პერსონა

ძველი ჰოლივუდის გლამური - ივანე ქეშიკაშვილის ბლოგი
ზოგადად, როცა საუბარს ვიწყებთ კინოზე, სხვადასხვა ცერემონიასა ან დაჯილდოებაზე, პირველ რიგში, გვახსენდება ესა თუ ის პერსონაჟი თავისი დაუვიწყარი ჩაცმულობითა და სტილით. შესაძლოა დავივიწყოთ არაჩვეულებრივი დადგმა, მონტაჟი, მახვილგონივრული დიალოგები, თვით მსახიობების გენიალური შესრულება, მაგრამ მეხსიერებაში სამუდამოდ რჩება ამა თუ იმ ვარსკვლავის წარუშლელი გამოსახულება. კოსტიუმს შეუძლია ყოველთვის მეტად დასამახსოვრებელი გახადოს ესა თუ ის მოვლენა. ალბათ, ყველას კარგად გვახსოვს ოდრი ჰეპბერნის დაუვიწყარი ჩაცმულობა, თეთრი პერანგი, ყელზე შეკრული შარფი, ქვედაბოლო წელზე ქამრით, რომელითაც იგი წარმოგვიდგა ფილმში „რომაული არდადეგები“, გრეის კელის მოცისფრო-მომწვანი აბრეშუმის კაბა, რომელიც ოსკარის იმ დაჯილდოებაზე ამშვენებდა, სადაც საუკეთესო ქალი მსახიობის ნომინაციაში გაიმარჯვა, ან გლორია სვენსონის ლეოპარდის პრინტიანი სამოსი, სათვალე “Cat eye” და ფართო ფარფლებიანი ჩალის ქუდი.



ეს ძალიან მცირე ჩამონათვალია იმ დასამახსოვრებელი მოვლენებისა, როდესაც ესა თუ ის ვარსკლავი ატარებდა სხვადასხვა დაუვიწყარ სამოსს. განსაკუთრებით კი, უნდა აღინიშნოს გასული საუკუნის შუა პერიოდი. ამ ეპოქის ფილმების ყურებისას, მსახიობების ნიჭის გარდა, ჩემში უდიდეს ყურადღებასა და აღფრთოვანებას იწვევს ის კოსტიუმები, რომლებიც მათ ამშვენებს. სამწუხაროდ, დღეს ყველაფერი შეიცვალა და XXI საუკუნეც ელოდება ედიტ ჰედის მსგავს დიზაინერს. ქალი, რომელმაც მთელი თავისი ცხოვრება კინოკოსტიუმებს მიუძღვნა, ხუთი ათწლეულის მანძილზე ქმნიდა დაუვიწყარ სამოსს ჰოლივუდის ოქროს ეპოქის ვარსკლავებისთვის და თვითონაც ლეგენდად იქცა. მას დღეს ძველი ჰოლივუდის გლამურად მოიხსენებენ. ჯამში ათასზე მეტი ფილმი, ორმოცდასამი წამყვანი ქალი მსახიობისთვის შექმნილი კოსტიუმები, როგორებიც იყვნენ ელიზაბეტ ტეილორი, გრეის კელი, ოდრი ჰეპბერნი, ჯინჯერ როჯერსი, ბეტ დევისი, სოფი ლორენი. ეს არასრული ჩამონათვალი მოწმობს იმას, რომ ედიტ ჰედი, ოცდათხუთმეტი ნომინაციით და რვა გამარჯვებით, ყველაზე მეტჯერ ნომინირებული ქალია ოსკარების ისტორიაში. საბოლოო, მერვე ქანდაკება კი მან 1973 წელს მოიპოვა მამაკაცის სამოსისთვის ფილმში „აფერა“, მთავარ როლებში პოლ ნიუმენი და რობერტ რედფორდი.



ედიტ ჰედი 1897 წელს დაიბადა კალიფორნიაში. 1918 წელს საუკეთესო შედეგებით დაამთავრა ბერკლის უნივერსიტეტის ფრანგული ენის ფაკულტეტი და სწავლა განაგრძო სტენფორდის უნივერსიტეტში რომანული ენების მაგისტრის ხარისხის მოსაპოვებლად. დასრულების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ფრანგული ენის პედაგოგად გოგონათა სკოლაში. მისი შეხება შემოქმედებით სამყაროსთან სრულიად შემთხვევით მოხდა. თავადაც ვერ წარმოიდგენდა, რომ უცხო ენის მასწავლებელს ხელოვნების გაკვეთილების წარმართვასაც შესთავაზებდნენ. იგი საკუთარი ცოდნის გასაღრმავებლად ჩაეწერა Chouinard Art Gollege-ში.





