ყველაზე კითხვადი

18 ივნ 2018
1

ვიდრე თქვენ გეძინათ, ირინა შეიკმა ახალი ფოტოები გამოაქვეყნა და საზოგადოება გააოცა - ფოტოებზე მოდელი ახალი იმიჯით გამოჩნდა. გრძელი და ლამაზი თმის ნაცვლად მოდელს ახლა კარე და ჩოლკა აქვს. თუმცა, ამ გარდასახვის დაჯერება დღითიდღე რთულდება - რადგან მოდურ გოგონებს ბოლო დროს ძალიან უყვართ პარიკის გამოყენება. ასე, რომ სჯობს ბრედლი კუპერთან ერთად სეირნობისას გადაღებულ ფოტოებს დაველოდოთ.





ანა ვერძაძე
Video Ikon
15 ივნ 2018
Gucci-მ ფლორენციაში თავის სასახლე-მუზეუმში Palazzo della Mercanzia-ში ორი ახალი დარბაზი გახსნა.
15 ივნ 2018
ნუშის რძე - ცხოველური ლაქტოზის შესანიშნავი ალტერნატივაა, რომელიც ასაკთან ერთად რთულად გაჯერებადი ხდება.
15 ივნ 2018
და­მე­თან­ხმე­ბით, თა­ნა­მედ­რო­ვე სამ­ყა­რო­ში, ადა­მი­ა­ნე­ბის შე­საძ­ლებ­ლო­ბებს და ფან­ტა­ზი­ას სა­ზღვა­რი აღარ აქვს. თით­ქოს ყვე­ლა­ფე­რი ნა­ნა­ხი თუ არა, გა­გო­ნი­ლი მა­ინც უნდა გვქონ­დეს, მაგ­რამ წარ­მა­ტე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი, ცნო­ბი­ლი დი­ზა­ი­ნე­რე­ბი და მათი ფან­ტა­ზია ყო­ველ ჯერ­ზე მა­ინც ახალ ახალ სი­ურპრი­ზებს გვთა­ვა­ზობს.
16 ივნ 2018
იმ მიზნით, რომ ფოტოგრაფია "სიმძიმისგან გაეთავისუფლებინა", ლეგენდად ქცეულმა ლილიან ბასმანმა თავისი დროისთვის სრულიად უჩვეულო ფოტოები გადაიღო. იგი ერთ-ერთი ცნობილი ქალი-ფოტოგრაფი გახლდათ. მან აამღერა ქალური სილამაზე და ფეშენფოტოგრაფიას დაუდო სათავე. ლილიან ბასმანის ობიექტივში ხვდებოდნენ გამხდარი, მსუბუქი და ნაზი ქალები, ელეგანტურები და ბრწყინვალენი. მცირე ხნით მოდელად მუშაობისას იგი მიხვდა, რომ ფეშენფოტოგრაფიას სულ სხვანაირად ხედავდა. მართლაც, ძალიან მალე იმ დროისთვის სრულიად განსხვავებული, არატიპური ფოტოების გადაღება დაიწყო.



ლილიან ბასმანი დაიბადა 1917 წელს ნიუ-იორკში, რუსი ემიგრანტების ოჯახში. მის ბავშვობაში მშობლები დაუახლოვდნენ უკრაინელ ემიგრანტ ცოლ-ქმარს, მათი ვაჟი, პოლ ჰიმელი, მომავალში ლილიანის მეუღლე გახდა. მათ ერთმანეთი მაშინ გაიცნეს, როცა ლილიანი 6 წლის იყო, პოლი კი 9-ის. ისიც ადრიდანვე გაიტაცა ფოტოგრაფიამ, რის გამოც ახალგაზრდების ინტერესები დაემთხვა, რაც მოგვიანებით სიყვარულში გადაიზარდა.

ლილიანი სრულიად ახალგაზრდა გათხოვდა. 15 წლის იყო, როცა სახლიდან პოლთან წავიდა. მასთან ერთად ცნობილმა ფოტოგრაფმა თითქმის 80 წელი იცხოვრა და თავს ბოლო დღემდე უბედნიერეს ქალად მიიჩნევდა.



