალა არსადაც არ ქრება, პირიქით, რეალურ კონტურებს იძენს: დღისით ჩასაცმელი სამოსი მხოლოდ ფეხსაცმლის მეშვეობით შეიძლება საღამოს კოსტიუმად გადააქციო.



ხშირად მეუბნებიან, Jimmy Choo-ს იმპერიის იმპერატორი ხართო. აბა, რომელი იმპერატორი მე ვარ? ჩემი ყველაზე საყვარელი საქმიანობაა, დავჯდე და ესკიზები ვხატო. ამის კეთება არასდროს მბეზრდება. შემიძლია ვთქვა, რომ სრულიად არასტანდარტული იმპერატორი ვარ. გამორჩეულად არასდროს მაცვია, შემიძლია, ბოტასით გავიდე ქუჩაში და ვერასდროს ვერავინ მიხვდება, რომ ამხელა კომპანიას ვუდგავარ სათავეში.



კარიერის დასაწყისში არნახულად გამიმართლა - შევძელი სრულფასოვნად დავტვირთულიყავი დიზაინერის საქმიანობით ჯერ კიდევ სენტ-მარტინის სკოლაში სწავლის პერიოდში, მე ხომ ბიძაჩემთან ვცხოვრობდი და მის სტუდიაში ვმუშაობდი. ყოველთვის მადლობელი ვიქნები ამისთვის მისი, თუმცა, ხშირად ვნანობ, რომ ადრე მომიწია სწავლის მიტოვებამ და ბევრი ჩემი თანატოლის ახლოს გაცნობა ვერ მოვასწარი. ნებისმიერ ახალბედას ვურჩევდი, ვისაც მოდის სფეროში კარიერის აწყობა სურს, კარგად ისწავლოს თავისი პროფილით, თანაც - კარგ სკოლაში, თუნდაც იმიტომ, რომ სწორი მიმართულება აიღოს, საჭირო კავშირები დაამყაროს, რაც ძალიან წაადგება მომავლის მოწყობაში.
და კიდევ - ყოველთვის ენდეთ საკუთარ ინტუიციას - ნდობის გარეშე მოდის სამყაროში არავის არაფერი ესაქმება!


სვეტა კვარაცხელია

ყველაზე მოდური ვიკი
მოდელი, დიზაინერი, მომღერალი და ტელევარსკვლავი - აი, როგორ შეიძლება ვიქტორია ბექჰემის დახასიათება.
90-იანების ნოსტალგია: ეპოქის ყველაზე ლამაზი ქალები
90-იან წლებზე ნოსტალგიების შემოწოლისას, გვახსენდება მაღალწელიანი ჯინსები, გრანჟი ან მინიმალიზმი, ასევე ეპოქის ის ქალღმერთები, რომლებმაც ჩვენი შეხედულება სილამაზეზე სრულიად შეცვალეს.
სამოდელო ბიზნესის რუხი კარდინალები

მსოფლიო მოდამ წლების განმავლობაში არაერთი ცვლილება განიცადა. ამ მხრივ "მოდურ ამინდს" ყველაზე მსხვილი "მოთამაშეები", ანუ დიზაინერები ქმნიან. მათი პროფესიონალიზმი და გამოცდილება მოდის სამყაროს სრულიად სხვაგვარად წარმოგვიდგენს.
რიანას ახალი თეთრეულის ხაზის პრეზენტაცია!
როგორც აღვნიშნეთ, 30 წლის მომღერალი რიანა ნიუ-იორკის მოდის კვირეულს დაუბრუნდა. ამჯერად მომღერალმა ახალი თეთრეულის კოლაბორაცია წარმოადგინა Savage X Fenty. მოგეხსენებათ, რიანას გასული სეზონების განმავლობაში ჰქონდა სამოსის ხაზის კოლაბორაცია პუმასთან.



გასულ ღამეს მარკ ჯეიქობსის ჩვენების დასრულების შემდეგ, რიანამ მანჰეტენზე ახალი ხაზის პრეზენტაცია ჩაატარა, სადაც მომღერალმა სექსუალური ქალის თეთრეულის ხაზი წარმოადგინა. პრეზენტაციაში მონაწილეობდნენ უამრავი ცნობილი მოდელები, როგორებიც არიან ჯიჯი და ბელა ჰადიდები, სლიკ ვუდსი და სხვა. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ სლიკ ვუდსმა პრეზენტაციაზე ორსულმა მიიღო მონაწილეობა. შოუს მუსიკალურად აფორმებდნენ არტისტები Sevdaliza და Catnaap. პრეზენტაციის სახელწოდებით „Enter the World”-ის ნახვა შესაძლებელია რიანას ოფიციალური Youtube-ის არხზე.









მილა იოვოვიჩი კენზოს ახალი სახეა!
ამერიკელი 42 წლის მსახიობი მილა იოვოვიჩი კენზოს შემოდგომა\ზამთრის კოლექციის სახე გახდა. მილა სარეკლამო ფოტოსესიაში ჯეი ელისთან, X-Men-ის მსახიობებთან ალექსანდრა შიპთან, კოდი მაკფისთან და საშა ფროლოვასთან ერთად გადაიღეს.



