ჟურნალი "ბომონდი"

უცვლელი სტილი - ემანუელ ალტი
პარიზული Vogue-ს რედაქტორი, 51 წლის ფრანგი ქალბატონი, ემანუელ ალტი - დახვეწილი, უზადო და განუმეორებელი, პარიზის ბოჰემურ ჟურნალში ჯერ კიდევ კარინ როიტფელდის რედაქტორობის დროს გამოჩნდა. კარინმა იგი Mixte Magazine-დან გადაიბირა და თავისთან გადაიყვანა. ემანუელ ალტი პარიზული Vogue -ს რედაქტორი 2011 წლის თებერვალში გახდა.



ალტმა მოდის სფეროში საქმიანობა ახალგაზრდობაში დაიწყო, მაშინ მხოლოდ 17 წლის იყო. იგი მუშაობდა Fashion ELLE-ში. გარდა ამისა, მოდელიც იყო, სამჯერ მიიღო მონაწილეობა ჟან პოლ გოტიეს სამოსის ჩვენებაში.

მოგვიანებით ფრანგული Vogue-ის მთავარი რედაქტორი ემანუელ ალტი Saint Laurent -ის შთაგონების წყარო გახდა. სახელგანთქმულმა დიზაინერმა თავისი ბრენდის ჩანთის ერთ-ერთ მოდელს Emmanuelle დაარქვა. ტევადი ჩანთა ნებისმიერ ლუქს უხდება.

როგორია ემანუელი? გარდა იმისა, რომ რედაქტორია, სტილისტიცაა. იგი გახლდათ კონსულტანტი ისეთი ცნობილი ბრენდებისა, როგორიცაა Balmain და Isabel Marant.
ვარჯიშით, იოგათი და სპა-პროცედურებით დიდად დაინტერესებული არ არის, მეტიც, არასოდეს ყოფილა ტრენაჟორების დარბაზში.



როდესაც პარიზული Vogue-ის მთავარი რედაქტორის თანამდებობაზე კარინ როიტფელდი შეცვალა, ემანუელ ალტმა თქვა, რომ რადიკალურ ცვლილებებს ჟურნალში არ გაატარებდა. როცა ჰკითხეს, თქვენს საფირმო როკ-ენ-როლის სტილს თუ დანერგავთო, განაცხადა, რომ ამ სტილს შეინარჩუნებდა, მაგრამ ჟურნალში ყველაფერი როკ-ენ-როლის გავლენით არ დაიწერებოდა.
გაამართლა თუ არა მისმა დაპირებამ? რა თქმა უნდა, ჟურნალი კვლავაც ისეთივე მრავალფეროვანია, როგორიც ადრე იყო, მაგრამ ემანუელ ალტმა თავის ანდროგენულ, როკ-ენ-როლით შთაგონებულ სტილს ვერ უღალატა.

ალბათ ყველასთვის საინტერესოა, როგორია მისი ჩაცმისა და ცხოვრების სტილი. ამიტომაც, მოდი, პერსონალურად განვიხილოთ. ტყუილად კი არ უწოდებენ მას დიზაინერების მუზასა და მოდური ტენდენციების კანონმდებელს.



როგორ იცვამს? ერთი შეხედვით მოგეჩვენებათ, თითქოს მისი გარდერობი ერთფეროვანია, მაგრამ მთლად ასე არ არის.
უყვარს Topshop -ის ჯინსები. მისი სავიზიტო ბარათია ვიწრო ჯინსი, პიჯაკი, მაისურები, ქიშმირის ჯემპერები და ქუსლიანი ფეხსაცმელი. მთავარი ისაა, რომ ნებისმიერ სამოსში მოდურად და აქტუალურად გამოიყურება. მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად ხვდება ფოტოგრაფების ობიექტივში, მას კაბით იშვიათად ნახავთ. არ უყვარს ღია ფერები და დაპრინტული სამოსი. არც აბრეშუმის ქსოვილს სწყალობს დიდად.

აბა, რას იცვამს მოდური ჟურნალის რედაქტორი? გადავხედოთ მის გარდერობს:
ყველაზე დამახასიათებელი მისი სტილისთვის ასეთი ლუქია: ჯინსი, თავისუფალი სპორტული მაისური, მაღალმხრიანი ჟაკეტი და ქუსლიანი ბოტილიონები. ხანდახან ჯინსს შორტითა და მინიქვედაბოლოთი ანაცვლებს. ხანდახან კი ჟაკეტის ნაცვლად თავისუფალი სტილის პერანგი აცვია.
შემოდგომა-ზამთრის სეზონზე ემანუელი ტყავის ან დუბლირებული ტყავის ქურთუკებს ირჩევს, რომელიც ბეწვითაა გაწყობილი. როცა პალტო აცვია, აუცილებლად მილიტარული სტილის უნდა იყოს. რაც მთავარია, მაღალ მხრებს არასდროს ღალატობს.



ერთი სიტყვით, ემანუელის გარდერობი თამამად შეიძლება მოვიაზროთ ეტალონად ნებისმიერი თანამედროვე ქალაქელი მოდური ქალბატონისთვის.
მის გარდერობში სამი ფერის ჯინსს შეხვდებით - ლურჯს, ნაცრისფერსა და შავს.
ალტს უყვარს მოტკეცილი ტყავის შარვლები, ოღონდ ხელით შეკერილი და არა ფაბრიკული წარმოების. არც ოვალურ შარვლებსა და კარგო-შარვლებზე ამბობს უარს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ერთფეროვნება ჰბეზრდება.

ნატურალური მაკიაჟი, ბუნებრივი ვარცხნილობა მისი იმიჯის განუყრელი ნაწილია. მისი ჩაცმულობის მიხედვით ვერ განსაზღვრავთ, თითქოს მოდით ძალიან იყოს დაინტერესებული. მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვის გემოვნებით აცვია, ემანუელ ალტი არასოდეს ტოვებს Fashionista-ს შთაბეჭდილებას, არასოდეს აგერევათ ანა დელო რუსოში. სამაგიეროდ, ვერავინ ატარებს Balmain-ის პიჯაკს მასზე უფრო მოხდენილად.



ბევრს ასეთი ჟურნალის რედაქტორის უპრეტენზიო სტილი შეიძლება უცნაურადაც მოეჩვენოს, თუმცა მისასალმებელია მისი მკვეთრად გამოხატული ინდივიდუალიზმი. ჩაცმულობით ალტის ცნობა ზურგიდანაც კი შეიძლება, რაც ბევრს ნიშნავს. როცა ემანუელ ალტზე საუბრობ, ყოველთვის წარმოიდგენ მის საყვარელ Topshop-ის ჯინსებს და გამოკვეთილ მხრებს. ამ უკანასკნელზე აქცენტის გაკეთება ალტის ჩაცმულობას ძალიან უხდება, რასაც ბევრ მოდურ ქალბატონზე ვერ ვიტყვით...

ემანუელის სტილის ეს კომპონენტი ბოლო პერიოდში ისევ იქცა დიზაინერების აკვიატებულ იდეად. რამდენიმე წლის წინ სწორედ Bალმაინ-ი იყო ერთ-ერთი პირველი, რომელმაც მოდაში მაღალი მხრები დააბრუნა. მალე მას არა მხოლოდ დემოკრატიულმა ბრენდებმა, მოდის ცნობილმა სახლებმაც მიჰბაძეს. ტრენდის ესთეტიკურ მხარეზე დაუსრულებლად შეიძლება მსჯელობა. ერთი რამ უდავოა _ აქცენტი მხრებზე ზოგადად ჩაცმულობას ძალიან შესამჩნევს ხდის.

რაც შეეხება ფეხსაცმელს, ალტს თითქმის ყოველთვის ქუსლიანი აცვია. გარდა ბოტილიონებისა, მაღალყელიან ჩექმაშიც ხშირად ნახავთ.
ასე რომ, მისი ჩაცმულობა შეიძლება ასეთი ჩამონათვალით შევავსოთ:

მაღალმხრებიანი ჟაკეტები, ტყავის ქურთუკები, მაისურები და პულოვერები პრინტებისა და მკვეთრად გამოხატული ფერების გარეშე, ზოლიანი ჯემპერები, ჯინსები, ტყავის ვიწრო შარვლები, ქუსლიანი ბოტილიონები, ნატის მაღალყელიანი ჩექმები.



ალბათ იფიქრებთ, დიდი ამბავი, ასეთი რამეები ჩემს გარდერობშიც უხვად მოიპოვება, მაგრამ არავის უთქვამს ჩემთვის, როგორ მოდურად გამოიყურებიო. მაშ, რატომ მაინცდამაინც ემანუელის ლუქებია თვალში საცემი? ისინი ხომ ძალიან უბრალო და სადაა? მნიშვნელოვანი ის არის, როგორ ადგას სამოსი ადამიანს ტანზე.
იმისთვის, რომ სწორი არჩევანი გააკეთოთ, ალტის რამდენიმე რჩევას მოუსმინეთ:

_ როცა ჯინსს ირჩევთ, არაა აუცილებელი, მაინცდამაინც მოტკეცილი იყოს თეძოებზე _ იგი არც ლეგინსებია და არც კოლჰოტი. საუკეთესო ვარიანტია, თქვენი მოსაწონი მოდელი ერთი ზომით დიდი შეარჩიოთ, რომელიც გაცილებით თავისუფლად მოგადგებათ თეძოებზე.