მის მოსწავლეებს შორის იყვნენ ჰოლივუდელი დივას სესილ ბი დე მილის ქალიშვილები, რომელთაც დამატებითი ანაზღაურებით რეპეტიტორობასაც უწევდა. სწორედ მათ ოჯახში გაიცნო Paramount Pictures-ის კოსტუმების სტუდიის ხელმძღვანელი და შეიტყო სამსახურში არსებული ვაკანსიის შესახებ. იქ მუშაობის სურვილი იმდენად დიდი იყო, იმ ფაქტმაც ვერ შეაჩერა, რომ ხატვა არ იცოდა. კოლეჯის სხვა სტუდენტების ესკიზებით შეკრა ისეთი პორტფელიო, რომლითაც აღტაცებაში მოიყვანა “Mr. Dress oh Hollywood”-ად წოდებული ჰოვარდ გრირი. სამსახურის მიღებიდან მეორე დღესვე კი აღიარა, რომ არასდროს სჭერია ხელში ფანქარი. ხელმძღვანელი მის ამგვარ საქციელს იუმორითა და გაგებით მოეკიდა და პირველი ესკიზების კეთებაც თვითონ შეასწავლა ასისტენტ ტრევის ბენტონთან ერთად. შრომისმოყვარეობისა და მიზანდასახულობის წყალობით, ედიტმა უმოკლეს დროში შეძლო გაეარა გზა ელემენტარული მონახაზიდან თავის პირველ სერიოზულ დამოუკიდებელ ნამუშევრამდე ფილმში “She done him wrong”, რომელშიც მთავარ როლებს მსახიობი-ენიგმა მეი უესტი და 30-იანი წლების სექს-სიმბოლო კერი გრანტი განასახიერებდნენ. მთავარი გმირის საღამოს კაბამ ქალთევზას ფორმის შლეიფით, საყოველთაო აღიარება და მოწონება დაიმსახურა საფრანგეთშიც კი.



სამკერვალოები გაივსო მსგავსი შეკვეთებით, ყველას უნდოდა ყოფილიყო, როგორც მეი. გარკვეულწილად ჰედის დამსახურებით, ფილმმა მოხსნა ყველა ფინანსური რეკორდი და იხსნა Paramount-ი გაკოტრებისგან. მოპოვეული დიდი წარმატების შემდეგ, ჰოვარდ გრირმა ედიტი ახალ თანამდებობაზე, სრულმეტრაჟიანი ფილმების კოსტუმების მთავარ მხატვრად გადაიყვანა. ამას მოჰყვა ფილმი „ყველაფერი ევას შესახებ“, მთავარ როლებში ჰოლივუდის ვარსკვლავი ბეტ დევისი, რომლისთვისაც ედიტმა შექმნა გასაოაცრი საღამოს კაბა მოშიშვლებული მხრებით და დებიუტანტი მერილინ მონრო, ქათქათა თეთრი და თავისი გმირის მსგავსად დამაინტრიგებელი და ამავე დროს უნაზესი კაბით. 1950 წელს ამ კოსტიუმებმა ოსკარი დაიმსახურა.



იმავე წელს ჰედმა მეორე ოსკარიც მიიღო სამოსისთვის ფილმში „სამსონი და დალილა“. მომდევნო წელს კი, მისთვის სათაყვანებელი ელიზაბეტ ტეილორისთვის შექმნილ კაბაში, ფილმისთვის „ადგილი მზის ქვეშ“. ჰედს შეეძლო შეექმნა ისეთი სამოსი, რომელსაც საკუთარი კანივით ირგებდა მსახიობი და იქცეოდა მის მეორე როლად. მას ენდობოდნენ წამყვანი რეჟისორები. მხოლოდ ალფრედ ჰიჩკოკთან 11 ფილმში ითანამშრომლა.