ფოტოსესია ფოტოგრაფ ეთან ჯეიმს გრინს ეკუთვნის ასევე ბრენდისთვის გადაიღეს მოკლემეტრაჟიანი Fashion Film-ი, რომლის პრემიერაც ნიუ-იორკის მოდის კვირეულის ფარგლებში შედგება სექტემბერში. ფილმის სახელია „The Rverything” და მისი ყურება შესაძლებელი იქნება კენზოს საიტზე 8 სექტემბრიდან.






TAMRA - როცა მოდა არ ისვენებს
აქ ყველაფერი შემოქმედებითია, - ერთ სივრცეში მოქცეული, საკიდზე ჩამოკიდებული ჭრელი კოსტიუმები, დასასვენებელი კუთხე და სამკერვალო... კომპიუტერი სამონტაჟო მაგიდაა, სადაც ფილმებს ამონტაჟებს. დაკვეთა ბევრია... როცა ისვენებს, მაშინ უბრუნდება კონსტრუქტორის მაგიდას და საკუთარი ხელით კერავს ორ ხაზს, - TAMRA და TAMRA Skate Boards. სკეიტერების თემით რამდენიმე წლის წინ დაინტერესდა, როცა მეგობრებთან ერთად დაათვალიერა დათო მესხის ფოტოპროექტი. ასე დაიბადა ფილმის გადაღების იდეა, რომელიც დათო მესხსა და სალომე მაჩაიძესთან ერთად განახორციელა. დოკუმენტურმა ფილმმა "სანამ დედამიწა მსუბუქია" დიდი წარმატება მოიპოვა და 60 ფესტივალზე უჩვენეს. სკეიტერების თემამ მოგვიანებით ფეშენში გადაინაცვლა და ასე შეიქმნა პროფესიით აუდიოვიზუალური ხელოვნების არტისტ თამუნა ქარუმიძის ბრენდი, რომელიც საინტერესო, კონცეპტუალური და ინდივიდუალური სტილით გამოირჩევა.



- თამუნა, სახელოსნოში იგრძნობა, რომ შემოქმედებითი ბუნების ადამიანი საქმიანობს. როდის იგრძენით შემოქმედებითი იმპულსი?

- შემოქმედებითი ბუნება ალბათ ჩემს ემოციურ ხასიათს უკავშირდება. შემოქმედებას უფრო ემოციურად ვუდგები, ვიდრე ინტელექტუალურად. თუმცა ინტელექტუალური გააზრების გარეშე ვერაფერს გახდები. ეს დამოკიდებულება გაცილებით გვიან იჩენს თავს. მანამდე კი, ყველაფერი, ნანახი ფილმი თუ ვიზუალური არტი, ან მოსმენილი მუსიკა, ჯერ ემოციურ ზემოქმედებს ახდენს. ამდენად, ინსპირაცია მოულოდნელად, შეიძლება ქუჩაში ნანახი კადრით დაიბადოს, თუკი გარკვეული ემოცია აღმიძრა. პროცესს, მიღებული შთაბეჭდილება როგორ გადადის შემოქმედებაში, ვერაფრით აღვწერ.

- ფილმში "როცა დედამიწა მსუბუქია" დიდი ყურადღება დაუთმეთ ხმოვან რიგს. ბგერა თქვენთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია?

- არა მხოლოდ ჩემთვის. მიჩნეულია, რომ ადამიანის აღქმის უდიდესი ნაწილი სმენის ორგანოზე მოდის. ფილმს როცა უყურებ, ჯერ სმენით აღიქვამ და მერე მზერით. ანუ, როცა გამოსახულება კარგი ხარისხისაა და ხმა ცუდი, მაყურებელს ნანახი არ მოსწონს. მაგრამ, თუკი ხმა კარგია და გამოსახულება ურიგო, მაყურებელი კარგად აღიქვამს. როცა ფილმის ხმოვან რიგზე მიდგა საქმე, ყურადღებით მოვეკიდე ამ თემას. რადგან მხოლოდ კარგი კადრი ჩემთვის არაფრისმთქმელია. ემოცია კადრის და ხმის შეერთების დროს ჩნდება. ამ სიმბიოზის გარეშე კინემატოგრაფი წარმოუდგენელია. ახლაც, როცა ფილმს ვამონტაჟებ, გამოსახულებასა და ხმაზე პარალელურ რეჟიმში ვმუშაობ.



- ყველაფერი კი ფოტოგრაფიით დაიწყო?