_ ჟაკეტი მხოლოდ ისეთი უნდა იყიდოთ, რომელიც იდეალურად მოგერგებათ. ეს ეხება როგორც ვიწრო, ისე თავისუფალ ჟაკეტებს. მთავარია, ზურგისა და მხრების ხაზები იყოს იდეალური სიმეტრიის.

_ როცა ტყავის ნივთებს ირჩევთ, ქურთუკი იქნება თუ ფეხსაცმელი, პრიალა ფაქტურას მოერიდეთ. ყველაზე მარტივი საშუალებაა არ აირჩიოთ ლაკირებული ტყავის მასალა. და კიდევ: თუკი ნატის ფეხსაცმელს ირჩევთ, ყურადღება მის ხარისხზე გაამახვილეთ.

_ ბოროტად ნურასდროს გამოიყენებთ სტილისტურ დეტალებს. მაგალითად, მილიტარული სტილის არჩევისას სასურველია, ერთი ტონალობის სამოსზე შეაჩეროთ ყურადღება.

_ შალის სვიტერების ან ბეწვით გაწყობილი პალტოს შეძენისას ლაკონიური ფორმები ამჯობინეთ.

როგორც ხედავთ, ემანუელ ალტის სტილში სიძნელე არაფერია, არც გამოუცნობი საიდუმლოებანი. მთავარი პრინციპია _ მკვეთრი ფერის სტილისტიკური განსაკუთრებულობანი ერთი სადა სამოსით შეცვალოთ.
რით დავიწყო?
ეს კითხვა ისეთივე ბუნებრივია ნებისმიერი ავტორის ცხოვრებაში, როგორიც ნებისმიერი თქვენგანის ყავის რუტინა დილით ან მეგობრებთან გატარებული შაბათის საღამოები. გეთანხმები, უხეში და ცოტაც თავხედურია ჩემი დღევანდელი ბლოგის დასაწყისი. დასაწყისი, პირველი ნაბიჯის გადადგმა, როგორც პირველი წინადადების აზრობრივად გამართვა არასდროს არის ადვილი. მეტიც, დღეს გადავწყვიტე, შენობით მოგმართო და ყველაზე ნაცნობ შეგრძნებაზე გელაპარაკო, რომელიც თითქოს უცნობი გახდა ან ტაბუ ადევს შენს ცხოვრებაში.

ხშირად და მოუბეზრებლად ვუყურებ პედრო ალმოდოვარის ფილმებს, ის დღეც მახსოვს, როდესაც პირველად ვეზიარე მის კინემატოგრაფიულ ენას ფილმით "ესაუბრე მას".
"გულწრფელია!" - ეს იყო პირველი შთაბეჭდილება, რომელიც ალბათ იშვიათად მიმიღია სხვა კინორეჟისორების ნამუშევრებისგან. რთულია, იყო 21-ე საუკუნის რიტმს აყოლილი და ამავდროულად - გულწრფელიც. რთულია არჩევანის გაკეთება ორ უკიდურესობას შორის: სძულდე ისეთი, როგორიც ხარ თუ უყვარდე ისეთი, როგორიც არ ხარ? ეს ის შემთხვევაა, როდესაც ოქროს შუალედის პოვნა თითქმის შეუძლებელია, დილემა - მტკივნეული. წინასწარ ვერ განსაზღვრავ, რომელი უკიდურესობა იქნება შენი სწორად გადადგმული ნაბიჯი, დინების მიმართულებით გადაწყვეტ ცურვას თუ მის საწინააღმდეგოდ... მაგრამ აქაც შედეგზე ფიქრობ და მასზე ხარ ორიენტირებული.

ძალიან გვიან ვაცნობიერებთ, რომ ბედნიერება "წუთის მეასედებშია".

რაც უნდა გასაკვირი იყოს, ყველაზე ბანალური არაბანალურ თემებზე საუბარი გახდა. თავის დამკვიდრებას ყველა საკუთარი, წინასწარ შედგენილი დოქტრინითა და გაწერილი წესებით ცდილობს. სოციალური სტატუსის შექმნის თეორია ზოგადი მარკეტინგის "პირველი კლასია". თანამედროვე საზოგადოება ხომ პრაგმატულობით ხასიათდება. პრესტიჟის ან მატერიალური კეთილდღეობისკენ დაუოკებელი სწრაფვა ზოგ შემთხვევაში, გაუცნობიერებლად, საკუთარი თავის უარყოფის მაპროვოცირებელი ქმედება ხდება. უფრო თუ ჩავუღრმავდებით, მივალთ ტერმინამდე: "ადამიანის გაუცხოება", მოჩვენებითობა და სიყალბე, თავის გაყიდვა და სტატუსის ყიდვა. შესაძლებელია, ამ შემთხვევას არაფორმალური ფილოსოფიური მარკეტინგიც კი ვუწოდოთ: ჩვენ დეტალურად ვსწავლობთ, რისი მოთხოვნაა "ბაზარზე" და იმის მიხედვით ვგეგმავთ საკუთარ ცხოვრებას - საით წავიდეთ? რა იქნება ჩვენთვის პროდუქტიული ზემოთ ხსენებული წესებისა და დოქტრინების გათვალისწინებით? თითქოს ყველაფერი რიგზეა, და საერთოდაც, არ ჟღერს ეს ყველაფერი ნეგატიურად და არც პრობლემა ჩანს. პრობლემა კი "მოთხოვნაშია", რადგან პირველ პლანზე მისი გადმოწევით უარვყოფთ მოთხოვნილებას, ამით კი საკუთარ ცნობიერს ვბლოკავთ. არის იქ ჩვენი ადგილი, სადაც სტატუსის შეძენა გვიწევს? და თუ არის, რატომ ვყიდულობთ პრესტიჟს?

ენდის საინტერესო, ყველასთვის ცნობილი ისტორია მახსენდება ბესტსელერის - ”ეშმაკი ატარებს პრადას”- ეკრანიზაციიდან, სადაც ნიუ-იორკში ჩასული გოგონა კარიერულ განვითარებაზე ოცნებობს. შემთხვევით მოხვდება მოდის ყველაზე გლამურულ ჟურნალში და საკმაოდ წარმატებულად აუწყობს ფეხს ახალი ცხოვრების უცნაურ რიტმს. გაიაზრებს "მოთხოვნას" და ზოგჯერ გაუცნობიერებელი ბედნიერების შეგრძნებაც კი ახრჩობს, რომელიც ნელ-ნელა ავიწყებს "მოთხოვნილებას".

მირანდა პრისტლის როლი ფილმში ფენომენალურად გენიალურია. ძლევამოსილი და მომთხოვნი მირანდა ენდის მომავლის მკვეთრი ვიზუალიზაციაა, ეს კვანძი კი ფილმის ფინალურ ნაწილში იხსნება, როდესაც ენდი უარს ამბობს მოპოვებულ სტატუსზე და აცნობიერებს, რომ პირადი და ოჯახური ცხოვრების ხარჯზე გაკეთებული კარიერა მისთვის ბედნიერების მომტანი არ იქნებოდა. მან ხომ ყველაზე უკეთ გაიაზრა მირანდა პრისტლის რეალური ბუნება და მოიგო ომი საკუთარი თავთან, აირჩია რეალური ბედნიერება, რომელიც მისთვის ორგანული და კომფორტული იყო.
დღეს ძალიან ცოტა "ენდი" თუ შემხვდება. იმ აზრამდეც ვარ მისული, რომ არაცნობიერი "აისბერგის" ქვედა კი არა, ზედა ნაწილი მგონია, სხვანაირად ვერ ვიფიქრებდი ადამიანის ბუნებრიობისა და ორგანულობის ფენომენზე, ბედნიერებასა და "ბედნიერებაზე", რომ არა რაღაც სხვა შინაგანი ძალა, რომელსაც ჰარმონიაში მოჰყავხარ საკუთარ თავთან. რწმენა, რომელიც გაუაზრებლად გინათებს გონებას. ენერგია, რომელიც გავიწყებს "როლებს" და გიქმნის სასიამოვნო აურას. მიგიღებენ მაშინ, როდესაც საკუთარ თავს მიიღებ ისეთს, როგორიც ხარ და არა ისეთს, როგორიც გინდა, რომ იყო. სჯობს, ვძულდეთ ორგანული, ვიდრე ვუყვარდეთ მოჩვენებითი. შორს პირად ცხოვრებაში "ეგომარკეტინგისგან"! ბედნიერება ჩვენშია.

დათა ალექსეევი
ჟურნალი ბომონდი, აგვისტოს ნომერი
იულია ქავთარაძის "თავისუფალი ფრენა" და სექსუალური ფოტოსესია "ბომონდისთვის"
შეუძლებელია, ადამიანს ქართული ფესვებით, არ მოუწევდეს გული სამშობლოსკენ, არ ჰქონდეს ბავშვობის მოგონებები და გულს არ უჩუყებდეს წარსული. იულია ქავთარაძე სწორედ ქართულ ფესვებსა და სექსუალურ იმიჯს მიღმა მდგომარეობასა და საკუთარი თამამი ფოტოსესიის დეტალებზე გვესაუბრება, რომელიც ექსკლუზიურად ,,ბომონდში" იბეჭდება. ინტერვიუც ერთგვარ ბლიცფორმატში წარვმართეთ.



 რით დაიწყო ყველაფერი, ბალეტით?