ედიტი თვლიდა, რომ საკუთარი გარდერობის შექმნა იგივე სახლის შენებაა, რადგან მასში უნდა იცხოვრო და შესაბამისად, ის უნდა იყოს კომფორტული და პასუხობდეს პატრონის მოთხოვნებს.
მან, როგორც კინოინდუსტრიის წამყვანმა და გამორჩეულმა კოსტიუმების მხატვარმა, მიიღო დიზაინერთა გილდიის უმაღლესი ჯილდო და შემდეგ ამ ორგანიზაციის პრეზიდენტიც გახდა. იგი მოდის სფეროში უდიდესი რეპუტაციით სარგებლობდა ჰოლივუდის გარეთაც. CBS Radio-ზე უძღვებოდა გადაცემას Edith Head`s Fashion Notes, ხშირად ჩნდებოდა ტელევიზიით, აკეთებდა ესკიზებს მოდური ჟურნალებისთვის და ავტორია ორი წიგნისა, რომლიდანაც ერთი The Dress Doctor /1959/ ბესტსელერად იქცა.



ჰედი საკმაოდ დახურული ადამიანი იყო, მის პიროვნულობას კარგად ახასიათებდა შავი სათვალე, რომელიც მის საფირმო ნიშნად იქცა. სინამდვილეში ლინზები მუქი ცისფერი იყო და იმიტომ იყენებდა, რომ მიმხვდარიყო როგორ გამოიყურებოდა ფერადი ტანსაცმელი შავ-თეთრ ეკრანზე. თავის თავზე კი ამბობდა, რომ ის არ იყო შემოქმედებითი გენია და დიპლომატიაში უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე ესკიზებში. ამ ფრაზით ბევრის გაგება შეგვიძლია ქალბატონზე, რომელმაც ჰოლივუდი მოახვედრა მოდის სამყაროს რუკაზე და რომელიც შურითა და ინტრიგებით სავსე კინოინდუსტრიის სამყაროში, ახერხებდა ყველასთან ჰარმონიული ურთიერთობის შენარჩუნებას.



ედიტი 44 წლის მანძილზე, დღე-ღამეში 16 საათი აქტიურად მუშაობდა და წელიწადში 50 ფილმისთვის ქმნიდა კოსტიუმებს Paramount Pictures-ში. 1967 წელს, 70 წლის ასაკში, გააფორმა კონტრაქტი სტუდია Universal-თან, სადაც იმუშავა სიცოცხლის ბოლომდე. ედიტ ჰედი 1981 წლის 24 ოქტომბერს ძილში გარდაიცვალა. ეკრანზე ბრწყინვალე ქალებისა და ელეგანტური მამაკაცების დიდებული ეპოქა თითქოს დასრულდა მის შემქმნელთან ერთად.


ტექსტი: ივანე ქეშიკაშვილი
მარინა აბრამოვიჩი - პერფორმანსებისა და ინსტალაციების "ბებია"
კონცეპტუალური ხელოვნება, იგივე კონცეპტუალიზმი, ხელოვნების დარგია, რომელმაც გასული საუკუნის 60-იან წლებში იჩინა თავი.
ივანე ქეშიკაშვილის ბლოგი - ექსტრემალური მანიფესტაცია პოდიუმზე
ჟურნალი "ბომონდი" და ჩემი ბლოგი ამჯერად წარმოგიდგენთ ერთ-ერთ გამორჩეულ აქსესუარს, ქალის თავსაბურავს და გაგაცნობთ თანამედროვეობის ქუდების ჯადოქარს, ფილიპ ტრეისს.
ნამუშევრები პუანტილიზმის გავლენით
ხატავს ურთულესი ტექნიკით, სადაც ძირითადი დატვირთვა ხაზსა და წერტილებზეა გადატანილი. თითოეული დეტალის შექმნას რამდენიმე საათი უნდება.
ნინო სეფოს ვიზუალური იმიჯები
ნინოს პირველმა სადიპლომო ნამუშევარმა "კავკასიური ჩარჩო" დიდი ინტერესი გამოიწვია საერთაშორისო გამოცემებში.
ლიკა რიგვავა - სილამაზე და ინტელექტი,  მიმზიდველი გარეგნობის ორი მხარე
მის გარეგნობაში სილამაზე და ინტელექტი იკვეთება. საქმიანობა `ელიტ მოდელ ლუქში" დაიწყო და სილამაზის კონკურს "მის საქართველო 2013"-ის გამარჯვებულია.
ინტერიერი ავანგარდული ელემენტებით