სწორედ პოლთან ცხოვრებამ იქონია გოგონაზე გავლენა. ლილიანმა უკვე იცოდა, რას ნიშნავდა პოზირება, რადგან მოდელობა მისთვის უცხო ხილი არ იყო. მოუნდა, ეჩვენებინა ის, რასაც მხოლოდ თვითონ ხედავდა და ეჩვენებინა ისე, როგორც თავად ხედავდა. მას არ ჰქონდა სპეციალური განათლება, თვითნასწავლი ფოტოგრაფი იყო, მაგრამ ამ ქალში თვითნაბადი ნიჭი იმალებოდა, სილამაზის წარმოჩენის უჩვეულო ნიჭი. შეიძლება სწორედ ამიტომაცაა მისი შედევრები ჰარმონიული და დახვეწილი. როცა მის ფოტოებს ათვალიერებ, შეგრძნება გრჩება, თითქოს დაუმთავრებელია, ხაზები - გაფანტული, შტრიხები - წვრილი, თითქოს ესკიზებიაო, სახეები - ნახევრად გამჭვირვალე... მისი ყველა ფოტო იდუმალების შეგრძნებას ტოვებს, მოუხელთებელი და ამოუცნობია და მნახველზე უძლიერეს შთაბეჭდილებას ტოვებს.



გარკვეული დროის განმავლობაში ლილიანი საკუთარი სტილის ძიებაში იყო: როგორც აღვნიშნეთ, მუშაობდა მოდელად, პოზირებდა ცნობილი ფოტოგრაფებისა და მხატვრების წინაშე, გატაცებული იყო ფერწერით.

როცა 22 წლის გახდა, ბრუკლინის ტექსტილის უმაღლეს სკოლაში ჩააბარა, სადაც საკულტო პედაგოგი, ალექსეი ბროდოვიჩი გაიცნო, რომელიც გოგონას ნოვატორულ ტენდენციებს ყველანაირად მხარს უჭერდა.

1940 წელს ახალგაზრდა ფოტოგრაფი ჟურნალ Harper's Bazaar-ის რედაქციაში მიიწვიეს, სადაც ბროდოვიჩის გუნდთან ერთად მუშაობას შეუდგა. ერთი წლის შემდეგ იგი ალექსეის პირადი ასისტენტი გახდა. უნდა აღინიშნოს, რომ Harper's Bazaar-ი პირველი მოდის ჟურნალი იყო და მასში დაბეჭდილი ფოტოები და პუბლიკაციები უდიდეს პატივად მიიჩნეოდა.



ბროდოვიჩი ხშირად უმეორებდა თანამშრომლებს, რომ ფოტოების გადაღებისას კონკრეტიკას გაჰქცეოდნენ. ამ კუთხით კი ლილიან ბასმანს ბადალი არ ჰყავდა. მსუბუქი ფოკუსი, მაღალი კონტრასტი, ზუსტად შერჩეული ფონი - ყოველივე ეს 50-იან წლებში ნამდვილ ექსპერიმენტს წარმოადგენდა. მოგვიანებით მან ისე გაითქვა სახელი, რომ ჟურნალის არტ-დირექტორობას მიაღწია. მოდელებისთვის სასიამოვნო იყო ლილიანთან მუშაობა. ფოტოგრაფი მშვენივრად ხვდებოდა, როგორ გრძნობდნენ მოდელები თავს და ისეთ პირობებს უქმნიდა თითოეულს, რომ შესძლებოდათ ბოლომდე განტვირთვა, დაძაბულობის მოხსნა და ქალის ფიგურისა და სულის ნატურალური მიმზიდველობის ჩვენება.



ლილიანის კარიერა სწრაფად მიიწევდა წინ, მას იცნობდნენ და პატივს სცემდნენ. მაგრამ წინა საუკუნის 60-იან წლებში პრიალა ჟურნალების მოთხოვნები ფოტოგრაფებთან დამოკიდებულებაში მკვეთრად შეიცვალა. წარმოჩნდნენ სახელმოხვეჭილი მოდელები, რომლებიც განსაკუთრებულ მიდგომას საჭიროებდნენ. ლილიანი იძულებული გახდა, უარი ეთქვა ფოტოსესიისთვის მოდელების დამოუკიდებლად მომზადებაზე. გაქრა კამერასთან მუშაობის მისეული მეთოდი, რომელსაც ბასმანი ასე აფასებდა. წინა პლანზე გადაღების დროებითმა ლიმიტმა წამოიწია. როცა ლილიანმა დაინახა, რომ სტანდარტული, არაფრის მომცემი ფოტოები გახდა მოდური, გადაწყვიტა, ჩამოშორებოდა ამ სფეროს, მისთვის მუშაობა მოსაწყენი გახდა.
`მე ვარსკვლავი აღარ ვიყავი, - თქვა მოგვიანებით "თაიმსთან" ინტერვიუში. ცნობილები ხდებოდნენ პარიკმახერები და ვიზაჟისტები. ისინი მართმევდნენ დიდებას და მე განზე ვრჩებოდი. ამიტომაც მომწყინდა~.