- დიახ, ადრეულ ასაკში ფოტოგრაფიამ გამიტაცა. შეუძლებელი იყო, არ დავინტერესებულიყავი, რადგან სურათების გამჟღავნების პროცესს ბავშვობიდან ვადევნებდი თვალს. მაშინ ყველა ოჯახში მოიპოვებოდა ფირის გამამჟღავნებელი მოწყობილობები. ჯადოქრობასავით იყო... მეც ვგიჟდებოდი ამ პროცესზე და ცხადია, ძალიან გამიტაცა. მერე დავიწყე გადაღება და ფოტოების დაბეჭდვა. გადასაღები ობიექტი წინასწარ არ მქონდა დაგეგმილი. სპონტანურად ვიღებდი ყველაფერს, რაც ჩემს ყურადღებას მიიპყრობდა. შეიძლება იმიტომ, რომ პატარა ვიყავი და იდეა არ მქონდა. პროცესი მანიჭებდა სიამოვნებას. თუმცა, ძალიან მიყვარდა ადამიანებსა და გარემოზე დაკვირვება, რაც შემდგომში დოკუმენტური კინოს მიმართ დაინტერესებაში გადაიზარდა. დოკუმენტალისტიკა ახლაც მაინტერესებს. ვერაფრით მივუდექი მხატვრულ ფილმს. ვფიქრობ, რაც ჩვენ გარშემო ხდება, უკვე ფილმია. ჩემი ფუნქცია საინტერესო თემების დაჭერა და ჩვენებაა. რეალური ცხოვრებიდან ვიღებ სიუჟეტებს. თავიდანაც ასე იყო, საინტერესო დეტალებს ვიჭერდი და ფირზე აღვბეჭდავდი. შემდგომ, ბერლინის სამხატვრო აკადემიაში, ფოტოგრაფიის კურსზე დავიწყე სწავლა. იქ სხვა ინფორმაცია მივიღე. ფოტოში სხვა შინაარსი ჩავდე. მხოლოდ დაკვირვება აღარ კმაროდა, აუცილებელი იყო კონცეფციის მოფიქრებაც. კურსის დასრულების შემდეგ აკადემიაში გავაგრძელე სწავლა. ჩემი გადაღებული ფოტოები საკმარისი აღმოჩნდა, რომ აკადემიის სტუდენტი გავმხდარიყავი, რაც საკმაოდ რთული იყო, რადგან იქ სწავლას უკვე შემდგარი არტისტები აგრძელებდნენ. მათი მოთხოვნებიდან გამომდინარე, მაინც გამოუცდელად ვითვლებოდი. აუდიოვიზუალური მედიის ფაკულტეტზე ჩავაბარე. იქ გაცილებით გაფართოვდა ჩემი ცოდნა. აუცილებელი იყო, კარგად ამეთვისებინა ფოტოც, ვიდეოც და გრაფიკული დიზაინიც.



- როგორ სასწავლო პროგრამას გთავაზობდა ბერლინის სამხატვრო აკადემია. რა მნიშვნელოვანი ცოდნა მიიღეთ?

- საკმაოდ ფართო სფეროა აუდიოვიზუალური მედია და დიდ სასწავლო პროგრამას მოიცავდა. ყველაფერი უნდა გვესწავლა, რაც ამ სფეროს უკავშირდებოდა, კინემატოგრაფიც კი. პირველი ორი წელი თეორიულ კურსს ეთმობა. მერე ირჩევ მიმართულებას. მე ვიდეოხელოვნება და კინო ავირჩიე. მანამდე ყველაფერთან მქონდა შეხება. სწავლის პროცესზე რა გითხრათ, არავინ აკონტროლებდა შენს დასწრებას. თუ არ ივლიდი, ისევ შენ დაგაკლდებოდა. სწავლის პერიოდში ბევრს ვწუწუნებდი. დატვირთული ვიყავი და არ მომწონდა. რაც უნდა უინტერესო პროფესორი მყოლოდა, მაინც ბევრს ვსწავლობდი. ის მაინც ვისწავლე, რა არ მომწონდა და რატომ. ვისწავლე აზრის გამოხატვა, საკუთარი ნამუშევრის სხვებისთვის ახსნა. ეს ნიშნავს, რომ ნამუშევარს არა მხოლოდ ინტუიციით მივუდექი, არამედ გავიაზრე, რისი გადმოცემა შემეძლო. აკადემიაში ყოველთვის მეკითხებოდნენ, რას ნიშნავდა ჩემი ნამუშევარი. ვიგრძენი, რომ ეს პროცესი აზროვნებას მივითარებდა.

- თუ გქონდათ საინტერესო დავალებები და რომელს გაიხსენებდით?

-  ბევრ დავალებას გვაძლევდნენ და ბევრს "ვახალტურებდი". პატარა ვიყავი და ცხადია, გართობა მინდოდა. ვერ ვიტყვი, რომ სწავლით თავს ვიკლავდი, მაგრამ რა დავალებასაც ვასრულებდი, მოწონებას იმსახურებდა. იოლად "ვძვრებოდი" სიტუაციებიდან. მაინც ვახერხებდი საინტერესოს გაკეთებას, რაშიც ნიშანს მიწერდნენ. გავიხსენებდი სადიპლომო ნამუშევარს  - ეს იყო ჩემი პირველი დოკუმენტური ფილმი "ზაჰესი 708", რომელიც 90-იან წლებზე მოგვითხრობდა. ვფიქრობ, წლებთან ერთად უფრო აქტუალური გახდა ფილმში გაჟღერებული თემა. კარგი ფილმი გამოვიდა. ეს ფილმი ძალიან მიყვარს.