ყველაფერი დაიწყო ბავშვობაში, მაგრამ არა ბალეტით, არამედ მხატვრული ტანვარჯიშით. ყოველთვის ვეთაყვანებოდი სპორტის ამ სახეობას, რადგან თავს ისე ვგრძნობდი, როგორც ჩიტი ფრენისას - თავისუფლების შეგრძნებას მაძლევდა, მიუხედავად იმ სირთულეებისა, რომლებიც უნდა გადამელახა, რათა საუკეთესო შედეგისთვის მიმეღწია. ტრამვები, შიში, ტკივილი... ამ ყველაფრის დაძლევის შემდეგ, ენით აუწერელ სიამოვნებასა და სიამაყეს გრძნობ. ბავშვობაში მესიზმრებოდა, როდესაც ვცეკვავდი ან რამე სახიფათო ილეთს ვასრულებდი, თითქოს ფრენა შემეძლო. ალბათ, ბიჭად რომ დავბადებულიყავი, მფრინავი გამოვიდოდი...საოცარია, როდესაც ენერგია რეალიზდება. ეს გაძლევს მუხტს, რომელსაც არტისტი გასცემს და უკან უბრუნდება. მიყვარს სცენა და ხელოვნების ყველა მიმართულება.



 თამამი ქცევით ხარ ცნობილი, ხომ არ დაიღალე ამისგან?

მე ყოველთვის თამამად დავდივარ, ზოგჯერ ზედმეტად თამამადაც კი... მიმნდობი ადამიანი ვარ, ვერც წარმოვიდგენ, რომ ჩემთვის ვინმეს ცუდი სურს ან დამიშავებს რამეს. კარიერის დასაწყისში შეეცადნენ, ჩემთვის წესები დაეკანონებინათ და ჩარჩოებში ჩავესვი, ვერაფრით შევეგუე. მე ჩემებურად ვხედავდი შემოქმედებას. მთავარია, გადასცე და იგრძნო სწორი ენერგია. გულახდილობის ხარისხი ჩემთვის ორგანულია და შეზღუდვებს ვერ ვეგუები.



რას შეცვლიდი?

არასოდეს ვნანობ და ვდარდობ წარსულზე. ყველა ჩვენგანი ვიღებთ გაკვეთილებს და სწორედ ეს არის ცხოვრება. უნდა წავიდეთ წინ და განვვითარდეთ. ყოველმა აღმასვლამ და დაცემამ, ყოველმა გამარჯვებამ და დამარცხებამ, ყოველმა მტერმა და მეგობარმა მაქცია იმად, რასაც წარმოვადგენ. მადლობელი ვარ ყველაფრის და არ მინდა რაიმეს შეცვლა.

რა როლს ასრულებს იულიას ცხოვრებაში სპირიტუალიზმი?

დასაშვებად მიმაჩნია, რომ არსებობს, მაგრამ ამით გატაცებული არ ვარ. ვცხოვრობ პრინციპით: კარგი აკეთე, კარგად იქნები.



რა არის შენთვის ყოველდღიური რუტინა?

ჩემს ყოველდღიურობას თან სდევს სამყაროს საინტერესოდ შეცნობა ჩემს შვილთან, მარგარიტასთან ერთად. დიდ სიამოვნებას ვიღებ საინტერესო ხალხთან ურთიერთობით, კულტურული ღონისძიებებით, ივენთებით, გამორჩეულად მიყვარს მუსიკალური ფესტივალები. ასევე ძალიან მიყვარს მარტო დარჩენა, განტვირთვა და ფიქრების თავმოყრა.

დამოკიდებულება მოდასთან...

ჩემი აზრით, სტილი თვითგამოხატვის ერთ-ერთი საშუალებაა - ინდივიდუალური და უნიკალური. ამიტომაც არასოდეს ჩავიცვამ რაიმეს მხოლოდ იმიტომ, რომ მოდაშია. არ მიყვარს, როცა მკარნახობენ, რა ჩავიცვა. იყო დრო, ახალი კოლექციების სამოსის შესაძენად მაღაზიებში გავრბოდი, ახლა აღარ. ახლა მინდა მხოლოდ ხარისხიანი და ლამაზი ნივთები. ჩემთვის მთავარი ინდივიდუალური სტილი უფროა, ვიდრე თავად მოდა.



მოგზაურობა და გასტრონომია შენს ცხოვრებაში...

ვაღმერთებ მოგზაურობას. ახალი ემოციები, თავგადასავლები, უცხო ქვეყნების კულტურა, ეს ყველაფერი ძალიან საინტერესოა. მაგალითად, როდესაც საქართველოში იმოგზაურებს ადამიანი, შემდეგ მთელი ცხოვრება შეუძლია მოჰყვეს ქართველების სტუმართმოყვარეობასა და კულტურაზე. ბევრ ქვეყანაში ვარ ნამყოფი და ბევრი საინტერესო ადგილების მონახულების გეგმაც მაქვს. ძალიან მიყვარს გემრიელად ჭამა. ქართული სამზარეულო ჩემი ფავორიტია, შემდეგ იტალიური და აზიური, თუმცაღა ყოველთვის ვაგემოვნებ იმ ქვეყნის კერძებს, სადაც ვმოგზაურობ.



როგორა იულია სექსუალური ქალის იმიჯს მიღმა?

საინტერესო იქნებოდა იმ ადამიანების აზრი, ვინც მიცნობს. ვიტყოდი, რომ ჩემი იმიჯი ჩემი შინაგანი სამყაროს ნაწილია. ჩემთვის სექსუალურობა შინაგანი მდგომარეობაა, რომელიც, პირველ რიგში, ჰარმონიულია, ეს მდგომარეობა გაჯერებულია იმ თვისებებით, რომლითაც ბუნებამ დამაჯილდოვა, სწორედ ბუნებასთან ვგრძნობ საოცარ სიახლოვეს. ეს არის - ჩემი ინტუიცია შერწყმული ქალურ ბუნებასთან. მადლიერებას გამოვხატავ ყველაფრის მიმართ, რაც ბუნებამ ჩემთვის გაიმეტა.



რა ემოცია გეუფლება, როდესაც გესმის სიტყვა "საქართველო"?

პირველ რიგში, საქართველო ჩემი ფესვებია, რომლითაც ვამაყობ. ერთ-ერთი ყველაზე თბილი მოგონება ჩემი ბედნიერი და სიყვარულით სავსე მშობლებია, ზღვა და ბულვარი. საქანელები და მწიფე ლეღვი და, რა თქმა უნდა, დაუსრულებელი სიყვარული! ეს ფოტოსესია ციხისძირშია გადაღებული, სწორედ საქართველოა ჩემთვის ინსპირაცია და უდიდესი ბედნიერება!

თეა აგლაძე

Photo:  Lucas Pantskhava
Style: Elena Burba
Make Up: Darya Serogina






ანნა მარგველაშვილი - როგორია იყო პრეზიდენტის ქალიშვილი
ანნა მარგველაშვილი არაერთხელ აღმოჩენილა საზოგადოების ყურადღების ცენტრში. არაერთგვაროვანი დამოკიდებულების მიუხედავად, ყოველთვის გამოირჩეოდა თავისუფლებით და საკუთარი პოზიციის დაცვით. ეს თვისებები აქვს ჩვენს პრეზიდენტსაც. საპრეზიდენტო ვადა მალე იწურება. რა იქნება ჩვენს პოლიტიკურ ცხოვრებაში, უახლოეს მომავალში არჩევნები განსაზღვრავს. როგორ შეიცვლება პრეზიდენტის და მისი ქალიშვილის ცხოვრება?...
მარგველაშვილები, - პოლიტიკის, ინტრიგებისა და საპრეზიდენტო რეგალიებს მიღმა...

- ანნა, ბატონი გიორგი ყოველთვის იქცევდა საზოგადოების ყურადღებას, ჯერ როგორც პოლიტიკურ პროცესებში ჩართული პიროვნება, ხოლო შემდეგ, როგორც ჩვენი ქვეყნის პრეზიდენტი. შესაბამისად, თქვენც არაერთხელ აღმოჩნდით საზოგადოების ყურადღების სამიზნე. ხომ არ გაღიზიანებდათ მის ჩრდილში ყოფნა და თვითდამკვიდრების გზებს ხომ არ ეძებდით?

- არასდროს დამჭირვებია თვითდამკვიდრებისთვის ბრძოლა. შეიძლება იმიტომ, რომ თავისუფლად ვიზრდებოდი და ყოველთვის მქონდა საკუთარი პოზიცია და ხმა ოჯახში. მამა ყოველთვის მეამაყებოდა, ყოველთვის ვთვლიდი, რომ მამა ყველაზე ჭკვიანი იყო და ყველას ჯობდა. დღემდე ამ დამოკიდებულებას ვინარჩუნებ მის მიმართ. მგონია, რომ ოჯახის წევრებში ძალიან გამიმართლა.



- ვის და რა თვისებებით ჰგავხართ, ან განსხვავდებით მამისგან?

- გარეგნობით მას ვგავარ. ხასიათით, ალბათ უფრო დედას. მამას ვგავარ იმით, რომ ორივეს ემოციური, ფეთქებადი ხასიათი გვაქვს. ხდება ისეც, რომ ზოგჯერ ერთმანეთთან კომუნიკაცია გვიჭირს, კომპრომისზე მე მივდივარ. თავად პრინციპული ადამიანია, მისი აზრი ყოველთვის არგუმენტირებულია. ამდენად, თავის პოზიციას მყარად იცავს. ეს პოზიცია ეხება ყველას. ზოგადად, სამყაროს თუ ადამიანების მიმართ გაანალიზებული, ობიექტური, დასაბუთებული შეფასება აქვს. ცდილობს, ასე იყოს... თავის პრინციპებს არ ღალატობს.