ამის შემდეგ იგი მეგობრების პორტრეტების გადაღებას შეუდგა, დაემშვიდობა მოდას და მოდურ ჟურნალებს. ნიჭიერი ადამიანი ყველაფერში ნიჭიერია და მალე მან საკუთარი ატელიე გახსნა, რომელიც 1980-იან წლებში ქალის სამოსის მოდური ბუტიკი გახდა. თუმცა ბასმანი ბოლოს მაინც დაუბრუნდა ფოტოგრაფიას, მაშინ, როცა 70-ს გადასცდა.

აღმოჩნდა, რომ მას თავისი ნეგატივები არ გადაუყრია. იგი იპოვა ფოტოგრაფიის ისტორიკოსმა მარტინ ჰარისონმა ძველ ლაბორატორიაში, როცა იქაურობას ალაგებდა. როცა ნეგატივები პატრონს დაუბრუნდა, ლილიანმა მათი გამოქვეყნება დაიწყო. იმწუთასვე მოიხვეჭა მსოფლიო პოპულარობა. მის ფანტაზიას საზღვრები არ ჰქონდა, ბეჭდავდა და ბეჭდავდა ნეგატივებს, რამაც მისი ფოტოები უნიკალური გახადა. სწორედ ამ ნეგატივებით გამოიცა ორი წიგნი და რამდენიმე გამოფენაც გაიხსნა.



თანამედროვეების მოგონებებით, ლილიანი უპირატესობას უბრალო, სადა ტანსაცმელს ანიჭებდა და სიცილით ამბობდა, მეზღვაურებისთვის განკუთვნილ მაღაზიაში ვიმოსებიო. თავად საკუთარ სტილს აბსტრაქტულ ექსპრესიონიზმად მოიხსენიებდა. თავის გადაღებულ ფოტოებში ფოტოგრაფმა ორი საყვარელი საქმანობა გააერთიანა _ ფერწერა და ფოტოგრაფია.

ლილიანი ბოლომდე შავ-თეთრი ფოტოების ერთგული დარჩა. სწორედ ამ ფერებში ხედავდა სამყაროს და დარწმუნებული იყო, რომ სხვა ფერი იდუმალებას გაანადგურებდა. იმ იდუმალებას, რომელიც ასე მნიშვნელოვანია როგორც ქალების, ასევე ფოტოგრაფიისთვის.

სიცოცხლის ბოლო წლებში ბასმანი ფოტოშოპს იყენებდა, წარმატებით აითვისა სურათების კომპიუტერული დამუშავება. ძველებურად მხნედ გრძნობდა თავს და სავსე იყო ახალ-ახალი იდეებით.



მეუღლესთან ერთად დიდხანს და ბედნიერად იცხოვრა. ფოტოგრაფიიდანაც ერთად წამოვიდნენ 60-იან წლებში. პოლმა, როგორც კი ფოტოგადაღებებს თავი მიანება, ფსიქოთერაპევტად დაიწყო მუშაობა. მაგრამ როგორც კი ლილიანი ძველ საქმიანობას დაუბრუნდა, მასზეც გაიზარდა მოთხოვნილება. სხვათა შორის, ორივე ერთ სტილში მუშაობდა, პოლიც აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის მიმდევარი გახლდათ. მისი ძირითადი პროფესია პედაგოგიკა და ფსიქოლოგია იყო, მაგრამ ლილიანის გვერდით ფოტოგრაფიისადმი ლტოლვა გაუძლიერდა. უნდა აღინიშნოს, რომ ბასმანის ყველა ფოტო დახვეწილი იყო და ფოტოს კი არა, ფერწერულ ტილოებს უფრო მოგაგონებდათ.



პოლ ჰიმელი 2009 წელს გარდაიცვალა, ხოლო 2012 წლის 13 თებერვალს ლილიან ბასმანიც გამოემშვიდობა სიცოცხლეს. იგი 94 წლის იყო.

გლენდა ბეილიმ, Harper's Bazaar-ის რედაქტორმა, ლილიანზე თქვა: "მან შეცვალა მოდის ისტორია, ფოტოგრაფია და ჩვენი შეხედულებები ქალებზე. ლილიანის ყველა ნამუშევარი გასაოცარი მგრძნობელობით გამოირჩევა. იგი პირველი იყო, ვინც ახალი მიმართულებები დანერგა, მისი ფოტოები ყოველთვის უჩვეულოდ ძლიერი გამოდიოდა".