- აკადემიის დამთავრების შემდეგ მოვლენები როგორ განვითარდა?

- აკადემიაში მონტაჟის არაჩვეულებრივი მასწავლებელი მყავდა. დარჩენა და ტელევიზიაში მონტაჟზე მუშაობა შემომთავაზა. ამ პერიოდში მონტაჟი კარგად ვისწავლე. იმდენი რამის, მათ შორის არაფრის მთქმელი მასალის დამონტაჟებამ მომიწია და დიდი გამოცდილება მივიღე. ეს ცოდნა ბევრ რამეში მეხმარება, განსაკუთრებით კინემატოგრაფიაში. ფილმს რომ გადაიღებ, ის დასრულებული არაა. ფილმი სამონტაჟოში სრულდება. კინორეჟისორები ხშირად მომმართავენ თანამშრომლობისთვის.

- მოგვიყევით ფილმის "სანამ დედამიწა მსუბუქია" შესახებ... ამ ფილმში სკეიტერების თემა აჟღერდა, რომელიც შემდეგ კონცეპტუალურ ფეშენში, ალბათ უფრო არტში გადაიზარდა.

- ფილმი ერთ თვეში გადავიღეთ. მისი დასრულების ძირითადი დრო მონტაჟს დაეთმო. ფილმის გადაღების ინსპირაცია დათო მესხის ფოტოგრაფია იყო. ერთ დღეს ფილმის გადაღების იდეა სალომე მაჩაიძემ შემოგვთავაზა. მე, სალომემ და დათომ ერთად დავიწყეთ ამ ფილმის კონცეფციაზე ფიქრი. თავიდან სქემა ავაგეთ, ანუ რის შესახებ გვინდოდა მოგვეთხრო. დანარჩენი კი, ბიჭები რას ფიქრობენ, რაზე ლაპარაკობენ, რა თემებს შლიან, მათი ისტორიებია. ლოკაცია ჩვენ შევარჩიეთ, მაგრამ ყველაფერი, რასაც ფილმში ხვდებით, დოკუმენტური მასალაა.



- ფილმში ლამაზი კადრებია, - სივრცეში სკეიტერების ფრენით... ვინ არიან ისინი?

- ვთვლი, რომ სკეიტერობა სამყაროს მიმართ ურთიერთობის უკვე გააზრებული ფორმაა. საინტერესო და ინდივიდუალური ადამიანები არიან თავიანთი გამოკვეთილი ხასიათებით. ისინი მიდიან ტკივილზეც, ტრავმებზეც. შეიძლება გააზრებულად არა, მაგრამ დინების, საზოგადოებისთვის მიღებული ნორმების საწინააღმდეგოდ, რაღაც წესრიგს, შეთანხმებულ ნორმებს არღვევენ. ამ ფორმით ისწრაფვიან თავისუფლებისკენ.

- თქვენი ნამუშევრები ინდივიდუალიზმის, თავისუფალი სულისკვეთებისა და მონტაჟის ხელოვნების არაჩვეულებრივი ნაზავია...

- მიხარია, თუ ეს შენიშნეთ. ვერ ვიტყვი, რომ ჩვენი სკეიტერები თავიდან ამ ფილმით აღფრთოვანდნენ. ყველაზე რთული მათი ფილმში ალაპარაკება აღმოჩნდა. ისინი არ იყვნენ ჩვეული თავიანთი ფიქრების ხმამაღლა გამოხატვას, თავიანთ ინტიმურ საკითხებზე საუბარს. ნელ-ნელა გაიხსნენ. სალომე ბევრ შეკითხვას უსვამდა, რათა მათგან ზუსტი პასუხი მიეღო. ამ გადაღების ყველაზე რთული ნაწილი ალბათ ეს იყო. ფილმის დასრულების შემდეგ დაიწყეს ყველაფრის გააზრება. ელოდნენ სკეიტერებზე ფილმს, სადაც მათი მაგარი ტრიუკები იქნებოდა ნაჩვენები. სრულიად სხვა თემას წააწყდნენ და შეიძლება ამიტომაც მოგვიანებით დაიწყეს ფილმში დასმულ საკითხებზე დაფიქრება. ჩვენი სურვილი იყო, მათთან ერთად გვეჩვენებინა ის დრო და ადგილი, სადაც უწევდათ ცხოვრება.



- როგორ გადაერთეთ ტანსაცმლის დიზაინზე?

- სრულიად შემთხვევით. რაღაცების კერვა დავიწყე მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩემი ძირითადი საქმიანობისგან დამესვენა. კომპიუტერთან მიჯაჭვული ვიყავი. ნელ-ნელა ამ ყველაფერმა სერიოზული ფორმა მიიღო. შარშან ამ ბრენდს სახელი TAMRA მოვუფიქრე.