ინტერიერში მოსწონს სისადავე ავანგარდული შტრიხებით. ნამუშევრებში იგრძნობა მინიმალიზმი და ჰარმონია, რაც საცხოვრებელი სივრცისთვის მნიშვნელოვანია.
სიშიშვლე - გამოხატვის თავისუფლება
ადამიანის მოთხოვნილება, გააზრებულად თუ გაუაზრებლად, თავისუფლების მოპოვებისა და საკუთარი ეგოს დაკმაყოფილების მიზანს ემსახურება.
ლაშა ბაკურაძის ფოტოგრაფიის ენა
ჟურნალი „ბომონდი“ წარმოგიდგენთ ახალბედა ქართველ ფოტოგრაფს ლაშა ბაკურაძეს. 22 წლის ფოტოგრაფი რამდენიმე წელია დაკავებულია ამ საქმიანობით და უკვე მოდის ბიზნესში წარმატებებსაც აღწევს.
კადრი წამის მეასედში...
იშვიათად შეხვდებით ადამიანს, რომელიც წამის მეასედში მიღებულ შთაბეჭდილებებს კადრში აღბეჭდავს, თან ამ პროცესებზე გააზრებულად გესაუბრება.
ირინა შეიკის ახალი იმიჯი

ვიდრე თქვენ გეძინათ, ირინა შეიკმა ახალი ფოტოები გამოაქვეყნა და საზოგადოება გააოცა - ფოტოებზე მოდელი ახალი იმიჯით გამოჩნდა. გრძელი და ლამაზი თმის ნაცვლად მოდელს ახლა კარე და ჩოლკა აქვს. თუმცა, ამ გარდასახვის დაჯერება დღითიდღე რთულდება - რადგან მოდურ გოგონებს ბოლო დროს ძალიან უყვართ პარიკის გამოყენება. ასე, რომ სჯობს ბრედლი კუპერთან ერთად სეირნობისას გადაღებულ ფოტოებს დაველოდოთ.





ანა ვერძაძე
აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმი
იმ მიზნით, რომ ფოტოგრაფია "სიმძიმისგან გაეთავისუფლებინა", ლეგენდად ქცეულმა ლილიან ბასმანმა თავისი დროისთვის სრულიად უჩვეულო ფოტოები გადაიღო. იგი ერთ-ერთი ცნობილი ქალი-ფოტოგრაფი გახლდათ. მან აამღერა ქალური სილამაზე და ფეშენფოტოგრაფიას დაუდო სათავე. ლილიან ბასმანის ობიექტივში ხვდებოდნენ გამხდარი, მსუბუქი და ნაზი ქალები, ელეგანტურები და ბრწყინვალენი. მცირე ხნით მოდელად მუშაობისას იგი მიხვდა, რომ ფეშენფოტოგრაფიას სულ სხვანაირად ხედავდა. მართლაც, ძალიან მალე იმ დროისთვის სრულიად განსხვავებული, არატიპური ფოტოების გადაღება დაიწყო.



ლილიან ბასმანი დაიბადა 1917 წელს ნიუ-იორკში, რუსი ემიგრანტების ოჯახში. მის ბავშვობაში მშობლები დაუახლოვდნენ უკრაინელ ემიგრანტ ცოლ-ქმარს, მათი ვაჟი, პოლ ჰიმელი, მომავალში ლილიანის მეუღლე გახდა. მათ ერთმანეთი მაშინ გაიცნეს, როცა ლილიანი 6 წლის იყო, პოლი კი 9-ის. ისიც ადრიდანვე გაიტაცა ფოტოგრაფიამ, რის გამოც ახალგაზრდების ინტერესები დაემთხვა, რაც მოგვიანებით სიყვარულში გადაიზარდა.

ლილიანი სრულიად ახალგაზრდა გათხოვდა. 15 წლის იყო, როცა სახლიდან პოლთან წავიდა. მასთან ერთად ცნობილმა ფოტოგრაფმა თითქმის 80 წელი იცხოვრა და თავს ბოლო დღემდე უბედნიერეს ქალად მიიჩნევდა.



სწორედ პოლთან ცხოვრებამ იქონია გოგონაზე გავლენა. ლილიანმა უკვე იცოდა, რას ნიშნავდა პოზირება, რადგან მოდელობა მისთვის უცხო ხილი არ იყო. მოუნდა, ეჩვენებინა ის, რასაც მხოლოდ თვითონ ხედავდა და ეჩვენებინა ისე, როგორც თავად ხედავდა. მას არ ჰქონდა სპეციალური განათლება, თვითნასწავლი ფოტოგრაფი იყო, მაგრამ ამ ქალში თვითნაბადი ნიჭი იმალებოდა, სილამაზის წარმოჩენის უჩვეულო ნიჭი. შეიძლება სწორედ ამიტომაცაა მისი შედევრები ჰარმონიული და დახვეწილი. როცა მის ფოტოებს ათვალიერებ, შეგრძნება გრჩება, თითქოს დაუმთავრებელია, ხაზები - გაფანტული, შტრიხები - წვრილი, თითქოს ესკიზებიაო, სახეები - ნახევრად გამჭვირვალე... მისი ყველა ფოტო იდუმალების შეგრძნებას ტოვებს, მოუხელთებელი და ამოუცნობია და მნახველზე უძლიერეს შთაბეჭდილებას ტოვებს.