- რა იყო თქვენი სასაუბრო თემა, რა საკითხს განიხილავდა თქვენთან?

- მახსენდება ის, რომ პირველივე წინააღმდეგობასა თუ პრობლემაზე მამას მივმართავდი. 15 წლის ასაკში, თუნდაც პირად ცხოვრებაში არსებული პრობლემების შესახებ მამამ ყველაფერი იცოდა. ჩემს აზრს ყოველთვის ვუზიარებდი. ყოველთვის მაძლევდა ჩემთვის მნიშვნელოვან რჩევას. დღემდე მახსოვს მისი ფრაზები, რომელსაც მიზიარებდა როგორც ცხოვრებისეულ კრედოს.

- ასეთი ფრაზებიდან რომელს გაიხსენებდით?

- მასწავლიდა პრინციპულობას. რაც ყველაზე მეტად ჩამრჩა გონებაში, თავმოყვარეობას ეხება - საკუთარი თავმოყვარეობა არასდროს არ უნდა შემელახა.

- ამასობაში თქვენს ცხოვრებაში პოლიტიკა შემოვიდა. როგორი გავლენა მოახდინა პოლიტიკამ თქვენს ცხოვრებასა და ურთიერთობაზე?

- პოლიტიკური ზეგავლენა ნაკლებად შეგვეხო... უფრო ის არის, რომ ურთიერთობისთვის ნაკლები დრო რჩება. მე თბილისში ვცხოვრობ, მამა დუშეთშია. ერთად ცოტა დროს ვატარებთ. თუმცა, როცა მასთან საუბარი მსურს, ყოველთვის გამოძებნის დროს. არაფერი შეცვლილა ჩვენ შორის.



- როგორ ფიქრობთ, პრეზიდენტის პოზიციაში რა იყო მისთვის მომხიბვლელი და თქვენ რას ელოდით?

- პოლიტიკაში უცებ არ აღმოჩენილა. პოლიტიკურ პროცესებში აქტიურად იყო ჩართული. წინა ხელისუფლების რეჟიმს ხშირად აკრიტიკებდა და ყოველთვის აფიქსირებდა თავის პოზიციას. ამ კითხვის ნაწილზე, ალბათ თავად უნდა გიპასუხოთ. ამ თემას არასდროს შევხებივართ. რაც შეეხება ჩემს მოლოდინს... ძალიან ნეგატიური რეაქცია მქონდა. პირდაპირ ვიტყვი, პოლიტიკური სიტუაციებიდან გამომდინარე, ძალიან შემეშინდა, მის სიცოცხლეს საფრთხე არ შეჰქმნოდა. მახსოვს, ბებიას დავურეკე და ვეუბნებოდი, რად გვინდა ეს ყველაფერი-მეთქი. ძალიან ვინერვიულე. მის გადაწყვეტილებას, რასაკვირველია, პატივს ვცემ და მას შემდეგ ამ საკითხს აღარ შევხებივარ, თუნდაც იმიტომ, რომ მის გადაწყვეტილებებში არასდროს შემიტანია ეჭვი. ეს ნაბიჯი გადადგა, რადგან ასე ჩათვალა საჭიროდ.

- რა შეიცვალა ანა მარგველაშვილის ცხოვრებაში?

- ამ კითხვას ყველაზე ხშირად სვამენ, რომელზეც პასუხი არასდროს მაქვს. რაღაც შეიცვალა იმ მხრივ, რომ უცებ ყურადღების ცენტრში აღმოვჩნდი. განსაკუთრებით ჟურნალისტების ყურადღება მივიქციე. თავიდან ძალიან არ მომწონდა, რომ ჩემი პირადი ცხოვრება განხილვის საგანი გახდა. მანამდე სოციალურ ქსელში აქტიურად ვიყავი ჩართული. ეს ყველაფერი იმდენად მოულოდნელი რაკურსით შემომიტრიალდა, რომ... ყველამ ჭკუის დარიგება დამიწყო. თავიდან ყველაფერი მაღიზიანებდა. მერე, მივეჩვიე. უფრო სწორად, ყურადღებას რადგან არ ვაქცევდი, თავისთავად განელდა ჩემ მიმართ ინტერესი. ვთვლი, რომ ჩემი თემა აღარ არის საზოგადოებაში აქტუალური.

- მოახდინა თუ არა საზოგადოებრივმა აზრმა თქვენზე გავლენა და შეზღუდა თქვენი თავისუფლება?

- არა. ადრეულ ასაკში მქონდა პერიოდი, როცა დავდიოდი კლუბებში, ვერთობოდი. ეს ყველაფერი ასაკობრივი იყო. შემდეგ გავთხოვდი, გამიჩნდა შვილი და სხვა ინტერესები გამიჩნდა. ვიდეოს ჩაწერის და სიმღერის სურვილმა გადამიარა. ამიტომ შედარებით მშვიდად დავიწყე ცხოვრება.

- ახლა რა ინტერესები გაქვთ, როგორია ანა პოლიტიკური რაკურსის და პრეზიდენტის ქალიშვილის იმიჯის გარეშე?

- ვმუშაობ. ამდენად, ჩემი ყოველი დღე სამსახურში წასვლით იწყება. შინ დაბრუნებული დროს შვილთან ვატარებ. ორი წლის გახდა. შესაბამისად, მეტი ყურადღება სჭირდება. მეც მეტ პასუხისმგებლობას ვგრძნობ. მინდა, მას არაფერი, მათ შორის ჩემი ყურადღება არ მოვაკლო. შაბათ-კვირას მეგობრებთან ვატარებ. ამ დღეებში ბავშვი მამას მიჰყავს და ახლაც, გადაღებაზე წამოსულმა ბებიასთან დავტოვე. ასეთია ჩემი ყოველდღიური ცხოვრება.



- ამასობაში, თავისუფლების სიყვარული, რაც თქვენში იგრძნობოდა, ხომ არ დაკარგეთ?

- სილაღეს არ ვიზღუდავ. საკუთარ პოზიციასაც ყოველთვის ვაფიქსირებ საზოგადოებაში. შეიძლება გავიზარდე. თქვენ თუ ჩაცმის გამომწვევ სტილს გულისხმობთ, ასე არასდროს მცმია. განა იმიტომ, რომ ვიღაცის აზრს ვითვალისწინებ, ასეთ სამოსში თავს კომფორტულად ვერ ვიგრძნობ. საცურაო კოსტიუმში გადაღებულ ფოტოებს დღემდე ვაზიარებ სოციალურ ქსელში. თუ ამას გულისხმობთ თავისუფლებაში...

- ტატუებს, რომელსაც ატარებთ, თავისი ისტორია აქვს?

- თითქმის ყველა ტატუ ორი წლის განმავლობაში გავიკეთე. ვფიქრობ, ტატუმ გამიტაცა და შევყევი... სიამოვნებით მოვიცილებდი ამ ჯვარს... თუნდაც იმიტომ, რომ ვერ ვხსნი, რატომ უნდა ვატარო. მეგობრებმა ერთნაირად გავიკეთეთ. მერე, იმან მოიცილა, მაგრამ მე დავიტოვე. ტატუს მოცილება ნაიარევს ტოვებსო და თავი შევიკავე. სხვა ტატუები ჩემი საყვარელი მულტფილმების გმირებია, რომლებიც მიყვარს. `არნოლდიდან~ მაქვს ჰელგა, რომელიც ჩემი საყვარელი პერსონაჟია. მაქვს მიკი მაუსებიც. მეორე ხელზე მამას ხელმოწერა გავიკეთე. რომელიც ყოველთვის მომწონდა. ერთხელაც მივედი მასთან და ხელი მოვაწერინე ისე, რომ არ იცოდა ჩემი ჩანაფიქრი. მეორე დღეს ტატუთი გამოვეცხადე.

- როგორი რეაქცია ჰქონდა?

- გაეცინა. ასეთ გადაწყვეტილებებში ჩემთვის წინააღმდეგობა არასდროს გაუწევია.

- ყოველთვის თავისუფლად გზრდიდათ?

- ყოველთვის მქონდა შეგრძნება, რომ ზრდასრული ვიყავი და ჩემი აზრი უნდა მქონოდა. თავად უნდა მიმეღო გადაწყვეტილებები.



- ასეთი მიდგომა დაგეხმარათ თუ ხელის შემშლელი აღმოჩნდა ცხოვრებაში?

- უფრო დამეხმარა, ასე გავიზარდე. მიჩვეული ვარ დამოუკიდებლობას. არც კი ვიცი, სხვანაირად რა უნდა ყოფილიყო. არასდროს გავუკონტროლებივარ ზედმეტი სატელეფონო ზარებით. მხოლოდ ერთი ამბავი მახსენდება... გარდატეხის ასაკში გამიბრაზდა და დამინიშნა დრო, რომლისთვისაც არ უნდა გადამეცილებინა. ეს იყო ღამის 11 საათი და ამ შეთანხმებას ყოველთვის ვიცავდი.

- საპრეზიდენტო ვადა იწურება... როგორ ხვდებით ახალ რეალობას?