ყველაფერი საკუთარ თავზე ზრუნვით დაიწყო. თავიდან ჩემთვის ვიკერავდი. ყველას მოსწონდა ჩემი შეკერილი პალტო, რომელზეც დიდი მოთხოვნა გაჩნდა. ახლაც არაკომერციულად ვუდგები ჩემს საქმიანობას. ვკერავ იმას, რაც მომწონს და გაყიდვაზე ნაკლებად ვფიქრობ. ეს პროცესი მაგონებს კინემატოგრაფიას. ვიგონებ ამბებს. პირველი კოლექციის ინსპირაცია მონღოლი მონადირეების კოსტიუმი იყო - არწივებით ცხენზე ამხედრებულები მგლებზე რომ ნადირობენ. პალტოები, რომელიც შევკერე, ძალიან ჰგავს მათ სამოსს. ეს კოსტიუმები ჩემს სკეიტერებს მოვარგე, პოდიუმზეც გამოვიყვანე. ფილმის მერე ჩვენი მეგობრობა გაგრძელდა და დღემდე სხვადასხვა ფორმით ვთანამშრომლობთ. მეორე კოლექცია ლიტერატურის გავლენით შეიქმნა. პავიჩის Dream Catcher-ს უდევს საფუძვლად. ეს ნაწარმოები არის ადამიანებზე, რომლებიც სხვის სიზმრებში მოგზაურობენ. უცნაურად, უცებ ამომიტივტივდა ეს თემა და დავიწყე მუშაობა. იდეა შეიძლება მოულოდნელად დაიბადოს. როგორ ინაცვლებს ეს თემა კოლექციაში, ძნელი ასახსნელია. ის ენერგია, რომელიც ამ თემით იბადება, ტრანსფორმირდება რაღაც ფორმაში. აქაც ყველაფერი ჭრელი იყო. თავად როგორც ვიმოსები, ის სიჭრელე გადადის კოლექციებშიც. იმასაც ვერ ავხსნი, ამ ფერებს როგორ ვაბამ ერთმანეთთან. მიჭირს რაღაცის გამეორება. როცა კერვას ვიწყებ, იმიჯი მოფიქრებული მაქვს, მაგრამ მუშაობის პროცესში ხშირად იცვლება. ძალიან მაგონებს მონტაჟს, სპონტანურად ხდება რაღაცების გადაწყობა. შემდეგ იბადება შემდეგი იდეა და ასე ეწყობა. პროცესი იმდენად იმპროვიზებულია, კოსტიუმის ზუსტ ასლს ვერ ვიმეორებ.



- ჩემთვის მოულოდნელი აღმოჩენა იყო ის, რომ კოლექციებს საკუთარი ხელით კერავთ...

- შეიძლება იმიტომ, რომ მუშაობის პროცესში კონსტრუქტორებისგან ხშირად ვაწყდებოდი წინააღმდეგობებს. მეუბნებოდნენ, რომ ჩემი იდეები შესასრულებლად რთული იყო და არ გამოვიდოდა. ისიც არ ვიცოდი, ჩემი აზრი როგორ გამეტანა და ჩემს სისწორეში ისინიც დამერწმუნებინა. ასეთი ბარიერი აღარ მომეწონა და თავად დავიწყე კონსტრუირების შესწავლა, რაშიც არაჩვეულებრივი პედაგოგი ნანა კუკულაძე დამეხმარა. დღემდე ვაგრძელებ სწავლის პროცესს. ვფიქრობ, კონსტრუირება ამოუწურავი თემაა, რადგან ახალ-ახალ იდეებს უკავშირდება. გარდა ამისა, კარგადაც რომ გამოჭრა თარგი, თუკი არასწორად შეკერავ, სასურველ შედეგს ვერ მიიღებ. იმის თქმა მსურს, რომ კერვა პროფესიულ დონეზე ავითვისე. ახლა კოლექციებს საკუთარი ხელით ვკერავ. რთული და დამღლელი პროცესია, მაგრამ ასე მირჩევნია. ამიტომ, დიდი კოლექციები არ გამომდის.

- ასე იკერება სკეიტერების სპორტული ხაზიც?

- ძველ თაობას ახალი თაობის სკეიტერებიც შეემატნენ. ასე გაიზარდა ჯგუფი. რადგან ყველაფერი ერთმანეთთან იყო გადაჯაჭვული, სკეიტერების ბრენდზე დავიწყე ფიქრი, რომელსაც დავარქვით Tamra სკატებოარდს. ეს ხაზი სპორტულ ტანსაცმელს უშვებს. გარდა ამისა, სკეიტერების დაფებზეც ვმუშაობთ. ყველაფერი ისეა, როგორც ნამდვილ სკეიტბრენდს შეეფერება. ამ ხაზში ქუჩის მოდისა და ფეშენის შეერთება გადავწყვიტე. ვუშვებთ შარვლებს, პერანგებს, ქურთუკებს, მაისურებს, ჩანთებს. გამოყენებული მაქვს ნაქარგი, ბევრი სიჭრელეა. ეს ხაზი სკეიტერებსაც მოსწონთ და ამ ტანსაცმელს თავადაც ატარებენ.