გარკვეული დროის განმავლობაში ლილიანი საკუთარი სტილის ძიებაში იყო: როგორც აღვნიშნეთ, მუშაობდა მოდელად, პოზირებდა ცნობილი ფოტოგრაფებისა და მხატვრების წინაშე, გატაცებული იყო ფერწერით.

როცა 22 წლის გახდა, ბრუკლინის ტექსტილის უმაღლეს სკოლაში ჩააბარა, სადაც საკულტო პედაგოგი, ალექსეი ბროდოვიჩი გაიცნო, რომელიც გოგონას ნოვატორულ ტენდენციებს ყველანაირად მხარს უჭერდა.

1940 წელს ახალგაზრდა ფოტოგრაფი ჟურნალ Harper's Bazaar-ის რედაქციაში მიიწვიეს, სადაც ბროდოვიჩის გუნდთან ერთად მუშაობას შეუდგა. ერთი წლის შემდეგ იგი ალექსეის პირადი ასისტენტი გახდა. უნდა აღინიშნოს, რომ Harper's Bazaar-ი პირველი მოდის ჟურნალი იყო და მასში დაბეჭდილი ფოტოები და პუბლიკაციები უდიდეს პატივად მიიჩნეოდა.



ბროდოვიჩი ხშირად უმეორებდა თანამშრომლებს, რომ ფოტოების გადაღებისას კონკრეტიკას გაჰქცეოდნენ. ამ კუთხით კი ლილიან ბასმანს ბადალი არ ჰყავდა. მსუბუქი ფოკუსი, მაღალი კონტრასტი, ზუსტად შერჩეული ფონი - ყოველივე ეს 50-იან წლებში ნამდვილ ექსპერიმენტს წარმოადგენდა. მოგვიანებით მან ისე გაითქვა სახელი, რომ ჟურნალის არტ-დირექტორობას მიაღწია. მოდელებისთვის სასიამოვნო იყო ლილიანთან მუშაობა. ფოტოგრაფი მშვენივრად ხვდებოდა, როგორ გრძნობდნენ მოდელები თავს და ისეთ პირობებს უქმნიდა თითოეულს, რომ შესძლებოდათ ბოლომდე განტვირთვა, დაძაბულობის მოხსნა და ქალის ფიგურისა და სულის ნატურალური მიმზიდველობის ჩვენება.



ლილიანის კარიერა სწრაფად მიიწევდა წინ, მას იცნობდნენ და პატივს სცემდნენ. მაგრამ წინა საუკუნის 60-იან წლებში პრიალა ჟურნალების მოთხოვნები ფოტოგრაფებთან დამოკიდებულებაში მკვეთრად შეიცვალა. წარმოჩნდნენ სახელმოხვეჭილი მოდელები, რომლებიც განსაკუთრებულ მიდგომას საჭიროებდნენ. ლილიანი იძულებული გახდა, უარი ეთქვა ფოტოსესიისთვის მოდელების დამოუკიდებლად მომზადებაზე. გაქრა კამერასთან მუშაობის მისეული მეთოდი, რომელსაც ბასმანი ასე აფასებდა. წინა პლანზე გადაღების დროებითმა ლიმიტმა წამოიწია. როცა ლილიანმა დაინახა, რომ სტანდარტული, არაფრის მომცემი ფოტოები გახდა მოდური, გადაწყვიტა, ჩამოშორებოდა ამ სფეროს, მისთვის მუშაობა მოსაწყენი გახდა.
`მე ვარსკვლავი აღარ ვიყავი, - თქვა მოგვიანებით "თაიმსთან" ინტერვიუში. ცნობილები ხდებოდნენ პარიკმახერები და ვიზაჟისტები. ისინი მართმევდნენ დიდებას და მე განზე ვრჩებოდი. ამიტომაც მომწყინდა~.