- დაძაბული არაფერში ვარ, ვერ ვიტყვი, რომ რამე შეიცვლება. საპრეზიდენტო ვადა რომ იწურება, ძალიან მიხარია. პოლიტიკა მაინც პირადი ანგარიშსწორებისა და ინტრიგების სარბიელი მგონია. ეს განსაკუთრებით აშკარა ხდება, როცა საინფორმაციო საშუალებებს ისმენ. მამას მიმართ გამოთქმულ არასასურველ აზრს ყოველთვის ემოციურად აღვიქვამ, როგორც ყოველთვის, უსამართლოა. ისიც ვიცი, რატომ. აბსოლუტურად ყველა, ნებისმიერი მხარე პირადი ინტერესებიდან გამომდინარე მოქმედებს. ამ დროს ისეთი აგრესია მიჩნდება... ცუდად ვხდები. ეს რომ დასრულდება, მიხარია. დავისვენებ. მისი პოზიცია ნაკლებად ვიცი, არ მიკითხავს, რა ემოციით ტოვებს პრეზიდენტის სავარძელს. ეს მისი საზოგადოებრივი ცხოვრებაა და მისი გადასაწყვეტია. პოლიტიკაზე ჩვენ არასდროს გვისაუბრია. პოლიტიკით თავადაც არ ვარ დიდად დაინტერესებული. ისიც არ ვიცი, შემდგომ რას აპირებს, რისი გაკეთება სურს. მის გადაწყვეტილებას, ნებისმიერ შემთხვევაში, პატივს ვცემ. მე ვიქნები მისი პოზიციის გამტარებელი და ყოველთვის გვერდში ვეყოლები.

- რით იყო თქვენთვის მომხიბვლელი პრეზიდენტის ქალიშვილობა? როგორც ჩანს, არასდროს გამოგიყენებიათ ეს სტატუსი, რადგან არ დატოვებდა საზოგადოება უყურადღებოდ...

- ისევ მამას პიროვნებიდან გამომდინარე, მისი სტატუსი როგორ უნდა გამომეყენებინა, ვერც კი წარმომიდგენია. მის ირგვლივ, მგონი, არავის გამოუყენებია. არც არავის მოსვლია აზრად და არც თავად მისცემდა ამის უფლებას, არავის.



- როგორი სტილის სამოსი მოგწონთ, რაშიც თავს კომფორტულად გრძნობთ?

- მომწონს თავისუფალი სტილის სამოსი. უნდა იყოს აუცილებლად კომფორტული. ვერ ვიტყვი, რომ ეს ბოლომდე სპორტული სტილია... სამსახურისა და მამას ოფიციალური შეხვედრების გამო მიწევს კლასიკური სტილის სამოსის ტარებაც. ვფიქრობ, ეს სტილიც მოვიხდინე. კაბებს იშვიათად ვატარებ. რატომღაც, ვერ შევარჩიე. კლასიკური სტილიდან პიჯაკები, პერანგები და შარვლები მომწონს.

- როგორ ისვენებთ?

- ვისვენებ, ძირითადად, მეგობრებთან ერთად. ხშირად ერთად ვსეირნობთ, ხშირად ძაღლთან და ბავშვთან ერთად ვსეირნობ. უკან ჩამოვიტოვე აქტიური, კლუბური გართობა. აღარ მიზიდავს.

- არაჩვეულებრივი ხარისხის თმა გაქვთ. როგორ უვლით?

- არ ვიღებავ. ვცდილობ, არ მივიკარო უთოც. იყო პერიოდი, როცა სალონის ხშირი სტუმარი ვიყავი და სულ ვივარცხნიდი. შესაბამისად, ძალიან დავიზიანე. ახლა პირიქით, ბუნებრივად ვიშრობ და ზედმეტად არ ვეხები.

- სახის კანს როგორ უვლით?

- რა გითხრათ... საშინელებები მაქვს გადატანილი. მკურნალობის სპეციალური კურსის მერე მომიწესრიგდა. ახლა განსაკუთრებულად აღარც ვუვლი.

- თავს როგორ უვლით, სპორტით თუ ხართ დაკავებული? ფორმას როგორ ინარჩუნებთ?

- სპორტულ დარბაზებში სიარულის დრო არ მაქვს. მგონია, რომ დადგება ის ეტაპი, როცა სპორტული ცხოვრება დამაინტერესებს. რამდენიმე წელია, სწორი კვების რეჟიმს ვიცავ. როცა ასე ვიკვებები, ფიზიკურადაც თავს კარგად ვგრძნობ. ამოღებული მაქვს რაციონიდან ტკბილეული, ცომეული და გაზიანი სასმელები. როცა ამ რეჟიმს ვარღვევ, ძალიან ცუდად ვგრძნობ თავს, ორგანიზმი ვეღარ ეგუება.


ტექსტი: ქეთი დარჩია

Photo: Ika Khargelia
Mua/Style: Teko Shenken
Hair: Georege Eliadze
Apparel: Eloshi, Bessarion.



ალისია ვიკანდერი - ოსკაროსანი შვედეთიდან

ალისია ვიკანდერი შვედური წარმოშობის მსახიობია, სკანდინავიური და ჰოლივუდური კინოს ამომავალი ვარსკვლავი, რომლის დებიუტი დაიწყო დრამით - "ჩემი ბალზამირებული დედა". 2015 წლიდან, ტომ ჰულერის ფილმის, "გოგონა დანიიდან" პრემიერის შემდეგ, რომელმაც მას მეორეხარისხოვანი როლისთვის "ოსკარი" მოუტანა, მსახიობის პოპულარობა ერთიორჯერ გაიზარდა - უამრავ საინტერესო როლზე მიიღო შემოთავაზება.

ალისია დაიბადა 1988 წლის 3 ოქტომბერს, გოტებურგში, მრავალშვილიან ოჯახში. დედა, მარია ფალ-ვიკანდერი გოტებურგის თეატრის წამყვანი მსახიობია, მამა სვანტე ვიკანდერი კი - ფსიქიატრი. მარია მისი მეორე მეუღლე გახლდათ, პირველისგან ხუთი შვილი ჰყავს. სამწუხაროდ, სვანტე მეორე ცოლსაც გაშორდა, სწორედ მაშინ, როცა ალისია ხუთი თვისაც არ იყო.



შვედი ლამაზმანის აზრით, მას შესანიშნავი ბავშვობა ჰქონდა. დედის მხრიდან იგი ერთადერთი შვილი იყო, ამიტომ დედა ქალიშვილს უარს არაფერზე ეუბნებოდა. არც მამა აკლებდა ყურადღებას და როცა მის მრავალშვილიან ოჯახში სტუმრად ჩადიოდა, დიდი სიხარულით ხვდებოდნენ.

დედამ ადრეულ ასაკშივე შეაფასა ქალიშვილის მონაცემები - იგი არტისტული ნიჭით გამოირჩეოდა, ამიტომ ალისია შვედეთის სამეფო საბალეტო სკოლაში მოაწყო. გოგონა გულმოდგინედ სწავლობდა ბალეტს, მაგრამ რამდენიმე ტრავმის შემდეგ იძულებული გახდა, მიეტოვებინა. ამის მერე ჩააბარა სამართლის სკოლაში იურისპრუდენციის შესასწავლად, მაგრამ გული ვერ დაუდო, ამიტომ მალევე გადაწყვიტა, თავის ოცნებას გაჰყოლოდა და მსახიობი გამხდარიყო. თავიდან შვედურ მოკლემეტრაჟიან ფილმებში თამაშობდა, შემდეგ ითამაშა ერთ-ერთ შვედურ სერიალში, "დეკემბრის ოცნება", რომლის წყალობითაც, სკანდინავიაში ცნობილი გახდა. მაშინ ალისია 13 წლის იყო.
საბალეტო სკოლამ უდიდესი გავლენა მოხდინა გოგონაზე - მისი ბუნება გამოაწრთო.



2007 წელს ალისიამ ზედიზედ სამ მოკლემეტრაჟიან ფილმში ითამაშა: "სიბნელის ჭეშმარიტება", "წვიმა" და "ევა ჰიიოკი". ამ სურათებმა ამომავალ ვარსკვლავს ფართომასშტაბიანი პოპულარობა ვერ მოუტანა და შვედეთის ფარგლებს ვერ გასცდა, თუმცა მის კარიერაზე მაინც მნიშვნელოვნად იმოქმედა.

სამი წლის შემდეგ, ძველ მეგობართან შეხვედრის შემდეგ, რომელიც დამწყები რეჟისორი გახლდათ, დრამაში - "სისუფთავე" მთავარი როლი მიიღო. როლმა პირველი სერიოზული წარმატება მოუტანა - ჯილდო "ოქროს ხოჭო" - შვედური კინემატოგრაფის ყველაზე პრესტიჟული პრემია ნომინაციაში "წლის საუკეთესო მსახიობი".



2012 წელს ერთ-ერთ ევროპელ ამომავალ ვარსკვლავად დაასახელეს. ყურადღება მიიპყრო კირა ნაითლისა და ჯად ლოსთან ერთად "ანა კარენინაში" თამაშითაც, სადაც თავისი მსახიობური მონაცემები კიდევ ერთხელ გამოავლინა. სწორედ მაშინ მიიქცია ბრიტანული აკადემიის ყურადღება, როგორც მრავლისმეტყველმა ახალგაზრდა მსახიობმა და იგი სამუშაოდ ლონდონში გადავიდა. იმავე წელს ორ ფილმში ითამაშა - "სამეფო რომანი" და "სამეფო ძვირფასეულობა", რომლებშიც დედოფალ კეროლაინ მატილდეს როლი შეასრულა. ამ როლისთვის ალისიამ დანიური ენა შეისწავლა და ბერლინის კინოფესტივალის პრიზი დაიმსახურა.