სვეტა კვარაცხელია
16 ივნ 2018

ალისია ვიკანდერი შვედური წარმოშობის მსახიობია, სკანდინავიური და ჰოლივუდური კინოს ამომავალი ვარსკვლავი, რომლის დებიუტი დაიწყო დრამით - "ჩემი ბალზამირებული დედა". 2015 წლიდან, ტომ ჰულერის ფილმის, "გოგონა დანიიდან" პრემიერის შემდეგ, რომელმაც მას მეორეხარისხოვანი როლისთვის "ოსკარი" მოუტანა, მსახიობის პოპულარობა ერთიორჯერ გაიზარდა - უამრავ საინტერესო როლზე მიიღო შემოთავაზება.

ალისია დაიბადა 1988 წლის 3 ოქტომბერს, გოტებურგში, მრავალშვილიან ოჯახში. დედა, მარია ფალ-ვიკანდერი გოტებურგის თეატრის წამყვანი მსახიობია, მამა სვანტე ვიკანდერი კი - ფსიქიატრი. მარია მისი მეორე მეუღლე გახლდათ, პირველისგან ხუთი შვილი ჰყავს. სამწუხაროდ, სვანტე მეორე ცოლსაც გაშორდა, სწორედ მაშინ, როცა ალისია ხუთი თვისაც არ იყო.



შვედი ლამაზმანის აზრით, მას შესანიშნავი ბავშვობა ჰქონდა. დედის მხრიდან იგი ერთადერთი შვილი იყო, ამიტომ დედა ქალიშვილს უარს არაფერზე ეუბნებოდა. არც მამა აკლებდა ყურადღებას და როცა მის მრავალშვილიან ოჯახში სტუმრად ჩადიოდა, დიდი სიხარულით ხვდებოდნენ.

დედამ ადრეულ ასაკშივე შეაფასა ქალიშვილის მონაცემები - იგი არტისტული ნიჭით გამოირჩეოდა, ამიტომ ალისია შვედეთის სამეფო საბალეტო სკოლაში მოაწყო. გოგონა გულმოდგინედ სწავლობდა ბალეტს, მაგრამ რამდენიმე ტრავმის შემდეგ იძულებული გახდა, მიეტოვებინა. ამის მერე ჩააბარა სამართლის სკოლაში იურისპრუდენციის შესასწავლად, მაგრამ გული ვერ დაუდო, ამიტომ მალევე გადაწყვიტა, თავის ოცნებას გაჰყოლოდა და მსახიობი გამხდარიყო. თავიდან შვედურ მოკლემეტრაჟიან ფილმებში თამაშობდა, შემდეგ ითამაშა ერთ-ერთ შვედურ სერიალში, "დეკემბრის ოცნება", რომლის წყალობითაც, სკანდინავიაში ცნობილი გახდა. მაშინ ალისია 13 წლის იყო.
საბალეტო სკოლამ უდიდესი გავლენა მოხდინა გოგონაზე - მისი ბუნება გამოაწრთო.



2007 წელს ალისიამ ზედიზედ სამ მოკლემეტრაჟიან ფილმში ითამაშა: "სიბნელის ჭეშმარიტება", "წვიმა" და "ევა ჰიიოკი". ამ სურათებმა ამომავალ ვარსკვლავს ფართომასშტაბიანი პოპულარობა ვერ მოუტანა და შვედეთის ფარგლებს ვერ გასცდა, თუმცა მის კარიერაზე მაინც მნიშვნელოვნად იმოქმედა.

სამი წლის შემდეგ, ძველ მეგობართან შეხვედრის შემდეგ, რომელიც დამწყები რეჟისორი გახლდათ, დრამაში - "სისუფთავე" მთავარი როლი მიიღო. როლმა პირველი სერიოზული წარმატება მოუტანა - ჯილდო "ოქროს ხოჭო" - შვედური კინემატოგრაფის ყველაზე პრესტიჟული პრემია ნომინაციაში "წლის საუკეთესო მსახიობი".



2012 წელს ერთ-ერთ ევროპელ ამომავალ ვარსკვლავად დაასახელეს. ყურადღება მიიპყრო კირა ნაითლისა და ჯად ლოსთან ერთად "ანა კარენინაში" თამაშითაც, სადაც თავისი მსახიობური მონაცემები კიდევ ერთხელ გამოავლინა. სწორედ მაშინ მიიქცია ბრიტანული აკადემიის ყურადღება, როგორც მრავლისმეტყველმა ახალგაზრდა მსახიობმა და იგი სამუშაოდ ლონდონში გადავიდა. იმავე წელს ორ ფილმში ითამაშა - "სამეფო რომანი" და "სამეფო ძვირფასეულობა", რომლებშიც დედოფალ კეროლაინ მატილდეს როლი შეასრულა. ამ როლისთვის ალისიამ დანიური ენა შეისწავლა და ბერლინის კინოფესტივალის პრიზი დაიმსახურა.