- ვერ ვიტყვი, რომ ეს სამოსი ტენდენციებს ითვალისწინებს. უფრო არტია...

- არ ვარ ბოლომდე ფეშენდიზაინერი, ამდენად არ ვარ მოდის ტენდენციებში ჩართული. ფილმის მონტაჟის დროს მოდაზე ნამდვილად არ ვფიქრობ. ტანსაცმლის კერვა ჩემთვის დასვენებაა.

- სოციალურ ქსელში, მათ შორის დემნა გვასალიას ფეიჯზე ვიდეორგოლი გავრცელდა, სადაც Tamra სკატებოარდს იყო წარმოდგენილი...

- ჩემს გერმანელ მეგობრებს სამოდელო სააგენტო აქვთ. ფილმის ნახვის შემდეგ სკეიტერებით დაინტერესდნენ. ეს მოხდა ორი წლის წინ, როცა Bალენციაგა-ს მამაკაცის კოლექციისთვის მოდელებს ირჩევდნენ. ბიჭებს გადაუღეს ფოტოები და ორი მათგანი შეარჩიეს. სანდრო ფოფხაძემ და ნიკა ჭავჭავაძემ მიიღეს მონაწილეობა Bალენციაგა ჩვენებაზე. წელს უკვე VETEMENTS კასტინგზე მიიწვიეს. ვიდეო ჩემი გადაღებულია - სკეიტერები შესვენებაზე. ძალიან უცნაურად გადაება ეს ყველაფერი. სკეიტერების ჩვეული ცხოვრებიდან ბიჭებმა სხვა სამყაროში გადაინაცვლეს, - ჯერ ფილმში, შემდეგ უკვე პოდიუმზე.

- თამუნა, ამჯერად რაზე მუშაობ?

- ახლა ბელორუსი რეჟისორის დოკუმენტურ ფილმს ვამონტაჟებ. ფილმი უნარშეზღუდულ ადამიანებზეა, -  როგორ ურთიერთობენ, როგორ უყვართ. ფილმის მსვლელობის დროს მაყურებელსა და ამ ადამიანებს შორის ზღვარი იკარგება და ხვდები, რომ ჩვენ შორის განსხვავება არ არის. საკუთარი ისტორიები გახსენდება და მათთთან სრულ იდენტიფიკაციას ახდენ. ეს მიდგომა ფილმში ძალიან მომწონს.

- რაც შეეხება ახალ კოლექციას?

- მაქვს იდეები, რომელსაც აუცილებლად განვახორციელებ. ამის დრო ჯერჯერობით არ მაქვს. ფილმის დამონტაჟების შემდეგ ვაპირებ მუშაობის დაწყებას. ორი საქმის ერთმანეთთან შეთავსება არ გამომდის. ორივე სამყარო სრულ ჩართულობას მოითხოვს, რადგან მოცემულ მატერიაში ბოლომდე ვერ შედიხარ. ფილმის მონტაჟის დროს მოდა ისვენებს.


ქეთი დარჩია


ფილიპ პლეინი - მეკობრე პოდიუმიდან
გერმანული ბრენდი "ფილიპ პლეინი" (Philipp Plein) აწარმოებს ქალის, მამაკაცის, ბავშვის ტანსაცმელს, ფეხსაცმელსა და აქსესუარებს. ბრენდის ძირითადი ხაზი არა მხოლოდ Fashion-ხაზია, არამედ Lunettes, მზის სათვალეების ხაზიც, Diamonds - საიუველირო სამკაულები, Home Collection - ავეჯი და სხვადასხვა საოჯახო ნივთი, ასევე ტექსტილი. - თუ მკითხავთ, საიდან ვიღებ შთაგონებას, გიპასუხებთ, რომ ყველაფრისგან. სამყარო იმდენად მშვენიერია, მხოლოდ თვალის გახელაა საჭირო იმის დასანახავად, რასაც ეძებ. - ამბობს ფილიპი.

რა თქმა უნდა, სამყარო მართლაც მშვენიერია, მაგრამ ყველას როდი შეუძლია თვალის გახელით მისი დანახვა. თუმცა, მათი წყალობით, ვინც ხედავს და სილამაზეს ქმნის, საშუალებას აძლევს სხვებსაც, დაინახონ იგი და არა მხოლოდ დაინახონ, ხელითაც შეეხონ ამ სილამაზეს. დიზაინერი ფილიპ პლეინიც ერთ-ერთი ახალგაზრდა და წარმატებული მოდელიერია, რომელიც კოლექციების შექმნისას საკუთარ თავს ამოცანას უსახავს - სამყარო კიდევ უფრო ლამაზი გახადოს.