2013 წელს ითამაშა ფილმში, "მეხუთე ძალაუფლება", სადაც მთავარი როლი ბენედიქტ კამბერბეჩთან ერთად შეასრულა. მოგვიანებით კიდევ ერთ შვედურ ფილმში, "ოტელი" გამოჩნდა.

2014 წელს ივენ მაკგრეგორთან ერთად მოუწია თამაშმა, ხოლო 2015 წელს ზედიზედ 6 ფილმში გადაიღეს. მისმა თამაშმა დიდი მოწონება დაიმსახურა. ითამაშა ასევე ჯეფ ბრიჯესა და ჯულიანა მურთან ერთად ფილმში, შევენტჰ შონ. დასამახსოვრებელი იყო X Machine, რომელმაც წარმატება მოუტანა და "ოქროს გლობუსის" ნომინაცია დაიმსახურა. შემდეგ ითამაშა გაი რიჩის, The Man From U.N.C.L.E.-ში, ეს გახლდათ 1964 წლის სერიალზე დაფუძნებული ფილმი.



2015 წელს ასევე მონაწილეობდა ფილმში,  Burnt -  ბრედლი კუპერთან ერთად. სცენარი მისთვის დაიწერა, ვინაიდან ფილმის პროდიუსერს ძალიან მოსწონდა ალისია ვიკანდერი.

ნახეთ სრულად ჟურნალი "ბომონდის" ივნისის ნომერში.

კოსმეტიკა აბედნიერებს ადამიანებს - კრისტიან ბრეტონი
როცა ვსაუბრობთ კოსმეტიკურ ბრენდებზე, აუცილებელია ვახსენოთ ფრანგული ხაზი „კრისტიან ბრეტონი“.
ესთეტიკ-ბლოგი: გრავიტაციული ფტოზი
დღევანდელი ჩვენი ბლოგის თემა ეხება პრობლემას, რომელიც წლებთან ერთად იჩენს თავს და გარდაუვალ პროცესს უკავშირდება.
სად ვიმოგზაუროთ? ტასმანია - რომანტიკული და ნატურალისტური კუნძული
კუნძული ტასმანია ავსტრალიასთან მდებარეობს. 1642 წელს იგი ჰოლანდიელმა მოგზაურმა აბელ ტასმანმა აღმოაჩინა და ჰოლანდიელი გენერალ-გუბერნატორის, ვან დიმენის პატივსაცემად "ვან დიმენის მიწა" დაარქვა, ხოლო ტასმანია 1856 წელს უწოდეს. კუნძულს გარს ორი ოკეანე ეკვრის - ინდოეთის და წყნარი.

კუნძული ისეთ შთაბეჭდილებას ქმნის, როგორიც ჰოლივუდურ ფილმებში გინახავთ - ირგვლივ მხოლოდ მთები და კლდეები მოჩანს. ბუნება მართლაც ულამაზესი და შთამბეჭდავია. ავსტრალიაში იგი ყველაზე მთიანი ადგილია. არ არის მთლად თბილი მხარე, იქ არასდროს ცხელა ისე, როგორც ჩვენთან და ჰაერის საშუალო ტემპერატურა ზაფხულობით 17-21 გრადუსია, სამაგიეროდ ზამთარია თბილი  - ჰაერის მაქსიმალური ტემპერატურა, მაგალითად, თებერვალში, მხოლოდ +13 გრადუსს აღწევს. ასე რომ, ზაფხულში შეგიძლიათ სიცხეს გაექცეთ, ზამთარში კი სიცივეს და ტასმანიას მიაშუროთ.



სანახაობრივად საოცარი ქვეყანაა - მცირე მოსახლეობით, ვრცელი ტყეებითა და უმშვენიერესი პარკებით. აქაურ ტყეებს წვიმის ტყეებს უწოდებენ, რადგან კუნძული უხვნალექიანობით გამოირჩევა. ბლომადაა ტბები, მდინარეები და ჩანჩქერები, რომლებიც ივსება წვიმის წყლით და კვებავს ტყეებს. წვიმის ტყეები სურნელოვანია, რადგან ვეებერთელა ევკალიპტები იზრდება. არსებობს ევკალიპტის რამდენიმე სახეობა: სამეფო და განის, მირტისებრნი, კანინჰემის ნოტაფაგუსები. ყვავის ასევე ანტარქტიკული დიქსონიები და ფრანკლინის დაკრიდიუმები. გარდა ამისა, შეხვდებით აბანოზის აკაციებსა და სასაფრასებს. სწორედ ამიტომაც, ტასმანია ხეტყის წარმოებით არის ცნობილი.

კუნძულზე წლების განმავლობაში იმდენი ხე მოიჭრა, გარკვეული ტერიტორია უდაბნოდ იქცა, რომელსაც ქუინსტაუნის უდაბნო შეარქვეს.

ტასმანიის ტყეებში უამრავ ცხოველსა და ფრინველს გადაეყრებით. განსაკუთრებით საინტერესოა ჩანთოსანი ცხოველი, რომელსაც "ტასმანიის ეშმაკს" უწოდებენ, სამწუხაროდ, ეს ჯიში გადაშენების პირასაა და წითელ წიგნშია შეტანილი. ფრინველთაგან აღსანიშნავია ძალიან ლამაზი თხელნისკარტა ქარიშხალა.



კუნძული თავდაპირველად მხოლოდ აბორიგენებით იყო დასახლებული. აბელ ტასმანი პირველი ევროპელი იყო, რომელმაც ტასმანიის მიწაზე ფეხი დადგა. მოგვიანებით, როცა კუნძულის ათვისება ევროპელებმა დაიწყეს, პირველი `მობინადრეებიც~ გამოჩნდნენ - კატორღელები და მათი დამცველი რაზმები. აქ ძირითადად, სამუდამო კატორღამისჯილები მოჰყავდათ და ამუშავებდნენ. მათი ამოცანა იყო სოფლის მეურნეობისა და მრეწველობის განვითარება. თანდათან მოსახლეობამ მატება იწყო. კატორღელთა ციხის, პორტარტურის, გარშემო და მაკუორის ყურეში მოსახლეობის რაოდენობა წლიდან წლამდე იზრდებოდა. 50 წლის განმავლობაში დაახლოებით 75 000 პატიმარი დაასახლეს ტასმანიაში.

დღეს ტასმანია ავსტრალიის კავშირის ერთ-ერთი შტატია და კუნძულზე სწორედ ამ სახელმწიფოს კანონმდებლობა მოქმედებს.

ტასმანიაში დაახლოებით 500 000-მდე ადამიანი ცხოვრობს. მოსახლეობის ძირითად ნაწილს ანგლოავსტრალიელები შეადგენენ, აბორიგენთაგან მხოლოდ 1 პროცენტი შემორჩა. მოსახლეობის უმრავლესობა ქრისტიანია. ლაპარაკობენ ინგლისურ ენაზე.



კუნძულზე ყველა პირობაა შექმნილი ტურისტებისთვის. უმსხვილესი კომპანია, რომელიც ჩამოსულთა გართობაზე ზრუნავს, არის "ფედერალ გრუპი", რომელიც რამდენიმე ოტელსა და ორ კაზინოს აერთიანებს.

კუნძული მთელ ავსტრალიაში ყველაზე ნატურალისტურ და რომანტიკულ კუნძულად მიიჩნევა.
ტასმანიის დედაქალაქია ჰობარტი. იგი საზღვაო ქალაქია და სიღრმით მეორე პორტია მსოფლიოში, ამ მხრივ მხოლოდ რიო-დე-ჟანეიროს ჩამორჩება.

ტასმანიაში მელბურნიდან საკრუიზო ლაინერით ჩადიან. ერთობ კომფორტული ტრანსპორტია მყუდრო კაიუტებითა და ეგზოტიკური ლანჩით. რაც მთავარია, ბევრ ლუდს გთავაზობენ. საღამოს ჩაჯდებით ლაინერში და დილით უკვე ტასმანიაში ხართ.



დევენპორტში თვალში მოგხვდებათ მაღალ გორაკზე აღმართული სათვალთვალო კოშკი, რომელიც ხომალდებს ღამით გზას უნათებს. იგი ავსტრალიის დროშის ფერებშია შეღებილი - თეთრ და წითელ ზოლებში.

ჩანჩქერებამდე რომ მიაღწიოთ, 7-კილომეტრიანი ვიწრო მოპირკეთებული ბილიკი უნდა გაიაროთ. გზა ისეთი ვიწროა, ორი მანქანა ერთმანეთს გვერდს ვერ აუქცევს. როგორც კი ჩანჩქერებს მიუახლოვდებით, გამაყრუებელი გუგუნის ხმას გაიგონებთ. წყალი სუფთაა და კამკამა, თამამად შეგიძლიათ იბანაოთ.

ქალაქი ლონსესტონი ტასმანიის მეორე მსხვილი ქალაქია და განსაკუთრებული სილამაზით გამოირჩევა. სამეფო ხიდი დიდებული სანახაობაა, ყურადღებას ნამდვილად იმსახურებს. ხიდს გადაივლით და კატარაქტ გორგიში მოხვდებით. აქვეა ნაკრძალის მსგავსი პარკი, სადაც ფარშავანგები დასეირნობენ. ირგვლივ უამრავი ყვავილია, მათი სურნელი დაგატკბობთ. აქედან აუცილებლად გადადით ლოუ სიდში, სადაც ლავანდის უზარმაზარი მინდორია - მთელ მინდორზე წრიულად დარგული ლავანდები ულამაზესი სანახავია. მას პარფიუმერიაში იყენებენ.