ამის შემდეგ იგი მეგობრების პორტრეტების გადაღებას შეუდგა, დაემშვიდობა მოდას და მოდურ ჟურნალებს. ნიჭიერი ადამიანი ყველაფერში ნიჭიერია და მალე მან საკუთარი ატელიე გახსნა, რომელიც 1980-იან წლებში ქალის სამოსის მოდური ბუტიკი გახდა. თუმცა ბასმანი ბოლოს მაინც დაუბრუნდა ფოტოგრაფიას, მაშინ, როცა 70-ს გადასცდა.

აღმოჩნდა, რომ მას თავისი ნეგატივები არ გადაუყრია. იგი იპოვა ფოტოგრაფიის ისტორიკოსმა მარტინ ჰარისონმა ძველ ლაბორატორიაში, როცა იქაურობას ალაგებდა. როცა ნეგატივები პატრონს დაუბრუნდა, ლილიანმა მათი გამოქვეყნება დაიწყო. იმწუთასვე მოიხვეჭა მსოფლიო პოპულარობა. მის ფანტაზიას საზღვრები არ ჰქონდა, ბეჭდავდა და ბეჭდავდა ნეგატივებს, რამაც მისი ფოტოები უნიკალური გახადა. სწორედ ამ ნეგატივებით გამოიცა ორი წიგნი და რამდენიმე გამოფენაც გაიხსნა.



თანამედროვეების მოგონებებით, ლილიანი უპირატესობას უბრალო, სადა ტანსაცმელს ანიჭებდა და სიცილით ამბობდა, მეზღვაურებისთვის განკუთვნილ მაღაზიაში ვიმოსებიო. თავად საკუთარ სტილს აბსტრაქტულ ექსპრესიონიზმად მოიხსენიებდა. თავის გადაღებულ ფოტოებში ფოტოგრაფმა ორი საყვარელი საქმანობა გააერთიანა _ ფერწერა და ფოტოგრაფია.

ლილიანი ბოლომდე შავ-თეთრი ფოტოების ერთგული დარჩა. სწორედ ამ ფერებში ხედავდა სამყაროს და დარწმუნებული იყო, რომ სხვა ფერი იდუმალებას გაანადგურებდა. იმ იდუმალებას, რომელიც ასე მნიშვნელოვანია როგორც ქალების, ასევე ფოტოგრაფიისთვის.

სიცოცხლის ბოლო წლებში ბასმანი ფოტოშოპს იყენებდა, წარმატებით აითვისა სურათების კომპიუტერული დამუშავება. ძველებურად მხნედ გრძნობდა თავს და სავსე იყო ახალ-ახალი იდეებით.



მეუღლესთან ერთად დიდხანს და ბედნიერად იცხოვრა. ფოტოგრაფიიდანაც ერთად წამოვიდნენ 60-იან წლებში. პოლმა, როგორც კი ფოტოგადაღებებს თავი მიანება, ფსიქოთერაპევტად დაიწყო მუშაობა. მაგრამ როგორც კი ლილიანი ძველ საქმიანობას დაუბრუნდა, მასზეც გაიზარდა მოთხოვნილება. სხვათა შორის, ორივე ერთ სტილში მუშაობდა, პოლიც აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის მიმდევარი გახლდათ. მისი ძირითადი პროფესია პედაგოგიკა და ფსიქოლოგია იყო, მაგრამ ლილიანის გვერდით ფოტოგრაფიისადმი ლტოლვა გაუძლიერდა. უნდა აღინიშნოს, რომ ბასმანის ყველა ფოტო დახვეწილი იყო და ფოტოს კი არა, ფერწერულ ტილოებს უფრო მოგაგონებდათ.



პოლ ჰიმელი 2009 წელს გარდაიცვალა, ხოლო 2012 წლის 13 თებერვალს ლილიან ბასმანიც გამოემშვიდობა სიცოცხლეს. იგი 94 წლის იყო.

გლენდა ბეილიმ, Harper's Bazaar-ის რედაქტორმა, ლილიანზე თქვა: "მან შეცვალა მოდის ისტორია, ფოტოგრაფია და ჩვენი შეხედულებები ქალებზე. ლილიანის ყველა ნამუშევარი გასაოცარი მგრძნობელობით გამოირჩევა. იგი პირველი იყო, ვინც ახალი მიმართულებები დანერგა, მისი ფოტოები ყოველთვის უჩვეულოდ ძლიერი გამოდიოდა".



სვეტა კვარაცხელია