ბრენდის შტაბბინა შვეიცარიაში მდებარეობს, ხოლო სამოსი იწარმოება იტალიაში, საოჯახო ტექნიკა და აქსესუარები - გერმანიაში, კოლექციების ჩვენება კი მოდის კვირეულებზე ხდება ნიუ-იორკში, მილანში, ბერლინში, ლას-ვეგასში, ბარსელონაში, მოსკოვში. მისი ბრენდი მსოფლიოს 40 ქვეყანაშია წარმოდგენილი.

ფილიპ პლეინი დაიბადა 1978 წელს მიუნხენში, გერმანიის ერთ-ერთ ლამაზ ქალაქში. ბავშვობაში მშობლებთან ერთად ბევრს მოგზაურობდა, სტუმრობდა მუზეუმებს, გამოფენებს, რამაც მისი სხვადასხვა ქვეყნის კულტურისა და ხელოვნებისკენ სწრაფვა განაპირობა, ამან კი ასახვა მის შემოქმედებაში პოვა. გარდა იმისა, რომ ხელოვნებისადმი გაუჩნდა ინტერესი, მათემატიკითაც იყო გატაცებული.



სურდა, ეკონომისტი გამოსულიყო. მათემატიკის სიყვარულმა სწორედ ეს მიზანი ჩაუნერგა, თუმცა ბადენ-ვურტემბერგის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ ნიურნბერგში გაემგზავრა და ფრიდრიხ-ალექსანდრეს სახელობის უნივერსიტეტში იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩააბარა. სწავლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა მაინც ეკონომიკის სფეროში დაიწყო. მისი აზრით, იურიდიული განათლებით ეკონომიკაში უფრო მეტს მიაღწევდა. რაც შეეხება დიზაინერის პროფესიას, სრულიად შემთხვევით აირჩია.

ძაღლისთვის, რომელსაც თავს ევლებოდა, ვერა და ვერ მოძებნა კომფორტული სავარძელი. არ დაუტოვებია არც ერთი გერმანული მაღაზია, მაგრამ სასურველ მოდელს ვერ მიაგნო. მაშინ გადაწყვიტა, თავად დაემზადებინა ოთხფეხა მეგობრისთვის სასურველი ავეჯი. ასეც მოიქცა. როცა სავარძელი გააკეთა და მეგობრებს უჩვენა, ყველანი აღფრთოვანდნენ და თავიანთი ცხოველებისთვისაც სთხოვეს მსგავსის გაკეთება.



ეს მოხდა 1998 წელს. იმდენად ლამაზი ნაკეთობები გამოსდიოდა, ურჩიეს, დიზაინერი გამხდარიყო. რჩევა ფილიპს ჭკუაში დაუჯდა და შესაძლებლობების მიხედვით, პატარა სახელოსნო გახსნა, სადაც საოჯახო აქსესუარებისა და ავეჯის დამზადება დაიწყო.

შეკვეთებმაც არ დააყოვნა. შემოსულმა თანხამ საშუალება მისცა, არა იაფფასიანი, არამედ ეგზოტიკური ხის მასალა შეეძინა და სერიოზულად მოეკიდა ამ საქმისთვის ხელი. ხის მასალის გარდა იყენებდა ტყავს, ხავერდს, აბრეშუმს.

ერთხელაც, ერთმა კომპანიამ მოდის კვირეულის დღეებში, რომელიც დიუსელდორფში იმართებოდა, მოსასვენებელი ოთახის დიზაინისთვის პროექტი შეუკვეთა. ფილიპმა გადაწყვიტა, საჩუქრის ვარიანტში სტუმრებისთვის ტყავის ჩანთებიც შეეკერა.



წარმატება თავბრუდამხვევი იყო. ფილიპს ვერც კი წარმოედგინა, მისი ნამუშევარი ასეთ ფურორს თუ მოახდენდა.

ახალგაზრდა დიზაინერმა გააგრძელა ავეჯზე მუშაობა, პარალელურად რამდენიმე ნიმუში პარიზში წაიღო Maison&Objet-ის გამოფენაზე. თავისი სტენდი პლეინმა რამდენიმე უჩვეულო ნივთით გაალამაზა - მოაწყო მილიტარის სტილის ვინტაჟური პარკი, რომელიც სვაროვსკის თვლებით იყო გაფორმებული. მალევე შეამჩნია, რომ ამ დიზაინმა მყიდველთა ყურადღება მიიპყრო. სწორედ მაშინ მიხვდა, რომ დადგა დრო, ტანსაცმლის დიზაინერობა დაეწყო.

ბრენდ Philipp Plein-ის შექმნის თარიღად 2004 წელი მიჩნევა. სწორედ ამ წელს ჩაუშვა წარმოებაში დიზაინერმა ტანსაცმლის პირველი ხაზი. ფილიპმა გადაწყვიტა, შეექმნა "ნებისმიერი სტილი, მოსაწყენის გარდა".