ნაციონალური პარკი ფრეიცინეტი 1916 წელს გაშენდა და ტასმანიის აღმოსავლეთით მდებარეობს. განთქმულია წითელი და ვარდისფერი გრანიტის ფორმაციებითა და გრანიტის მწვერვალებით. აქ არის რამდენიმე ქვიშიანი პლაჟი, რომელიც ტურისტებისა და ადგილობრივებისთვისაა განკუთვნილი.
აქაური ზღვა ფირუზისფერია. სწორედ ამიტომაა, რომ ტურისტები საბანაოდ და კატამარინით გასასეირნებლად სწორედ ამ ადგილს ამჯობინებენ. ზოგი თევზაობს, ზოგი დაივინგით ერთობა. სხვათა შორის, ფრენდლი-ბიჩზე სერფინგით შეგიძლიათ დაკავდეთ. იქვეა თაფლობის თვისთვის განკუთვნილი პატარა კოტეჯები, რომლებიც რომანტიკულ განწყობას შეგიქმნით. თქვენ სიახლოვეს დელფინები ისრიალებენ.

ნაციონალურ პარკში უხვადაა კუზიანი ვეშაპები, რომელთა დანახვა ლაინერიდანაც შეიძლება. ისინი ჯგუფ-ჯგუფად გადაადგილდებიან.



ტასმანიის სამხრეთ-დასავლეთში მეორე ნაციონალური პარკია და იგი სიდიდით დანარჩენ პარკებს აღემატება. პარკის დათვალიერება ველურ ბუნებას მოგაგონებთ. გეგონებათ, ათასი საუკუნით უკან გადაინაცვლეთ. პარკიდან მხოლოდ ერთი გზა გადის - ქალაქ სტრეტგორდონისკენ. ასე რომ, სახმელეთო ტრანსპორტით მასთან ახლოს ვერ მიხვალთ _ ან ფეხით უნდა წახვიდეთ, ან ნავით, ან საჰაერო ტრანსპორტით ისარგებლოთ.

მიიჩნევა, რომ სწორედ ამ მიდამოებშია ტასმანიაში საუკეთესო თევზჭერის ადგილები. გორდონისა და პედერის ტბებში ყველა ცდილობს, კალმახი დაიჭიროს. მეორე სათევზაო ადგილი კი დამბა ედგარ-დამია.

ლონსესტონის საუკეთესო სასტუმროა პეპერს-ჰოტელი. იგი ვიქტორიანულ სტილშია მოწყობილი, რადგან თვითონ ქალაქი ლონსესტონი ერთ-ერთი უძველესია ტასმანიაში. თუმცა, იქვე, გვერდით თანამედროვე სავაჭრო ცენტრის შენობაა წამოჭიმული.



უჩვეულო სასტუმრო თავისი სტილითა და ზღვის თემატიკით გაფორმებული დიზაინით დიდ შთაბეჭდილებას ახდენს. ინტერიერის მოსაწყობად გამოყენებულია მხოლოდ ხის მასალა და ოკეანის ჩამქრალი ფერები. სასტუმროში 60 ნომერია, მაგრამ ბრწყინვალე.

საინტერესო დასათვალიერებელია პორტ-არტურის ციხის ნანგრევები. ეს ციხე თავის დროზე ყველაზე საშიში იყო მთელ მსოფლიოში. მის ხსენებაზე ადამიანებს ჟრუანტელი უვლიდათ. აქ გამოკეტილი ჰყავდათ განსაკუთრებით მძიმე დამნაშავეები, მათ შორის ისინიც, ვინც სხვა ციხეებიდან ერთხელ უკვე სცადეს გაქცევა. მათი დაცვა ნამდვილი გმირობა იყო.

ციხე 60 კორპუსისგან შედგებოდა. მასში 80 ერთკამერიანი საკანი შედიოდა, ასევე, მორგი, ჰოსპიტალი, კათოლიკური სამლოცველო, კათედრალური ტაძარი, ფსიქიატრიული საავადმყოფო, საცხობი, სამრეცხაო, სამზარეულო და კომენდანტის რეზიდენცია. შენობის უდიდესი ნაწილი ძლიერი ხანძრის დროს განადგურდა, გადარჩა მხოლოდ ის ნაწილი, რომელიც ქვით იყო ნაგები. ახლა პორტ-არტურის ციხე მხოლოდ ტურისტების მისაზიდავადაა განკუთვნილი.



რაც შეეხება სამზარეულოს... თავდაპირველად, როცა ტასმანია კოლონიალურ პირობებში იმყოფებოდა, ინგლისური სამზარეულო ბატონობდა, მაგრამ დროთა განმავლობაში ვითარება შეიცვალა. სხვა ქვეყნებიდან ჩამოვიდნენ ემიგრანტები და გემოვნებაც შეიცვალა. დღეს კუნძულზე ევროპული სამზარეულოს ფართო ასორტიმენტია წარმოდგენილი, რესტორნებში ყოველთვის მოიძებნება თქვენთვის სასურველი იაფფასიანი თუ ძვირად ღირებული გემრიელი კერძი.

ტასმანიაში რამდენიმე ღვინის ქარხანაცაა, ასე რომ, მათი დაჭაშნიკებაც არ გაწყენდათ. კუნძული განთქმულია ლუდით. განსაკუთრებული მოთხოვნაა ორი სახეობის ლუდზე - ბოაგსსა და კასკადეზე. რაც შეეხება ზღვის პროდუქტებს, რა გინდა, სულო და გულო, აქ არ ნახოთ და არ იგემოთ. თუ იქვე, მახლობლად მდებარე კუნძულ კინგს ესტუმრებით და რძის პროდუქტების მოყვარული ხართ, უამრავი სახეობის ყველის დაგემოვნებასაც შეძლებთ.



ტურისტების მოსაზიდად კუნძულზე ყოველწლიურად უამრავი ღონისძიება ტარდება. ყველაზე მოდური და ხალხმრავალია რეგატა სიდნეი-ჰობარტი, რომელიც სიდნეიში იწყება საჩუქრების დღეს და 3-4 დღის შემდეგ ჰობარტში მთავრდება - ჭამისა და ღვინის ყოველწლიური ფესტივალის, `ტასმანიის გემოს~ ჩატარების დროს. ეს დღესასწაული ჩვენს "თბილისობას" ჰგავს თავისი კონცერტებითა და სადეგუსტაციო ღვინოებით.

ტარდება ასევე ავტორბოლა - რალი "ტარგა ტასმანია", რომელიც მსოფლიო კლასის მრბოლელებს იზიდავს. მისი ეტაპები იმართება მთელ კუნძულზე და 5 დღე გრძელდება. საინტერესოა სამდღიანი სასოფლო-სამეურნეო შოუ "აგფესტი", რომელიც სოფელ კარიკში მაისის დასაწყისში ტარდება.





წელიწადში სამჯერ სხვადასხვა მუსიკალური ფესტივალიც ეწყობა, რომელზე დასასწრებადაც მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოდიან მელომანები. ყველაზე ხანგრძლივი ხელოვნების ფესტივალია, რადგან სრული ათი დღე გრძელდება.

როგორც ხედავთ, ისტორიული თვალსაზრისით ტასმანიაში ბევრი არაფერია სანახავი, მაგრამ სასიამოვნო დასვენებას აუცილებლად მოახერხებს ყველა, ვისაც მთა, ტყე და ზღვა უყვარს.


ნანათე ნელსონი




მარაქეში - ღმერთის მიწა თუ წითელი ქალაქი
მარაქეში აფრიკის კონტინენტის მარგალიტია. "ღმერთის მიწასაც" უწოდებდნენ, რომლის ულამაზეს ხასიათს სხვადასხვა კულტურათა ერთობლიობა ქმნის. ფერადი, მოზაიკური და ულამაზესი ფლორით გამორჩეული "წითელი ქალაქი" კრისტი გოგსაძისთვის დაუვიწყარ შთაბეჭდილებად გადაიქცა.



- როგორ აღმოჩნდით მარაქეშში. ემზადებოდით ამ მოგზაურობისთვის?

- პროფესიიდან გამომდინარე, წელს დატვირთული გრაფიკი მქონდა. ხშირად მომიწია მოგზაურობამ. თითოეული წინასწარ დაგეგმილ პროექტებთან იყო დაკავშირებული. 2 კვირით გავემგზავრე კუბაში. ფანტასტიკური დრო გავატარე, მაგრამ ამავე დროს ძალიან ბევრი ვიმუშავე. "გუჩის" დაკვეთილი პროექტი იყო და კლიენტი მაღალი ხარისხის შედეგს ელოდა. იყო ბევრი სხვა ვოიაჟიც... ამიტომ ძალიან მომინდა, 10 დღე განტვირთვისთვის ამეღო და საკუთარი თავისთვის დამეთმო. გადავწყვიტე, ისეთ ადგილას- წავსულიყავი, სადაც ევროპისგან სრულიად განსხვავებული კულტურა, საინტერესო გარემო დამხვდებოდა. ამ შემთხვევაში მარაქეში და ზოგადად მაროკო ყველაზე სწორი არჩევანი იყო.



- ნივთები, რომელიც მოგზაურობისთვის შეარჩიეთ... ლუქები, რომელიც მოუხდებოდა მაროკოს?