2013 წელს ითამაშა ფილმში, "მეხუთე ძალაუფლება", სადაც მთავარი როლი ბენედიქტ კამბერბეჩთან ერთად შეასრულა. მოგვიანებით კიდევ ერთ შვედურ ფილმში, "ოტელი" გამოჩნდა.

2014 წელს ივენ მაკგრეგორთან ერთად მოუწია თამაშმა, ხოლო 2015 წელს ზედიზედ 6 ფილმში გადაიღეს. მისმა თამაშმა დიდი მოწონება დაიმსახურა. ითამაშა ასევე ჯეფ ბრიჯესა და ჯულიანა მურთან ერთად ფილმში, შევენტჰ შონ. დასამახსოვრებელი იყო X Machine, რომელმაც წარმატება მოუტანა და "ოქროს გლობუსის" ნომინაცია დაიმსახურა. შემდეგ ითამაშა გაი რიჩის, The Man From U.N.C.L.E.-ში, ეს გახლდათ 1964 წლის სერიალზე დაფუძნებული ფილმი.



2015 წელს ასევე მონაწილეობდა ფილმში,  Burnt -  ბრედლი კუპერთან ერთად. სცენარი მისთვის დაიწერა, ვინაიდან ფილმის პროდიუსერს ძალიან მოსწონდა ალისია ვიკანდერი.

ნახეთ სრულად ჟურნალი "ბომონდის" ივნისის ნომერში.

18 ივნ 2018
იშვიათად შეხვდებით ადამიანს, რომელიც წამის მეასედში მიღებულ შთაბეჭდილებებს კადრში აღბეჭდავს, თან ამ პროცესებზე გააზრებულად გესაუბრება.
19 ივნ 2018
37 წლის ბრაზილიელმა მოდელმა, ორი შვილის დედამ ჟიზელ ბუნდჰენმა კარიერა 1995 წელს დაიწყო და დღემდე საკუთარ პროფესიაში მოღვაწეობს.
19 ივნ 2018
1
თავისუფლად შეგვიძლიათ ვთქვათ, რომ მოდური ზაფხული უკვე დადგა. 
20 ივნ 2018
Chanel-მა სამი არომატისგან Les Eaux de Chanel-ი შექმნა. ხაზი გაბრიელ შანელის საყვარელ ქალაქებს ეძღვნება, რომლებთანაც მას განსაკუთრებული ურთიერთობა აკავშირებდა - მათ შორისაა დოვილი, ბიარიცი და ვენეცია.



დოვილი ადგილია, სადაც ყველაფერი დაიწყო. 1913 წელს აქ Chanel-ის პირველი ბუტიკი გაიხსნა. პარფიუმერმა ოლივიე პოლჟმა ეს ადგილი „გამოსახა“ ფორთოხლის კანის, ბაზილიკის ფოთლის, ჟასმინისა და პაჩულის დახმარებით.
„ვალდებულება არ მქონდა ზუსტად გადმომეცა ადგილის ატმოსფერო. მე უფრო მსურდა ქალაქის მკვიდრის ზღვისკენ გაქცევის სურვილი ამეხდინა“ - ამბობს ის.



ბიარიცი - მეორე ქალაქი, სადაც შანელმა Chanel-ის ნივთების გაყიდვა დაიწყო - ეს დოვილიდან მხოლოდ 2 წლის შემდეგ მოხდა. „არომატების კოლექციის უმრავლესობა წყალთანაა დაკავშირებული. მინდოდა ისეთი განცდა შემექმნა, რომ ამ კომპოზიციის თითოეული ელემენტი მარილის შხეფებით გაჯერებულს ჰგავდეს“ - ამბობს პარფიუმერი.



ვენეცია - ეს არის გაბრიელის შთაგონების ადგილი. აქ ზღვა მხატვარი და ხელოვანი ადამიანია, აქ ერთმანეთს ერწყმის აღმოსავლეთი და დასავლეთი- ასეთივეა არომატი. ახალი ციტრუსი ნეროლის ტკბილ ნოტას ეხამება. „ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო, რომ კომპოზიციაში აღმოსავლეთთან სიახლოვე იგძნობოდეს, რაც Chanel -თვის ბაროკოს სინონიმია. სამი არომატიდან ეს ყველაზე ურბანულია“ - ამბობს პოლჟი.



ანა ვერძაძე