ორი წლის შემდეგ საიუველირო ნაწარმის წარმოებაც დაიწყო, ხაზს Dirty Diamonds ერქვა. 2007 წელს კი შექმნა კოლექცია, რომელშიც გამოიყენა აპლიკაციები სვაროვსკის თვლებით, რომელიც თავის ქალის სხვადასხვა ფორმას განასახიერებდა, რაც ბრენდის განმასხვავებელ ნიშნად იქცა.

პლეინი ერთ-ერთი პირველია, რომელმაც ტანსაცმლის წარმოებისას აქსესუარად თავის ქალა გამოიყენა. თავის ქალის იდეა ფილიპს შთააგონა საყვარელმა კინოპერსონაჟმა ჯეკ-ბეღურამ ცნობილი ფილმიდან, "კარიბის ზღვის მეკობრეები". ალბათ ამიტომაცაა, რომ მის კოლექციებში გოტიკური სტილის მეკობრული ხაზები შეიმჩნევა. იგი იყენებს მეტალის დეტალებს, ეგზოტიკური ტყავის სხვადასხვა სახეობას, ატარებს ექსპერიმენტებს სამოსის ფორმაზე, კლასიკურ თარგებს სხვა სტილს უხამებს და ა.შ.



2009 წელს სწორედ პლეინს შესთავაზეს ამერიკული კომპანიის წარმომადგენლებმა მათ მიერ წარმოებული სათამაშოებისთვის ტანსაცმელი ფილიპს შეეკერა. დიზაინერმა ბარბის სვაროვსკის თვლებით გაწყობილი ბრწყინვალე შავი კაბა ჩააცვა, მხრებზე კი პალანტინი მოასხა.

2011 წელს მოდელიერმა თავისი პირველი საბავშვო კოლექცია წარმოადგინა - გაზაფხული-ზაფხული 2012, რომლის მაისურებზე პრინტის სახით დისნეის სტუდიის მულტფილმებისა და კომპანია "მარველის" კომიქსების გმირები იყო გადატანილი.

2012 წელს სახელი ისე გაითქვა, იტალიის საფეხბურთო კლუბ "რომას" გუნდის წევრებისთვის სამოსის შეკვეთა მიიღო. მას უნდა შეეკერა ქურთუკები, პალტოები, სავარჯიშო კოსტიუმები, ბოტასები, ჩანთები და ა.შ. კოლექცია განკუთვნილი იყო მინდორს მიღმა სატარებლად. დიზაინერი უდიდესი ენთუზიაზმით შეუდგა შეკვეთის შესრულებას: "მე გუნდის თითოეულ ფეხბურთელს დღევანდელი დღის ნამდვილ გლადიატორად ვაქცევ. მათით აღფრთოვანდებიან არა მხოლოდ მინდორზე, არამედ მის გარეთაც".



ბრენდის სტილი, როგორც თავად ამბობს, "არის Haute Couture გოტიკური გლამურის ელემენტებით". მისი სამოსი ორიენტირებულია ახალგაზრდა წარმატებულ ადამიანებზე. მოსწონს ახალგაზრდებისთვის მუშაობა, რომლებიც აყალიბებენ თავიანთ სტილს, იქმნიან ინდივიდუალურ იმიჯს, ამიტომაც მისი კლიენტები არიან ისინი, ვინც შეუპოვრად მუშაობენ და ვისაც ესმით, რომ სწორედ მუშაობაზეა დამოკიდებული მათი ცხოვრების ხარისხი.

მისი კლიენტები არიან ფეხბურთელები, მსახიობები, მომღერლები, მოდელები. ფილიპის სამოსს უპირატესობას ანიჭებენ რობი უილიამსი, ჯონი დეპი, ანტონიო ბანდერასი, რიანა, პერის ჰილტონი, დევიდ ბექჰემი, პიერ სარკოზი, ჯენიფერ ლოპესი და სხვა წარმატებული ადამიანები.

ჟურნალ GQ-ს ვერსიით ფილიპ პლეინი გახლავთ ლაურეატი პრემიისა "წლის ნაციონალური ბრენდი". მასვე მიანიჭეს ჯილდო "მოდა", რომელიც სატელევიზიო შოუ "ახალი სახეების" მიერ დაწესდა.



ასე რომ, ფილიპ პლეინი სვაროვსკის თვლებითა და თავის ქალის ფორმებით ისევ და ისევ დიზაინის მეფედ რჩება. მისი ერთ-ერთი უცნაური დამახასიათებელი თვისებაა, ჩვენების დამთავრებისას, როცა მადლობის მოსახდელად გამოდის, სცენიდან სწრაფადვე გარბის. როცა შეეკითხნენ, რატომ გარბიხარ ასე სწრაფად და რატომ დინჯად არ გახვალო, მახვილგონივრულად მიუგო: "მე სწრაფად დავრბივარ და სწრაფადვე ვვითარდები, პრაქტიკულად - გეომეტრიული პროგრესიით".

სვეტა კვარაცხელია