- ვიცოდი, აპრილის ბოლოს მზიანი და თბილი ამინდი დამხვდებოდა. ძირითადად ზაფხულის სამოსსა და აქსესუარებზე გავაკეთე არჩევანი. დასასვენებლად მივდიოდი და გადაღებები და ლუქები წინასწარ არ დამიგეგმავს. ძირითადად ჭრელი და ფერადი სამოსი შევარჩიე. გავითვალისწინე ადგილობრივი კულტურა და მათი მოთხოვნებიც.


- როგორი შთაბეჭდილება დატოვა თქვენზე მარაქეშმა, რას შეადარებდით ამ გრძნობას?

- ჩემთვის ძალიან ეგზოტიკური და მიმზიდველი იყო `წითელი ქალაქი", ძველი მედინა. პირველად ვიყავი აფრიკის კონტინენტზე და განცდაც განსხვავებული და სასიამოვნო იყო. ადვილად შევედი კონტაქტში ადგილობრივ მოსახლეობასთან. ფრანგული მათი ერთ-ერთი ოფიციალური ენაა და ენის ბარიერი არ გვქონია. ძალიან დადებითი და პოზიტიური შთაბეჭდილებებით სავსე დავბრუნდი პარიზში.



- რომელი ადგილები მოინახულეთ. გაიხსენეთ ყველაზე შთამბეჭდავი რა იყო თქვენთვის ამ მოგზაურობისას?

- მაჟორელის ბაღი, სადაც ცნობილი ლურჯი ვილა მდებარეობს. ვილა ფრანგმა არტისტმა ჟაკ მაჟორელმა ააშენა, მოგვიანებით კი ივ სენ ლორანმა და მისმა პარტნიორმა პიერ ბერჟემ შეიძინეს, რესტავრირება გაუკეთეს და მუზეუმად აქციეს, მოვინახულე ივ სენ ლორანის მუზეუმი, რომელიც ოფიციალურად 2017 წელს გაიხნა. ეს შენობა ულამაზესი არქიტექტურით გამოირჩევა. ძალიან შთამბეჭდავი იყო ბაჰიას სასახლე მოზაიკური მორთულობით და ბაღებით და, რაღა თქმა უნდა, სუკი (უზარმაზარი ბაზარი) მედინას ცენტრში. სამწუხაროდ, ჩემი ვიზიტის დროს რესტავრაციის გამო დახურული დამხვდა "ბენ იუსეფ მადრასა", რომელიც მე-14 საუკუნეში დაარსდა, როგორც მუსლიმანური სკოლა. ეს ადგილი ამჟამად ისტორიული ღირსშესანიშნაობაა. მის სანახავად მარაქეშში აუცილებლად დავბრუნდები.

- მაროკოს ეგზოტიკური ფლორა და ფაუნა ალბათ შთამბეჭდავია

- განსაკუთრებით ფლორა... იქიდან გამომდინარე, რომ უამრავი სახის მცენარე ვნახე როგორც "მაჟორელის", ასევე სასტუმრო "მამუნიას" ულამაზეს ბაღებში. რაც შეეხება ფაუნას, ქალაქში, ცენტრალურ მოედანზე, შეხვდებით ბევრი სახეობის ცხოველს, რომლებსაც მაროკოელები ტურისტების მისაზიდად იყენებენ. შესაძლებელია აქლემით გასირნება ქალაქგარეთ, პალმებით სავსე უზარმაზარ ბაღში, ან უდაბნოში. ორივე არაჩვეულებრივი არჩევანია, განსაკუთრებით საღამოს, მზის ჩასვლისას.



- როგორ ცხოვრობს ადგილობრივი მოსახლეობა?

- მაროკოში ძირითადად მამაკაცები მუშაობენ, ოჯახს ისინი არჩენენ. მანდილოსნები კი სახლში რჩებიან საოჯახო საქმეების მისახედად. თუმცა, ტურისტების ნაკადის მატებასთან ერთად მანდილოსნებსაც ბევრი საქმე გაუჩნდათ. 10 დღე ქალაქგარეთ, ვილაში დავრჩი. არაჩვეულებრივ მზარეულს, ახალგაზრდა ქალს მოჰქონდა საუზმე. მერე, შინ ბრუნდებოდა, რომ ბავშვები სკოლიდან გამოეყვანა. მაროკო ქვეყანაა, სადაც პატრიარქატი დომინირებს.

- მარაქეში გასაოცარი ფერადოვნებით გამოირჩევა. როგორ იცვამენ იქაურები?

- ფერადი სამოსით იმოსებიან. ორ განსხვავებულ სტილს წააწყდებით: ტრადიციულს და თანამედროვეს. მანდილოსნების უმეტესობა ტრადიციულ სამოსს ანიჭებს უპირატესობას. გამოირჩევიან ფეხსაცმლით - ბაბუშებით, რომელიც სასიარულოდ ძალიან მოსახერხებელია.



- თუ ნახეთ მათი ხელნაკეთი ნივთები და ტანსაცმელი?

- რა თქმა უნდა. სუკში სამჯერ ვიყავი. რამდენიმე საათი გავატარე იქ. აქ ყველაფერს ნახავთ, _ დაწყებული ადგილობრივი, ტრადიციული ნივთებით, ყველა ცნობილი ბრენდის ფეიქით დამთავრებული. მაროკო გამოირჩევა ადგილობრივი წარმოების ხალიჩებით, ლამპებით, ჭურჭელით და საინტერესო საყოფაცხოვრებო ნივთებით.

- ეს ეგზოტიკური მხარე არაერთხელ ყოფილა ცნობილი დიზაინერების ინსპირაციის წყარო. თქვენზეც მოახდინა გავლენა?

- ნამდვილად დიდი ინსპირაცია იყო, განსაკუთრებით ინტერიერის დიზაინისა და დეკორის მიმართულებით. ბევრი იდეა დაიბადა ადგილობრივი სასტუმროების, ე.წ. რიადების ინტერიერის დათვალიერებისას, მათი შტრიხებისა და დეტალების გამოყენება და ფრანგული დიზაინის კონტექსტში ჩასმაა შესაძლებელი.

- ფოტოსესიისთვის როგორ შეარჩიეთ ადგილები და კოსტიუმები?

- როგორც უკვე აღვნიშნე, პროფესიული განტვირთვა მინდოდა, ამიტომ ფოტოსესიები არ დამიგეგმავს. მოვერიდე ტურისტული ადგილების გადაღებას. მინდოდა ფოტო უფრო მხატვრული გამოსულიყო.



- როგორია მათი სამზარეულო, რაიმე საინტერესო აღმოაჩინეთ?

- მიირთმევენ ბევრ ბოსტნეულს და ხილს. კერძი, რომელიც ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა, არის ბოსტნეულით და ხორცით, თიხის ჭურჭელში დამზადებული "ტაჟინი".

- დრო რომ გავა რა შემორჩება მაროკოდან მეხსიერებას?

- პირველ რიგში, მათი მოზაიკური ნამუშევრები. მარაქეში ამ ულამაზესი ნაკეთობების გარეშე წარმოუდგენელია. დამამახსოვრდება ულამაზესი მზის ჩასვლა, როცა ჰორიზონტზე თბილი ფერთა გამაა. დღის ეს მონაკვეთი ჩემს საყვარელ შთაბეჭდილებად იქცა.

- თუ იშოპინგეთ მაროკოში და რა ნივთები შეემატა თქვენს აქსესუარებსა და გარდერობს?

- ვიშოპინგე დაგეგმილზე მეტი. ვიყიდე უამრავი ჭურჭელი და აქსესუარი სამზარეულოსთვის. ძალიან მინდოდა, შემეძინა მაროკოსთვის დამახასიათებელი შუშის ჩაის ჭიქები, რომლებსაც პარიზში ცივი სასმელებისთვის ვიყენებ. რაღა თქმა უნდა, შევიძინე მოწნული ჩანთები და კალათები ზაფხულისთვის, ხელით მოხატული ფეხსაცმელები აფრიკული სიმბოლოებით. ახლა თითოეული ეს ნივთი მარაქეშს და იმ ულამაზეს 10 დღეს მახსენებს.



ასევე დაგაინტერესებთ:

ჰალკიდიკი - საუკეთესო ადგილი ზღვის მოყვარულთათვის
ინდოეთი - კონტრასტების ქვეყანა
რეალური ზღაპარი გრანიტის კუნძულებზე
ირგვლივ…უჩვეულო პალმის ტყეები, საოცარი მარჯნები და ზღაპრული სანაპიროა გადაშლილი. აქ ყველაფერია, რომ თავი მიწიერ სამოთხეში იგრძნოთ.
ინდოეთი - კონტრასტების ქვეყანა
ინდოეთი საოცრებებითა და იდუმალებით აღსავსე ზღაპრული სიმდიდრისა და, ამავდროულად, უკიდურესი სიღარიბის ქვეყანაა, თავბრუდამხვევი სიმაღლის მთებითა და გაუვალი ტყეებით, დიდებული ტაძრებითა და ღარიბების ქოხმახებით. ეს არის უდიდესი რელიგიისა და უდიდესი წმინდანების ადგილი. ქვეყანა, სადაც შეიძლება სულისა და ხორცის თავისუფლებას ეზიარო.
ლიდსი - "ღამის ბუების" ქალაქი

ბრიტანეთი, ამწვანებული იორკშირი, ქალაქი ლიდსი, რომლის ქუჩები სიმშვიდითაა მოცული და მხოლოდ ქალაქის უნივერსიტეტის კართან აჟრიამულებული სტუდენტები თუ არღვევენ იორკშირის მყუდროებას...